Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label wat ik zoal doe. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label wat ik zoal doe. Alle berichten weergeven

zaterdag 22 juli 2017

dansen

De plaatjesliefhebbers kunnen opgelucht ademhalen. Ik heb in de afgelopen dagen weer voor een maand vooruit gewerkt. Het opruimen van Willeke's spulletjes nadert ook het voorlopige einde. Donderdag kwam een vriendin met een wat oudere dame e.e.a. ophalen en die mevrouw gaf me nog wat goedbedoelde tips over waar ik het allemaal naar toe kon brengen en dat er een rubriek in de Stentor is van 'lezers helpen lezers' waar je alleen maar een mailtje naar toe hoeft te sturen en je bent het zó kwijt. Ze had de rubriek voor me uitgeknipt. Toen ze vertrokken waren was ik behoorlijk van streek. Het deed pijn. Die tips ga ik niet opvolgen. Het is juist nìet fijn om vreemden over de vloer te krijgen die door de spulletjes van Willeke heen gaan, en schiften wat ze wèl en niet kunnen gebruiken ... Ik heb nog één doos gevuld met de resterende wol en katoen voor een zieke vriendin op bijstandsniveau. Dat voelt goed en de rest blijft op zolder. Het is inmiddels een overzichtelijke hoeveelheid geworden die niet in de weg staat. Als ik dood ga, mogen mijn nabestaanden dat opruimen en wie weet kom ik nog eens iemand tegen die ik blij kan maken met vijf grote dozen met de meest uiteenlopende soorten stoffen.
Had ik al verteld dat ik een beetje teleurgesteld ben door het wegblijven van reacties op de verschillende oproepen voor het Zwols Muziekarchief? Ik weet soms niet wat ik hier schrijf en wat in mailtjes en chatberichten, maar volgens mij had ik het hier al aangestipt. Weetje, ik moet tòch een beetje het idee hebben dat ik in een behoefte voorzie met dat programma... Ik ga wel door met verzamelen, maar dat researchen en interviewen van mensen... Vooral wat betreft dat laatste ga ik niet meer actief mensen benaderen. Ik vind het ook moeilijk om vragen te verzinnen, omdat ik volgens mij zèlf andere dingen van mensen wil weten dan de luisteraar, of dan die voor de gebeurtenis relevant zijn.

woensdag 12 juli 2017

samenwerken

Gisteren ben ik dus aan de slag gegaan met wat ik opgestuurd kreeg door Matt. Het heeft een resultaat opgeleverd, maar ik denk dat het duidelijker is als ik even een inkijkje in het proces geef. Dit was dus het opzetje dat Matt had gemaakt voor Tim. Hier even een stukje couplet-refrein:



Hij leverde dus ook de aparte sporen aan.

Wat hij na enkele maanden terugkreeg was in feit twee opnames van Tim die de sporen in schijnbaar willekeurige volgorde, enigszins versneld door een synthesizer of andere elektronische effectenmachine had gegooid. Ik laat het eerst even een klein stukje horen:



En zo gaat dat nog 14 minuten door... Ik vind het ronduit respectloos. Het is alsof je afspreekt met iemand om samen een schilderij te maken. De ander begint en levert een eenvoudige aquarel aan, geen groot talent, maar hij heeft er zichtbaar tijd in gestoken en jij wacht twee maanden, gooit er vervolgens wat koffie overheen en roert er lukraak met een kwast door en stuurt dat terug. Toch?
Natuurlijk is het leuk om te experimenteren met wat een synthesizer allemaal uit zichzelf doet, als je aan de knoppen draait, net als dat het interessant is om kwasten met verf aan een plafondventilator te bevestigen en met het toerental te gaan spelen, maar als iemand jou voorstelt om samen een wandschildering te maken en jij stemt daar mee in, dan is dat niet wat je met de ander zijn eerste opzet doet.
Ik vind dat als je gaat samenwerken dat je je moet proberen in te leven in wat de ander bedoelt, de dingen eruit pikken die jou aanspreken en daar iets mee doen wat jij goed kunt.

Wat ik dus geprobeerd heb is in de geest van beide heren te handelen en het vertrekpunt van Matt niet uit het oog te verliezen: Ik heb zijn gitaartrack genomen, die een beetje gepolijst en daar de basistrack van gemaakt. Vervolgens heb ik uit de track van Tim korte interessante geluidjes geknipt die door zijn werkwijze toevallig ontstaan waren. (Ik heb er ook per ongeluk ontstane loops uit gehaald, maar daar heb ik nog even niets mee gedaan.) Vervolgens heb ik van die snippers weer een beat gemaakt, die past op de gitaartrack. Daarna heb ik heel spaarzaam drum, percussie, keyboard en een koorsample gebruikt en het begin en eind van Tom's langste track als decoratie aan het intro en slot geplakt.

en dan krijg je dit, Matt was er blij mee:



Ik vroeg of hij nog ergens een tekst had liggen, want dat is altijd mijn grootste probleem bij een liedje dat geen kinderliedje is en dat had hij. Wordt vervolgd dus.

dinsdag 11 juli 2017

Suzanne en de ouwe viezeriken

Zoals beloofd:


en verder bereikte mij gisteravond een vreemd verzoek van iemand overzee die twee jaar geleden al "de stoute schoenen" had aangetrokken om te vragen of ik misschien iets voelde voor een online muzieksamenwerking voor de lol. Hij stuurde mij indertijd per post wat werk met veel ironie en zelfspot. Concrete ideeën had hij echter niet en door mijn situatie liep ik ook niet over van inspiratie.
Nu had hij wèl een concreet plan. Hij was met een andere muzikant een samenwerking gestart, maar zat daarbij in een impasse. Hij had iets gemaakt en de ander had daar na maanden wachten iets aan toegevoegd waar hij helemaal niet mee uit de voeten kon. Of ik er met mijn mixing-skills iets mee zou kunnen. 'Stuur maar op' was mijn antwoord.
Ik was erg verbaasd toen ik de losse 'stems' afluisterde. Mijn vriend had een zeer eenvoudige basis gelegd voor een liedje en ook nog eens niet zo heel erg strak ingespeeld en de ander had dat compleet door de gehaktmolen gedraaid en er een vrij absurde synthesizer-improviatie overheen gegooid, waarbij de connectie met het onderliggende volledig zoek raakte. Ik kon mij voorstellen dat de ontvanger hier niets mee kon. Welnu, ik mocht er mee doen wat ik wou en ik kreeg meteen een concreet idee voor een aanpak, waarbij ik beide heren enig recht doe en er tevens een stevig eigen stempel op druk. Ik heb de droodle waar ik in een langzaam tempo mee bezig was (want je moet tòch je gedachten verzetten, ook al ben je moe) laten liggen en ben onmiddelijk aan de slag gegaan. Dit gaat waarschijnlijk enkele dagen duren. Als ik mijn brood hiermee zou moeten verdienen of mezelf heel erg serieus zou nemen als musicus was ik hier nooit aan begonnen, maar dat is dan weer het voordeel van mijn leven nu: alles mag, alles is per definitie zinloos en daarbinnen zijn ongekende mogelijkheden. Ik ben ook wel blij met dit kader, net zoals ik blij ben met teksten en andere 'opdrachten'. Als je alle kanten op kan, werkt dat ook verlammend. Bij droodles kies ik gewoon wat liedjes en daar begin ik dan samples uit te knippen en dáár moet ik het mee doen. Afkadering schept een probleem en creativiteit is het oplossen daarvan.

maandag 10 juli 2017

Er zijn perioden dat ik dit soort thema's te banaal vind. En op andere momenten vind ik dat dit ook gewoon een cultureel verschijnsel is. En op wéér andere momenten denk ik: je neemt het leven veel te serieus, Turkenburg.


Verder ben ik tòch een beetje ingestort, geloof ik. Ik herken deze specifieke vorm van uitputting en weet dat het wel enkele weken kan duren en dat 'je er over heen zetten' averechts werkt. Ik ben niet in de gevarenzone, in de zin van wanhopig of suïcidaal en ik kan nog een boek lezen en van muziek genieten (hoewel de voorkeur uitgaat naar zgn. rustgevende klanken)



Het is een relatief milde variant van wat ik al vaker in een zomervakantie heb meegemaakt en waarbij de hoogste activiteit 6 weken lang de gang naar de supermarkt op de hoek was. Het heeft ook iets vertrouwds, waar ik aan toe wil geven. Ik heb net al mijn geplande ontmoetingen voor de komende weken afgezegd.

 Gisteren heb ik zitten zoeken op "suzanne en de ouderlingen".


Ik kwam weleens afbeeldingen daarvan tegen en vermoedde dat het een klassiek thema was. Ik vond dan ook zo'n 80 varianten, die ik verspreid heb over de komende drie dagen. Jullie zien dat ik dus niet helemáál in het putje zit. Het is vooral fysiek... ik voel bijna voortdurend de wallen onder mijn ogen en ik hoef mijn bed maar te zien of er treedt een Pavlov-reactie op: "lame slááápen" (grobbenkuiken).