Posts weergeven met het label wat ik zoal beluister. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label wat ik zoal beluister. Alle posts weergeven

vrijdag 16 februari 2018

stoelen (deel ergens tussen de 10 en 20)

Ik heb mijn profiel op e-matching 'verborgen'. Ik heb genoeg beleefd daar en er twee leuke contacten aan overgehouden. Verder vind ik het toch wel een beetje heftig, al die verwachtingen, de hoop op, de teleurstellingen.. Ik ben er misschien net iets te gevoelig voor. Niettemin heeft het me een bezem door de bovenkamer, een ver familielid en een hele bijzondere tekstschrijfster opgeleverd, die ik allebei graag nog beter leer kennen.
Af en toe doet het verlies van mijn maatje nog heel erg pijn, of maakt zich een algeheel gevoel van verdriet van mij meester. Soms is de aanval de beste verdediging en soms moet je je even gewonnen geven... Dat verdomde evenwicht...

Deze heb ik net even snel voor jullie verzameld:



oja, nagekomen bericht van de kringloopbios. Deze heb ik eindelijk eens gekeken. Hij was best leuk.


en deze CD's draai ik (o.a.) best wel vaak:

vrijdag 8 december 2017

black beauty en boksen

Vandaag is de batterij weer wat leeg. Gisteren heb ik besloten Alone again or inderdaad te gaan opnemen. Het laat me niet los en ik kreeg hele concrete ideeën voor een spannende space-uitvoering. Tot vrij laat ben ik bezig geweest om met het nummer te 'spelen'. Nee, geen kijkje in de keuken.
Ik moet even rechtzetten dat de akkoorden 'kinderlijk' eenvoudig zijn. Dat was mijn eerste indruk nadat ik ze had opgezocht op zo'n pagina en op de gitaar had gespeeld. Dat klonk alsof het de goede akkoorden bij die melodie waren. Toen ik echter op de minisynth met de track ging meespelen, kwam ik erachter dat ze niet klopten met wat er op de plaat gespeeld wordt. Ik moest best even luisteren wat er dan wèl gebeurde. Dus zó makkelijk waren ze nu ook weer niet.


Terwijl ik dit typ, luister ik nog eens naar een postuum uitgebracht album van Arthur Lee opgenomen in 1973 na de Love-periode. Ja, hij kon best wel zingen, als hij zich aan het blues- en Jimi Hendrix-achtige repertoire hield. Ik hou gewoon niet zo van dat ongesteunde geknijp in de hoogte, wat hij op Forever Changes en Da Capo af en toe doet... Toch een beetje beroepsdeformatie, want ik heb geleerd hoe je wèl mooi in de hoogte kunt zingen met de juiste zangtechniek.

Maar we gaan ook het CD-boekje maar eens lezen. Ik heb zoveel dingen in huis die ik niet beluisterd, niet gelezen, niet bekeken heb... voor regenachtige middagen. Nou, deze valt prima binnen die categorie



Vandaag ben ik dus moe en het wordt weer een beetje boksen...

donderdag 7 december 2017

Love

De afgelopen dagen had ik een lichte obsessie, nouja, laten we het fascinatie noemen voor de groep "Love". De wikipedia-pagina is wel heel erg beknopt en het Forever Changes concert en de CD en DVD daarvan worden als zodanig niet genoemd, slechts dat Arthur Lee (1945-2006) en Johnny Nichols 'gingen toeren'.  Dat concert is eigenlijk de oorzaak van mijn fascinatie. Ik kende ze al en wist dat er onder liefhebbers werd getwist wat nu hun beste album was 'Da Capo' of  'Forever Changes', maar het feit dat besloten werd Forever Changes integraal live te gaan uitvoeren, maakt wel duidelijk hoe ze daar zelf over dachten.
Gisteren heb ik de documentaire "Love Story" gezien die ik een keer uit een aanbiedingsbak heb gevist en een hoop vragen die ik had zijn nu beantwoord. Waarom zijn ze bijvoorbeeld niet net zo beroemd als The Doors geworden?  Het antwoord is in de eerste plaats dat The Doors ontzettend hard werkten en toerden. Arthur Lee, de leider van Love wilde Los Angeles niet uit en hij was 'lui'. Zelf zegt hij hier later iets over als: ik luisterde naar mijn lichaam, als ik dat niet had gedaan, dan was ik net zo geëindigd als Jim Morrison en Janis Joplin.

Ok, fair enough, maar na aanschouwing van alles wat ik nu van hen op DVD heb, kom ik tot een iets andere conclusie als de lovende docu. Ja, Arthur Lee was een getalenteerd artiest, met zeer oorspronkelijke en vernieuwende creaties, maar nee: hij was géén groot zanger en de band was aanvankelijk geweldig, maar niet heel erg sterk in het uitvoeren van Lee's latere mooie ideeën. Ok, popmuziek, vooral uit die tijd moet rafelrandjes hebben, maar dit gaat verder (die dwarsfluit op Da Capo... auw... misschien komt het omdat ik zelf dwarsfluitist ben, maar wat ik hoor is echt onvermogen om beter te kunnen.).
Het Forever Changes concert uit 2003 staat instrumentaal als een huis, maar dat is een hele andere band en vocaal is het in sommige songs zwak. Gelukkig wordt dat in de laatste nummers goed gemaakt, zodat het totaalplaatje mooi en ontroerend is. Op de CD zijn de onvolkomheden in de zang niet te horen. Waarschijnlijk is daar in de studio nog aan gesleuteld, of zijn er andere opnamen gebruikt. Er waren tenslotte meerdere tourdata.

Mijn speciale belangstelling gaat uit naar het lied "Alone again or" wat nota bene nèt dat ene nummer is dat niet van Lee is, maar van het andere bandtalent: Bryan MacLean (1947-1998). Ik wilde het gaan verknippen en er een droodle of remix van maken, maar de oorspronkelijke structuur en melodie blijven zich opdringen, dus ik ben bezig gegaan met een cover-versie (weet nog niet of ik hem ook voltooi). De akkoorden zijn kinderlijk eenvoudig, maar de gitaarpartij, met name het intro vergt wèl wat oefening (maar finger-picken is sowieso niet mijn ding) en het lied is door de nèt een beetje onverwachte structuur uniek en krachtig. De trompet-solo is het puntje op de i.

en zo klinkt het (overigens niet HET FC concert):


Ook hier hoor je dat Lee niet zo'n he-le goeie zanger was... toch? Ik vind het zo zonde dat hij soms het einde van een zin wegmoffelt en überhaupt wat amechtig zingt. Ik krijg het er benauwd van. Of hang ik nu heel erg de muziekdocent uit..? Daarbij lijkt het hier en daar alsof hij zijn eigen gitaarpartij maar nèt aan onder de knie heeft. Inspiratie en transpiratie... Vergelijk dat eens met deze cover:



De ultieme versie zit in mijn hoofd en die krijg ik zelf ook niet opgenomen, hoor.  Maar... het moet mogelijk zijn om hier een leuke kampvuurversie van in mijn vingers te krijgen, om mensen op verjaardagen e.d. te imponeren. Een hertaling wellicht voor in verzorgingstehuizen? ;)

Wat blijft is de fascinerende levensloop van Arthur, van een talentvol zwart jochie, uit een onderwijzersfamilie dat één van de eerste multi-raciale popgroepen opricht (misschien wel DE eerste?) in de tijd dat de VS nog gesegregeerd was, die nu legendarisch is.  Het is een heel Amerikaans, maar ook een heel menselijk verhaal. "Vrijheid is een voorrecht en we maken nu eenmaal keuzes" (Arthur Lee). 

woensdag 6 december 2017

skeletten 14

Nee, dit jaar niets aan Klaas of Krampus gedaan. Ik heb gisteren wèl een leuk etentje gehad en een paar kadootjes gekregen, waaronder de nieuwe CD van Björk die al mijn verwachtingen overtrof. Er speelt een (bijna) volledig fluitorkest op en niet zomaar als 'opvulling'. Björk schrijft alle nootjes zelf op, zo maak ik op uit de liner notes van haar CD en ik beschouw haar daarom ook meer als hedendaags componist dan als popmuzikant.
Ja... eigenlijk is ze een beetje hors categorie.
Het aantal fluitorkesten van professioneel niveau op de wereld is sowieso op de vingers van één hand te tellen. Het is ook een relatief recent fenomeen. Er zijn wel experimenten gedaan met héél veel fluitisten (en die vond ik meestal vreselijk) maar hier btreft het dus een orkest met alle soorten fluiten van piccolo tot sub-contrabasfluit en dat geeft een unieke samenklank. In Nederland hebben we er één en dat is al bijzonder. Omdat de dirigent/oprichter Jorge Garyevski in 'mijn tijd' in Zwolle aan het conservatorium doceerde, ken ik het orkest en enkele leden zeer goed. Zelf ben ik een te luie musicus om mij aan een dwarsfluitstudie te wijden, dus ik heb er zelf nooit in gespeeld, maar het instrument blijft wèl mijn grote liefde. Hierop kan ik mij het best uitdrukken. Binnenkort laat ik de mijne weer helemaal restaureren, want hij speelt niet fijn meer.
Anyway, ik was dus aangenaam verrast door het feit dat op de nieuwe Björk-CD niet alleen muzikaal gezien de fluit en de vogel centraal staan, maar dat er een IJslands Fluitorkest op staat dat composities van niveau speelt. Björk did it again.

Verder heb ik wat skeletten bij elkaar geschraapt.