Berichten weergeven met het label wat ik zoal doe. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label wat ik zoal doe. Alle berichten weergeven

vrijdag 24 november 2017

Handen in het haar (10)

Het gaat de laatste dagen in het algemeen niet zo heel erg tof. Maar ik zag onlangs dat ik dat in het verleden al uitgebreid heb beschreven, dus ik hou het kort. Afscheid nemen en je draai weer zien te vinden duurt langer en doet meer pijn dan je wilt. De donkere dagen en het grijze weer helpen ook niet echt. Met het minder worden van de stemming verdwijnt ook de behoefte om nieuwe liedjes te maken of mijn oude werk in een nieuw jasje op te nemen. Misschien in het voorjaar weer of zo.
Intussen ga ik verder met beproefde methoden om de tijd stuk te slaan. Vaker plaatjes op dit blog dus en misschien toch maar weer nieuwe audiodroodles om de frustratie te ontladen. 

Muziekbeluisteren en kijken  helpt ook:
Voor wie die sessie van ruim twee uur een beetje te veel van het goede was, hier een behapbaarder staaltje van Jacob Collier's kunnen:



Het is een leuk project. Je moet alleen misschien niet teveel van deze collages achter elkaar zien, want dan hoor je wel heel vaak dezelfde harmonische trucjes en zou je gaan denken dat dit een soort muzikale Bob Ross is. Echter... het blijft héél knap en het komt ook een beetje door hetzelfde soort a-cappella's dat hij op gestuurd krijgt met "van die" versieringen, of ad libs die zo populair zijn, waardoor hij al snel in een bepaalde richting moet. De afwijkende inzendingen bewerkt hij ook het leukst, zoals die van Herbie Hancock ... omg, die weet wat hij instuurt, zeg. Dat bewijst maar weer dat creativiteit gelijk staat aan het vermogen tot oplossen van problemen.   

Maar wat dacht je hìer van, trouwens:





en we hebben ook weer plaatjes

maandag 20 november 2017

verder terug

Nou, ik ben nog steeds bezig met het reconstrueren van mijn blogpagina's uit 2006. Vannacht heb ik tijdens een wakker moment nog wel even gepiekerd of ik dat nu wel echt moest doen, maar het is eigenlijk helemaal niet zo'n slecht idee. Het helpt letterlijk en figuurlijk met dingen op een rijtje zetten. Maar of dat allemaal op internet moet... inderdaad... sommige dingen vind ik inmiddels te persoonlijk. Ik herplaats niet alles en ga straks ook nog even door de rest, om te kijken of er nog niet meer wegkan. Hoe verder je terug gaat in de tijd des te minder bekommerden we ons trouwens om de privacy, zo merk ik ook aan de reacties en de links naar andere blogs.
Het jaar 2006 was wel ongeveer het hoogtepunt van het Meneer Jan-succes. Er zijn leuke momenten terug te lezen, waar ik erg trots op ben, maar ik schrik ook van de prijs die ik kennelijk toen al betaalde. Ik meldde me in dat jaar al best vaak ziek en nooit zonder reden. Sterker nog: vaak ging ik uit verantwoordelijkheidsgevoel en onder druk van een werkgever te vroeg weer aan het werk waardoor ik nog geen maand later wéér uitgeschakeld was. Tussen de regels dringen ook de gezondheidsproblemen van Willeke tot het blog door. Dit is precies 11 jaar geleden op maandagochtend geschreven:

Ja, en ik ben weer van alles kwijt dat ik nù nodig heb. Wanneer leer ik nou eens alles op die vaste plekken die we bewust voor dit probleem hebben gecreëerd terug te leggen. Ik moet echt nù de batterijen van mijn fototoestel opladen! Wie weet doet zich vandaag een prachtige foto-situatie voor. W. wordt hartstikke misselijk van de pillen die ze van de dokter heeft gekregen, dus ze is "nieuwe" halen. Vanochtend koffie met de hand gezet (nee, nìet met de filterzakjes uit mijn rugzak ;-) en eigenlijk is dat net zo lekker. Dus nu we toch moeten bezuinigen, stellen we de aanschaf van een nieuw senseo-apparaat ook maar even uit.

Ik heb geen idéé waarom ik filterzakjes in mijn rugzak had, of waar dat mogelijk voor stond...

update 1... hee...waarom wordt de entry in de wacht gezet en niet gepubliceerd...?

ow....


ik denk niet dat blogger tegen die tijd nog bestaat...

 update 2: filterzakjesmysterie opgelost: https://sploglog.blogspot.nl/2006/11/nou-moe.html


zondag 19 november 2017

retrokriebels

Omdat ik op zoek was naar creaties die op de spreekwoordelijk plank liggen,  kwam ik back-ups tegen van mijn verschillende vroegere blogs, die ik verloren waande, of waarvan ik het bestaan wel vermoedde, maar niet de moeite waard vond.
Omdat alle activiteiten toch per definitie zinloos zijn en het derhalve niet uitmaakt of ik nu iets nieuws maak of energie haal uit het lezen over dingen die ik in het verleden deed, ben ik voorlopig bezig om oude schrijfels kopiërend en plakkend in dit blog in te voeren. Ik ben nu met 2006 bezig. Niet alles leent zich om terug te plaatsen, zoals bijvoorbeeld een entry die alleen bestaat uit een ingebedde youtube-video die inmiddels offline is, of een link die niet meer werkt. Sommige plaatjes heb ik ook niet meer, omdat ze ingebed waren van externe sites, die vaak niet meer bestaan en dergelijke. De waybackmachine van archive.org kan dan een enkele keer uitkomst bieden.
Het is wel jammer dat ik rond 2006 op al mijn sites een code heb gezet die opslaan door de waybackmachine onmogelijk maakte, zodat ik nu afhankelijk ben van een ongelooflijk onoverzichtelijke berg cd-roms...

Maar die van 2005 kan ik dus nog vinden... ach... die vormgeving... daar krijg ik weer nostalgische kriebels van:

 Ja, schoenmaker ... werkzaam in een schoenenfabriek, een metafoor voor amv-docent op een muziekschool, over welk werk ik menig eitje kwijt moest, maar het was uiteraard niet handig als iedereen dat zomaar kon vinden. En de splogcast was toen meer een radio-uitzending en eigenlijk een voorloper van Vreemde Geluiden, jaargang 1, met al die vaste rubrieken.
Ik ben benieuwd hoe lang ik dit weer volhou en of ik er ooit aan toe kom om de tijd vóór 2002 in te voeren, toen het nog de webstek van de Zwervende Keien was:

donderdag 16 november 2017

woensdag 15 november 2017

Love

Gisteravond heb ik deze film gezien (spoiler-alert voor degenen die verder lezen: ik verklap het einde),

hoewel de verleiding groot was om "The Day after Tomorrow" op Veronica te kijken. Dat is eigenlijk zó idioot, want ik heb hem al gezien, omdat ik de dvd zelf heb, dus als ik hem nog eens wil bekijken... Ja, ik heb ook een enorme verzameling dvd's en videos, voor 90% voor een schijntje bij de kringloop of opruiming vandaan. Netflix, daar doe ik niet aan. En wel vanwege de reden die ik hierboven noem: er zit teveel verleiding en verslaving in dat aanbod gestopt. Ik kijk Veronica vanwege The Big Bang Theory en Mom. Dat vind ik echt geweldig, ook al weet ik dat dat heel bewust zo in elkaar gezet wordt dat mensen als ik het geweldig vinden, maar goed. Het leidt me af en ik identificeer me enorm met die nerds én met de verslavingsgevoelige moeder en dochter. Ik kan er vreselijk om lachen. Inmiddels vind ik de reclames tussendoor ook net zo lachwekkend, hoewel het natuurlijk in en in triest is dat wij worden geacht die spullen allemaal te willen hebben...

Maar die film "Love" dus... Hij wordt op de achterkant de hemel ingeprezen en vergeleken met "2001, a space oddesey", maar daar ben ik het niet helemaal mee eens... De gedachte achter de film, het thema is wel goed, maar ik vind hem toch nèt te low budget en de plot nèt te ongeloofwaardig. Natuurlijk ontkom je in SF niet aan enige ongeloofwaardigiheid. Je moet bepaalde aannames maken: stel dat dit of dat kan: wat dan? Dat is ook de charme: gedachtenexperimenten, maar als je iets zich in het bestaande ISS (!) laat afspelen, dan vind ik het irritant dat daar ineens zwaartekracht is en dat de computer-interface en radioverbindingen uit de jaren 60 zijn. (om maar even wat details te noemen) Ik bedoel: deze film is in 2012 gemaakt en speelt zich af rond 2045. Ook dat iemand in zijn eentje naar ISS wordt gestuurd is niet zo waarschijnlijk, maar goed: om die isolatie draait dus de hele film: wij kunnen niet zonder interactie met soortgenoten, zonder liefde. Daar worden in de film dan wèl weer hele mooie uitspraken over gedaan in shots die daar erg mooi tussendoor zijn geknipt, maar aan de andere kant: duurt het wel 6 jaar, waarvan 5 zonder enig radio-contact voordat de hoofdpersoon écht knettergek wordt?!!!
En waar ik dan tot slot niet aan ontkom is de vraag: hoe kan het dat de menselijke beschaving is vergaan, maar dat men enkele jaren daarna wèl in staat is geweest om een gigantisch ruimteschip (in de vorm van een Borg-kubus.... huh?) naar het ISS te sturen, met aan boord opgeslagen alle verworvenheden van de mens?

Verder gaat het een stuk beter dan gisteren. Ik heb ook rustiger geslapen. Ik heb nog geen idee wat ik vandaag precies ga doen. Eerst nog maar eens een kop koffie.


dinsdag 14 november 2017

voortgang

Beetje baaldag vandaag. Echter, ik had beloofd jullie op de hoogte te houden van de vorderingen en zo.
Dusss... mijn website is zo'n beetje af. Ton de Ruijter en Frits Jonker gaan/zijn bezig artwork voor toekomstige muziekreleases (te) maken, Marco Kalnenek heeft er voor gezorgd dat In my spaceship weer digitaal verkrijgbaar is en daarbij kan ik iets zeer opmerkelijks rapporteren:


In de afgelopen (minder dan) twee weken zou de instrumentale versie dus 2471 beluisterd zijn op spotify, terwijl er maar 17 luisteraars per maand, ergo tot nu toe zijn. Ofwel er zit één of andere idioot tussen die deze track ruim een week lang op repeat heeft gezet òf er klopt iets niet. Ik ga maar uit van dat laatste. Het is jammer want in eerste instantie had ik die "17" rechtsboven niet gezien en was ik toch wel een beetje opgetogen.

Maar ik ging dus enige dagen als een speer met die site. Ik ontdekte allerlei vergeten juweeltjes en op een rijtje zetten wat ik allemaal gepresteerd heb in de afgelopen 53 jaar maakte mijn stemming opperbest. Spijtig dat er dan toch weer een terugslag komt. En ik had ook nog eens zo'n leuk concert bijgewoond:


Ja, alles wordt maar gefilmd, gefotografeerd en online gezet tegenwoordig. Je kunt nergens meer lekker anoniem naar toe. De buurman tegen wie ik dat enkele seconden na het nemen van dit plaatje zei, leek mij niet te begrijpen en hij is één van de beste muziektheoretici die dit land kent, je zou toch denken dat hij intelligent genoeg is om de implicatie te snappen...

Wat ik verder een beetje jammer vind is dat misschien wel de beste radio-uitzending die ik ooit heb gemaakt, nota bene voor een Portugese zender en die sinds zaterdag op twee plekken op mijn site staat nog maar één keer beluisterd is (door mijzelf dus). Ik ga daar maar een beetje reclame voor maken op feesboek.




Een splogcast met de Sint Maarten-opnamen van dit jaar en alle andere dingetjes die ik met mijn duffe kop even vergeten ben (tot twee keer toe terug in bed gekropen vandaag, `t is hopeloos..) volgt nog.

vrijdag 3 november 2017

Vliegende schotels (5)

Vandaag geef ik het woord aan Teckel Jopie:

Hallo!!! Even weer een berichtje. het gaat best goed met me en volgens mij met Jan ook, hoewel hij eergisteren een beetje van slag scheen. Maar verder doen we veel met zijn tweeën.

Gisteravond hadden we zelfs een schnabbel in de binnenstad, een hele leuke plek met veel mensen en een enorm aanrecht, met allemaal glazen erop. Jammer dat ik daar niet uitgebreid achter mocht snuffelen. Jan haalde me er tot twee keer toe vandaan en toen moest ik weer aan de lijn. Maar ik heb wel weer veel werk verzet. Er waren nogal wat mensen die aandacht nodig hadden en dan ben ik de beroerdste niet. Sommige dingen verleer je nooit. En de vergoeding was dik in orde. Er was een bak met water op de grond en een blik met brokjes aan de muur, waar ik er af en toe een of twee van kreeg. Ook Jan was druk in de weer aan de tafel waar we zaten: allemaal nieuwe mensen: Erik, Patrick, Peter, Roy, Cor en Saskia. Volgens mij vond Jan Saskia wel leuk, maar ze scheen bij Cor te horen.

Thuis heb ik nog een half uur bij Jan op schoot gelegen en naar een CD geluisterd die hij die middag had gekocht. Jan zei dat een avondje kroeg zonder alcohol nèt zo leuk is, of eigenlijk leuker, in verband met de volgende ochtend. Dus we gaan daar vaker naar toe.

Doehoeg!

Joop