Posts weergeven met het label wat ik zoal doe. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label wat ik zoal doe. Alle posts weergeven

vrijdag 19 oktober 2018

documentatie

Ben nog steeds bezig met digitale opruiming en reconstructie, maar het vordert behoorlijk. De splognerizers (nogmaals rechts in de kolom onder "maakt") zijn op 2 na nu allemaal online. Die twee bestaan nog uit losse onbewerkte tracks, dus die ga ik een keer door de gehaktmolen draaien en aan elkaar knopen. De chronologische volgorde loopt hier en daar wel mank nu. De afleveringen van "discotheque at the end of the universe" staan er ook allemaal tussen, ofschoon enkele daarvan met presentatie zijn (voor respectievelijk Portugese en Amerikaanse radiostations, best wel trots op) de laatste paar zijn zùlke mooie collages, dat ze er absoluut bij horen en zo klopt dan eindelijk het aantal en de nummering welke ik ooit een keer bedacht had, maar nooit voltooid heb. Ja, ik heb er ook een stuk of wat uit gelaten, omdat ze òf niet zo goed waren òf te zeer getuigen van het feit dat het niet goed met mij ging, maar meestal allebei ... Brahms had ook weleens zijn dag niet. Ik denk niet dat hìj alles wat hij gemaakt heeft een opusnummer heeft gegeven.

Overigens heb ik nog steeds verkering, hè (dat daar geen onduidelijkheid over is) alleen schrijf ik er niets of nauwelijks over op dit blog. Sommige dingen moet je voor jezelf houden :-)

Het op deze manier bezig zijn met de documentering van mijn verleden helpt ook een beetje met de verwerking van wat er de afgelopen jaren allemaal is gebeurd. Het voelt soms echt alsof ik "het niet meer op een rijtje" heb en dan is het fijn om digitale getuigen te hebben en die weer "op een rijtje" te zètten.

Zo'n stukje zonder afbeelding, filmpje of wat dan ook erbij vind ik toch een beetje kaal. Er is een poosje geweest dat ik toch elke dag wat wilde posten en dan maar zomaar één of soms meerdere gifjes (bewegende plaatjes) plaatste. Dat vind ik nu eigenlijk ook wel een goed idee:


vrijdag 12 oktober 2018

retro-bloggen

Vandaag voel ik me een stukje beter (maar nog niet helemaal, er moet veel paracetamol in...) en ik ben al vroeg aan de slag gegaan met de digitale reorganisatie. Als ik zo 2013 aan het bladeren ben, kom ik tot de conclusie dat de plaatjespagina's toen veel mooier waren dan de afgelopen tijd, dus het is goed dat ik daar even mee ophoudt en me weer concentreer op droodles. Maar eerst moeten de oude netjes opgespoord en gearchiveerd en ik heb ook op dat gebied goed nieuws: ik heb wéér verloren gewaande droodles uit dat jaar teruggevonden:



Alleen heb ik in de betreffende blogpost geschreven dat ik er enkele live-sporen aan had toegevoegd en die kan ik met de beste wil van de wereld niet horen. Hier valt dus nog werk te verrichten.

en deze was ik òòk kwijt/vergeten. Ik vermoed dat dit een probeersel is voor een kinderliedjesopdracht voor lessen engels, voor Alles-In_1 of een begeleidingsband voor een godsdienstliedje (iets met water, Noach?) voor De Wendakker. Het klinkt met zorg afgewerkt, dus wèl in opdracht, zou je denken. Na enig speurwerk in de concept-posts van blogger ontdekte ik dat mijn eerste vermoeden juist was.



Stom dat je dat niet meer weet, hè... Ik ben benieuwd op hoeveel werkjes ik uitkom als ik alles in kaart heb gebracht. Je kunt immers niet alles onthouden. Maar wat mij verbaast is dat in een periode die mij als zeer moeilijk/moeizaam voor de geest staat, ik kennelijk wèl heel veel creatiever en ook productiever was dan ik me herinner en dan nu, volgens mij. Blijkbaar lukte het me om af en toe helemaal weg te vluchten in het droodle-universum, e.d. Nouja... dat zet me toch een beetje aan het denken.

Ik was ook deze mooie Nick Drake cover van de Swingle singers vergeten:



Weet je wat ik raar en dubbel vind? Dat je nu al voor de tweede avond zonder jas buiten in de tuin kunt zitten... half oktober! Ik geniet er maar van, maar het heeft ook iets dreigends... dat de natuur van slag is of zo... naderend onheil, stilte voor de storm... ook geen insecten (deuren open, lichten aan, nada niks...) , geen spinnen (het is toch herfst??), geen vleermuizen... (zijn die al met winterslaap dan?)  ik hoop dat ik er falikant naast zit en dat dat gewoon mijn paranoïde modus is, die wordt getriggerd doordat er iets ongebruikelijks gebeurt...

zondag 7 oktober 2018

ik ook

Nee, mij is zó iets ergs nooit overkomen, maar het houdt ook mìj bezig, bedoel ik (dat dat even duidelijk is). Amanda Palmer heb ik erg hoog zitten en ik steun haar dan ook door deze video, dit #metoo gerelateerd statement zoveel mogelijk te delen:



en ook Halsey heeft mijn steun.


Mede hierdoor en door voortschrijdend inzicht ben ik nog steeds mijn blog aan het doorvlooien op dingen die ik liever niet meer in plain sight bewaar. Kill your darlings, you should have known better, who gives a bleep, etc...  Ach, er zijn componisten die grote delen van hun oeuvre in de open haard flikkerden, da's veel erger. Ik heb nog portable hard discs (als ik ze tenminste niet opblaas met een verkeerde adapter...)

Gisteren een leuke dag met z'n twee aan de Oostvaardersplassen gehad en nadien gegeten in het swingende centrum van Almere. Ja, daar moet je dan wel even een dagje van bijkomen.
Ik had mijn fototoestel bij me, maar ik kwam niet verder dan dit:


maandag 1 oktober 2018

harpen (4) en bloggeschiedenis

Ik ben tòch een beetje aan het tobben geslagen over de inhoud van dit blog. Gisteren ben ik gaan bladeren vanaf 2013, het jaar van mijn afkeuring, omdat ik ergens daarna besloot dat er grenzen opgezocht mochten worden en dat de inhoud van een "verpletterende eerlijkheid" mocht zijn. Ja, even heb ik overwogen om voor de plaatjes een apart blog te maken, maar afgezien van het feit dat dat héél veel werk is, is het juist een belangrijke beslissing geweest om rond 2013 alles in één blog te stoppen als een soort gesamtkunstwerk (wat pretentieuzer klinkt dan ik het bedoel).

Om een lang verhaal kort te maken: ik wilde even kijken of er dingen op staan die ik nu liever verwijderd zie, zowel qua verhaal als qua plaatjes. Ik eindigde echter met de frustratie dat er heel veel droodles en voorbeelden van betaalde opdrachten niet meer af te spelen zijn. Ja en ook snap ik mijn eigen schrijfsels niet helemaal meer en valt me op hoe vaak mijn hele leven in het teken van het omgaan met de depressie stond. Ik kan me sommige dingen helemaal niet meer voorstellen. De behoefte om daarover te schrijven is aanmerkelijk afgenomen en ik heb er nu ook niet zo'n last meer van, omdat het minder erg is als wat ik 5 jaar geleden lees, maar ook de aard van de 'klachten' is veranderd.

Anyway ik ga er de komende dagen wèl mee aan de slag. De voornaamste reden is dat ik het zonde vind van al die mooie droodles, want ik sta er soms van te kijken wat ik allemaal gemaakt heb, zelfs met zo'n shortix:



Ik ga dus meer toevoegen dan weghalen, wat niet wegneemt dat ik sommige stukjes ga "verbergen", wat wil zeggen dat alleen ìk ze nog kan zien. Bepaalde dingen hadden destijds hun functie, maar hoeven niet teruggelezen of - gezien te worden. Maar ik dwaal af. Het blijkt dat ik de droodles niet allemaal (goed) gearchiveerd heb. En dat vìnd ik toch jammer. Ik kan me niet voorstellen dat ik ze helemáál niet bewaard heb. Het zal gewoon slordigheid geweest zijn. Dus dat wordt zoeken op cd-roms, usb-sticks, externe harde schrijven, .... Gelukkig weet ik door mijn blog welke naam ik ze gegeven heb en op welke datum ze gemaakt zijn, dus dat maakt het gemakkelijker.

Voorts kom ik terug op mijn dwaling de droodles 'wroodlesproodles' te gaan noemen. Ik heb ze zó lang droodles genoemd.... sommige kan ik me trouwens écht niet meer herinneren, zoals deze: heb ìk dat gemaakt? Helemaal mijn stijl niet, maar daarom zo verrassend:



Deze weet ik mog wel, héél veel plezier aan beleefd:




vrijdag 14 september 2018

nog meer sluiers

De voorbereiding van VG209 is behoorlijk ver. Het was eigenlijk de bedoeling hem vandaag af te hebben, maar ik veranderde mijn plannen naar aanleiding van aflevering 2 van Erik Scherder's programma Het geheim van Methusalem, waar H. me op wees en waar iemand o.a. liedjes zong met demente mensen. Toen ik de VG in de grondverf had staan ben ik ondanks terugkerende snotterigheid e.d. op de fiets gestapt en samen met Jopie naar Zandhove waar Willeke haar laatste circa anderhalf jaar heeft doorgebracht. Op mijn gemak heb ik een broodje kroket gegeten in het restaurant - "Hebben jullie nog steeds van die lekkere broodjes kroket?" "Ehm... we hebben broodjes kroket, ja..." -, heb een klein gedeelte van mijn boswandeling daar gemaakt (een gehele was te lang geweest voor mijn bejaarde teckel) en heb een kop thee bij de hospice gedronken, daar kennis gemaakt met een man die openhartig vertelde over hoe hij door zijn alcoholisme alles kwijt was geraakt en nu tot slot zijn leven. Ik mocht hem meteen en heb hem verteld dat ik ook mijn problemen zij het in iets mindere mate met dat goedje had gehad.
Op dat moment besloot ik dat ik inderdaad sterk genoeg ben om te gaan doen wat ik al overwoog toen ik daar bijna dagelijks kwam, namelijk om op zeker moment terug te keren en mij aan te bieden als vrijwilliger in de dingen waarin ik goed ben: liedjes zingen en kletsen met mensen die op de één of andere manier de weg kwijt zijn, alleen nog op de dood zitten te wachten, etc... Aan verschillende dingen heb ik tussen al mijn avonturen van de afgelopen tijd door gemerkt dat ik een terugkerende aandrang heb om mijzelf weer nuttig te maken, iets voor mensen te betekenen. Daarnaast wil ik regelmatiger onder de mensen zijn en zo'n café... joh... het kost ten eerste geld, dat ik liever aan reizen besteed en ten tweede werd ik de laatste tijd steeds minder blij, ja zelfs ongelukkig van gesprekken en ontmoetingen die ik daar had (op enkele uitzonderingen na dan). Ook denk ik dat ik mijn eigen angst om ouder te worden het beste te lijf kan gaan door de confrontatie aan te gaan. Het is in ieder geval te proberen.

Anyway, ik heb de contactgegevens van de mensen die daar over gaan en sowieso begreep ik van het personeel en de cliënten op de twee afdelingen waar Wil heeft gelegen dat ze mijn komst zouden verwelkomen.