Posts weergeven met het label wat ik zoal denk. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label wat ik zoal denk. Alle posts weergeven

woensdag 11 april 2018

meerminnen

Direct na de lezing over nieuwe liefde na partnerverlies voelde ik me teleurgesteld. Ik had er meer van verwacht. Het was me iets te soft allemaal en pas op het laatst werd het interessant toen een mannelijk medelid van mijn lotgenotengroep een knuppel in het hoenderhok gooide: maar wat nou als je helemaal niet zoveel van je vrouw hebt gehouden, of als het ziekbed zo lang en zwaar is geweest dat het meer als een opluchting voelt dat het eindelijk voorbij is? Het is waar, alle verhalen van de spreekster en vooral haar ellenlange (sorry) eigen verhaal gingen over het verliezen van wat als die ene ware liefde werd ervaren. Er werd ergens ook verteld dat een relatie tussen een "verweduwde" en iemand die gescheiden is vaak heel moeilijk, zelfs onmogelijk blijkt vanwege de verschillende soorten van verlies. Iemand kwijtraken door het lot die heel veel van je hield vs iemand die jou verlaat omdat hij/zij nìet meer van je houdt (of die jij verlaat omdat... )
Ik sloot me bij mijn lotgenoot aan door te zeggen dat er natuurlijk ook allerlei gradaties tussenin zitten en op de valreep kon ik een stukje van mijn eigen verhaal vertellen. (Begrijp me niet verkeerd: Willeke en ik hielden heel veel van elkaar maar het samenleven was mede door onze kwetsbaarheden soms ook heel zwaar en net als bij "gezonde" koppels konden we elkaar ook weleens achter het behang plakken en het was zo'n zware rit vooral de laatste maanden, dat er ook bij mij tevens een opluchting was.)
Maar ja... toen was het 21:00 uur en ging de Stadkamer (bieb) sluiten en eigenlijk had ik wel meer tijd willen besteden aan het uitwisselen van verhalen en minder aan het aanhoren van columns en boekfragmenten van deze schrijfster.
Maar nu na een nachtje slapen, realiseer ik me dat ik er toch wat aan gehad heb. Ik weet nu dat de huidige wetenschappelijke inzichten over rouw wijzen in de richting van het schommelen tussen twee polen/stemmingen: enerzijds het verdriet van het gemis en het daarbij stil moeten staan, herbeleven, herinneringen, etc... en anderzijds de vlucht naar voren: afleiding zoeken, vooruit met de geit, een nieuw leven beginnen. Ik had het al van lotgenoten gehoord: stemmingswisselingen horen erbij, net als één of andere vorm van identiteitscrisis. Dat ik het verschil tussen rouw en mijn bp-stoornis niet altijd goed weet, is dus niet zo gek en dat ik met dat aspect door ervaring volgens mij makkelijker, opener en bedachtzamer kan omgaan dan ik in mijn omgeving zie is dus ook niet zo raar. Het is bekend maar dan anders.
Ik heb ook wat meer geleerd over "pleisterliefde": relaties aangegaan binnen twee jaar na het overlijden van een partner hebben vaak de functie van een pleister op de wond. Die pleister gaat er dus ook vaak weer af, waarna soms de wond dicht blijft, maar soms ook weer helemaal opengaat. Overigens ken ik twee voorbeelden waar zo'n pleisterliefde na zo'n 10 jaar nog blijvend is.
De spreekster had voor haar boek 170 lotgenoten geïnterviewd en ook recent wetenschappelijk onderzoek betrokken en er kon één fabeltje doorgeprikt worden: mannen beginnen niet sneller een relatie na partnerverlies dan vrouwen, de cijfers wijzen zelfs eerder in de andere richting. En wat ik eigenlijk al vermoedde werd bevestigd: alle soorten relaties komen voor, maar relaties met lotgenoten hebben de beste slagingskansen. Dus mijn indertijd geuitte verlangen naar een lieve atheïstische weduwe van rond de 50 is zo gek nog niet...


maandag 2 april 2018

Pasen

Tja, waar zal ik eens over gaan vertellen vandaag... Toen ik net wakker werd speelde ik met de gedachte om tòch maar een autobiografisch hoofdstukje te beginnen en wel over hoe ik ontmaagd ben. Dat was in de Nieuwjaarsnacht van 1985-86 in Tilburg door Annemiek die helemaal smoor op mij was en ik vond haar ook leuk. Hoewel ik enkele jaren eerder tijdens een Pax Christi Voettocht wel een slaapzak met een meisje had gedeeld, was ik er wat de coïtus betreft vrij laat bij als ik de verhalen van leeftijdgenoten zo hoorde (en hoor), maar eindelijk was het dan zo ver. Het vond plaats in een tot studentencomplex omgebouwd klooster waar onze gezamelijke vriend Steven woonde en ik verdenk hem ervan dat hij ons beiden ook met dit doel had uitgenodigd. Ja, daar zou ik wel een kort verhaal over kunnen schrijven, maar ik ben bang dat ik daar toch te verlegen voor ben. Om het echt interessant te maken moet ik er details, geschiedenissen, achtergronden en namen bij betrekken die ik liever voor me hou. Maar nu weten jullie het dus. Ik ben al ruim 32 jaar geen maagd meer. Toen was dat best wel iets, om het maar zachtjes uit te drukken. Ik was MAN geworden! En het was wel niet met een rondborstige boerendeerne of mysterieuze zigeunervrouw bij zonsondergang in een hooiberg, gefotografeerd door Peter Hah.. Hah.. Hamilton, maar het kon slechter. Het horen van onze 'soundtrack' U2s New Years Day laat mij nog steeds niet koud. Het droeg ook zeker bij tot het genezen van de depressie die zich toen al enkele jaren voortsleepte. Misschien kon het leven toch nog best wel aardig worden.
In de afgelopen jaren is het belang van sex steeds meer naar de achtergrond gedreven. Het zakte behoorlijk in mijn behoeftenhiërarchie. Leeftijd, wat je zoal meemaakt en ook medicijnen remmen je libido. Het hoeft niet meer zo nodig. Jawel, het verlangen naar genegenheid en aanraking (ok, en een héél klein beetje spanning...)  is groot, men noemt dat ook wel "huidhonger", maar DE daad...nee, hoeft niet per sé...

Ik vermoed echter dat als ik écht weer iemand vind waar ik veel van hou en vice versa, dat ook dit weer op zijn pootjes terechtkomt... of niet ...dat zien we dan wel...