donderdag 27 december 2012

de langzame ramp

Als ik het einde van de wereld was dan kwam ik in de Nieuwjaarsnacht, dan zijn de meeste mensen dronken en tijdens het vuurwerkbombardement in de grote steden valt het daar toch niemand op. De grote fout die wij maken en ik zeg 'wij' omdat ik een poos geleden ook nog zo dacht, is te denken dat het einde van de wereld plotsklaps komt: de atoombommen of meteorieten, of watermassa's vliegen ons ineens om de oren, de zon ontploft, er breekt een epidemie uit à la "The Stand" van Stephen King en hups de mensheid is in één keer van de kaart geveegd.
Als ik zeg dat ik ook zo dacht, dan bedoel ik het al niet zo extreem snel. Ik dacht dat we nèt als in The Stand nog een  weekje de tijd zouden hebben om het ons te realiseren en dat een handjevol slimme mensen gespaard zou blijven, zeg maar het Noach-idee. Een tijdje ben ik dan ook bezig geweest met te bedenken hoe mijn partner en ik ons het beste op zo'n scenario konden voorbereiden om aldus twee van die slimme mensen te kunnen zijn. Ik heb het nu over 15 jaar geleden. We bedachten dat we altijd twee rugzakken met overlevingspakketten klaar zouden moeten hebben staan, voor het geval dat. Het bleef echter bij plannen maken, want zóver was het steeds nog lang niet, maar de dag zou komen dat we ons moesten voorbereiden. 
Inmiddels verbaas ik me over een dergelijke romantische naïviteit en denk ik niet meer dat er zo een ramp zal komen, althans niet een waarvoor je even met een rugzakje op naar veiliger oorden kunt vluchten en óók niet een die zich in enkele dagen voltrekt. Het is ook geen ramp waartegen je je kunt wapenen door enorme reserve-voorraden aan te leggen, wat sommige mensen in de VS schijnen te doen. Die voorraden raken namelijk op een dag op en mocht de totale anarchie uitbreken dan is snel bekend dat jij er een hebt en dan word je geplunderd.
Nee, de ramp is volgens mij van een andere orde dan in al die boeken en films. We hebben helemaal geen epidemie, natuurramp of kernoorlog, hoewel niet geheel onmogelijk, nodig. De échte ramp is al bezig, voltrekt zich heel langzaam en is een aaneenschakeling van kleinere catastrofes/crises. Ik heb geen idee hoe het voor ons zal eindigen, maar ik ben soms een beetje benauwd dat wat er nu in Griekenland gebeurt hier òòk mogelijk is.
Voor mijn gemoedstoestand is het eigenlijk niet goed om dit soort berichten te lezen, maar ik wil aan de andere kant ook een soort wereldbeeld hebben dat 'klopt' en van de top 2000-dwdd-serieousrequest-illusie word ik ook misselijk, dus kwel ik mezelf met het achterhalen van zoveel mogelijk 'waarheid' wetende dat ik de brand die in een groot deel van de wereld woedt tòch niet kan blussen.
Het lukt me niet echt om er een mooi sluitend betoog van te maken, maar voorlopig ben ik tot de conclusie gekomen dat de beste houding is om zonder je overmatig zorgen te maken (want dat verandert helemaal niets) nuchter op het ergste voorbereid te zijn en dat die voorbereiding niet is om te vluchten maar om de veranderende omstandigheden gezamenlijk op te vangen. Het kan volgens mij alleen als we elkaar blijven helpen. Als de omstandigheden echt heel moeilijk worden dan kan een mens in zijn eentje er niet tegen op. Dan hebben we elkaars kracht, creativiteit, vindingrijkheid en specialiteiten hard nodig. Ik hoop echter dat de ramp zo traag blijft gaan en dat we tijd genoeg zullen hebben om het tot ons door te laten dringen dan dingen niet hetzelfde kunnen blijven.
Ok, dat moest er even uit. Ik zal proberen dit straks niet weer te verwijderen ;) En dan gaan we nu verder met onze "dans op de rand van de vulkaan". De "âwe" psychedelische rock vind ik soms heerlijk om in weg te vluchten:



en voor wie Klaus Weiss met die jazz-fluiten mooi vond, dit is ook een soort tja waar zullen we het eens in proppen, jazzrock met fluit ( een "elektrische" zelfs bespeeld door Bernard Wystraete) en andere psychedelische frutseltjes. Ik werd er in ieder geval door geboeid:



en ik heb zelfs een blog gevonden waar je hem kunt downloaden: http://mutant-sounds.blogspot.nl/2010/10/structure-pop-music-lp-1969-france.html

Geen opmerkingen:

Een reactie posten