Posts weergeven met het label wat ik zoal kijk. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label wat ik zoal kijk. Alle posts weergeven

vrijdag 5 januari 2018

vrouwsjouwen 7 en Cynthia Rothrock


Gistermiddag gezien, erg vermakelijk. Het slechte acteren en de platte cliché's zijn bij zo'n film ook deel van de fun. Toch deed Cynthia zèlf het vrij goed wat acteren betreft. Ik heb me daarna in haar verdiept, respect hoor!

https://nl.wikipedia.org/wiki/Cynthia_Rothrock

http://www.cynthiarothrock.org/

Ja, alleen heb ik bij zo'n foto hieronder dan weer iets van: dat heb jij toch helemaal niet nodig, dat dat slipje er zo bovenuit steekt?  Maar vechtsport houdt je kennelijk wèl jong...
 

Inmiddels staan er 5 VHS-banden in de wegbrengkast. Cynthia mag blijven. Ik ben benieuwd naar haar andere films.

Vannacht weer een slaapverlammingtje gehad. Ik dacht dat ik wakker in bed lag, dat ik door het raampje in de deur het schijnsel van een zaklantaarn zag en de katten hoorde blazen. Zelfs toen het licht niet aanwilde, realiseerde ik me nog niet dat ik droomde. Het was zó echt! Ik lag op mijn zij en dat is a-typisch. Uiteindelijk heb ik mezelf weereens wakker geschreeuwd nadat ik merkte dat ik verlamd was ... Maar toen nog twijfelde ik of er niet toch een inbreker was. Misschien was hij wel gewoon geschrokken van mijn geschreeuw. Ik ben nog naar beneden gegaan om mezelf te overtuigen dat er echt niets aan de hand was. Na zoiets is het niet zo moeilijk om je voor te stellen dat met nèt een andere breinconstitutie je blijft geloven dat er iemand is binnen geweest. Ik ken daar minstens één voorbeeld van in mijn omgeving: iemand met ik-weet-niet-hoeveel sloten op zijn deur e.d. en hij snapt maar niet hoe ze iedere keer weer binnen weten te komen. Een psychiater meende dat hij chronisch psychotisch was maar daar wilde hij zelf niet aan en dus wilde hij geen medicatie... Hoeveel van die mensen zouden er rondlopen? En nu ik er over nadenk: hoeveel van die mensen vervullen functies waarin ze belangrijke beslissingen moeten nemen?

woensdag 11 oktober 2017

De kunstenaar en zijn model (8)

Er is nieuws van het lokale omroepfront: https://www.zwollenu.nl/rtv-zoo-gaat-verder-als-rtv-zwolle-fm/. Een enkele formulering doet me nog wel een beetje pijn... alsof de mensen die gedwongen/dan wel zich genoodzaakt voelden om te vertrekken geen hart voor de omroep en voor Zwolle hadden. Blijft natuurlijk wel zo dat mijn eigen redenen om weg te gaan uiteindelijk van persoonlijke aard waren. Ik wil toch liever in mijn uppie radio maken. Zonder sociaal netwerk kan ik niet, maar in een "organisatie" voel ik mij nooit helemaal op mijn gemak. Ik zie teveel en ik denk teveel...

Seizoen 2 van Les Revenants eindigde iets minder open. Toch bleef er wel wat veel ruimte open voor interpretatie.
(spoiler-alert!)
De moraal is dat je waar het de dood betreft uiteindelijk moet accepteren wat er (onbedoeld) gebeurd is en los moet laten, dat je alleen dingen in het hier en nu kunt veranderen om weer gelukkig te worden, maar dat dat evenveel moeite en moed kost als het loslaten.
Er wordt min of meer verklaard wat er gebeurd is, hoewel zoals in de hele serie op het maniëristische af suggesties worden gewekt en het invullen aan de kijker wordt overgelaten. Wat ik mooi vind is dat er voor gekozen is voor een combinatie van adoptie en lesbische liefde, als nadrukkelijkste illustratie van 'als je écht wilt en liefhebt kan alles ten goede keren'.
Er blijven een paar vragen onbeantwoord, maar allereerst is de serie niet geschreven door Harry Mulisch (hoewel ik af en toe twijfelde :-) ) en ten tweede denk ik dat er net te weinig materiaal was en er enkele praktische bezwaren waren om die aspecten ook 100% uit te werken.

Hoewel... nu ik dit zit te typen en te associeëren (en weer delete, om niet al te veel te verklappen), vallen er tòch een paar dingen op hun plek.. Ja, alles wijst toch in de richting van een onontkoombaar noodlot en het belang van acceptatie, de doden loslaten en juist de levenden omarmen, vertrouwen dat de doden zonder jou kunnen en dat de levenden van je houden. (Als je de doden probeert terug te halen komt er alleen maar nòg meer pijn, nog meer lijden van. Dat kan in het tweede seizoen net als in Pet Cemetery, hoewel anders, niet gruwelijk genoeg duidelijk worden gemaakt.)
Ik hou er rekening mee dat deze interpretatie ook een beetje gekleurd wordt door de ontwikkelingen in mijn eigen psyche, maar volgens mij zit ik wel in de goeie richting: de overlevenden moeten elkaar vertrouwen en adopteren, want ze kunnen niet zonder elkaar. (Ja, want de doden hebben elkáár, zoveel wordt wel duidelijk gemaakt, maar dat geloof ik dan toevallig weer niet. De doden bestaan eenvoudigweg niet meer in mijn wereldbeeld.) Het uitgangspunt blijft volgens mij het gedachte-experiment: stel je nu eens voor dat de doden écht terug konden komen.

Ik had Ton beloofd een serie te maken met onderstaand thema, omdat ik er een redelijk groot mapje van heb, maar dat heb ik een beetje klunzig opgeslagen, zodat ik om dubbelingen te vermijden de eerdere pagina's met dit thema er bij moet pakken. Die vind je hier allemaal (te beginnen met deze dus.). En dan zal ik er nog wel een paar over het hoofd hebben gezien.



(Wordt vervolgd)

zondag 7 mei 2017

Cora Novoa

af en toe google ik op mijn eigen naam... wat is dìt nu weer...?



en dìt...



het mag allemaal van mij, hoor, maar als ik deze indertijd had opgestuurd gekregen van Sisterphunk had ik hem afgekeurd...

Nee, dan scoort Cora Novoa bij mij een stuk beter, ook al doet ze een paar dingen die tegen mijn harmonische intuïtie indruizen en die muziektheoretisch ook niet "mogen", maar jongens dìt:



Zij zocht dus contact met mij en zij doet dit dus letterlijk over de hele wereld... sjoewww muskie...

Ik had dus nooit meer dan een foto van haar gezien en ik zat er rond die tijd behoorlijk doorheen. Zojuist heb ik pas deze docu gezien en ik heb eigenlijk spijt dat ik indertijd niet de moeite heb genomen. Het maakt best wel indruk, samen met wat ze in de mail vertelde dat ze veel tijd stak in het doorspitten van handleidingen van software en mix-apparatuur. Een dame met een doel:






donderdag 8 september 2016

spiegels (10)

Totale energieleegloop aan deze kant. Ik zit binnen een hele slechte rampenfilm te kijken over een houtje-touwtje-kerncentrale die door twee tornado's wordt getroffen. Spekkie voor mijn bekkie.



Intussen kan ik met droefheid mededelen dat mijn semi-adoptieduivenkuiken hedenochtend op brute wijze is gekeeld door buurkat Moppie. Maar verder luctor et emergo hoor.