Posts weergeven met het label wat ik zoal meemaak. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label wat ik zoal meemaak. Alle posts weergeven

dinsdag 24 april 2018

Vrouw op rots

Zo, uitstel aangifte belasting aangevraagd, één dag eerder dan vorig jaar, zie ik net. Jopie kreeg gisteren voor het eerst sinds zijn dieet weer een rotte eierenruftaanval en geheel volgens de wet van Murphy vond deze plaats in mijn stamkroeg waar ik gezellig samen met iemand een kruiswoordpuzzel aan het invullen was. We hebben hem helemaal opgelost, dat dan weer wel... Ik ga wel door met het dieetvoer, omdat Jopie zich sowieso wat energieker lijkt te gedragen en één gasaanval in de twee weken is toch een verbetering. Het enige wat ik kan bedenken ( en hoop) is dat het komt omdat ik de dag ervoor met hem langs de Milligerplas heb gelopen en ik hem iets heb zien eten toen ik achterom keek en dat was bij het incidentje dat aanleiding was om naar de dierenarts te gaan òòk zo. Ik ga wèl kijken of ik goedkoper dieetvoer kan scoren, want bij de dierenarts krijg je het duurste merk, tegen het hoogst mogelijk tarief.
Vandaag heb ik een actieve dag. Ik moet me nog een beetje als mantelzorger langs de zijlijn gaan opwerpen voor een dementerende oudere en Gertjan komt op bezoek om te kompoknutselen.

zondag 22 april 2018

plaatjes

Vannacht weer een hele nare slaapverlammingsaanval gehad. Wederom was het zó echt. Ik dacht werkelijk dat ik wakker, maar verlamd op mijn rug in bed lag, maar dat kon niet want ik hoorde stemmen die dermate hard klonken dat het alleen vlak buiten het raam of in de gang kon zijn, of eigenlijk in de kamer, maar ik zag niemand. Het kon niet echt zijn. Toch indringers-gewaarwording, dus. In wezen het klassieke incubus-motief in disguise. Ik kon ze goed verstaan. Het waren nietszeggende oppervlakkige gesprekken. Zou het zó voelen om in het dagelijks leven stemmen te horen? Het duurde vrij lang en toen won mijn angst het van de ratio. Ik werd ook enkele keren écht wakker, waarbij ik het licht daadwerkelijk aan wist te krijgen, maar gleed desondanks weer terug. Toen ik eindelijk mijzelf bij bewustzijn op de rand van het bed wist te krijgen, zag ik dat Jopie klaarwakker voor me stond te kwispelen. Enerzijds lief, maar gezien de moeite die het me tegenwoordig kost om hem onverwacht uit zijn slaap te halen, zal ik dus wel weer behoorlijk geschreeuwd hebben. Om niet wéér terug te glijden ben ik er even uit gegaan, naar de wc, wat rek- en strekoefeningen om mijn bloedstroom en spierspanning te beïnvloeden en daarna ben ik eerst op de rand van het bed nog wat in een kunstboek gaan lezen om de hersenactiviteit te veranderen en voor ik weer ging liggen heb ik tòch maar extra een kalmeringstabletje genomen. Daarna sliep ik goed.

Er was wel iets van een oorzaak aan te wijzen. Ik was 's avonds van streek door iets heel kleins in een telefoongesprek met iemand die ik nog maar kort ken, wat voor een stemmingsomslag zorgde. Zo kwetsbaar ben ik dus nog. Dit is niet de eerste keer dat ik merk dat het me veel energie kost om nieuwe contacten te onderhouden. Gelukkig heb ik een paar goede vrienden waar ik zoals gisteravond naar toe kan fietsen, om even bij een kop thee mijn verhaal te doen. Ze kennen me al jaren, hebben Willeke al die tijd gekend, snappen hoe ik in elkaar zit, hoe het werkt, etc... Dat is wat ik, hoe goed bedoeld ook bij lotgenoten niet vind. Dat is de reden waarom ik gestopt ben met die groep en het 'maatje' waarmee ik in contact gebracht werd. Uiteindelijk brengt het me juist extra problemen, kost het me meer energie dan het me oplevert.

En dan dat daten van de afgelopen maanden... Er is één ding tijdens die lezing dat achteraf heel betekenisvol was en dat was de opmerking: stel jezelf oprecht de vraag of er wel plaats is in je huidige leven voor een nieuwe partner. Ik denk dat het antwoord in mijn geval 'nee' luidt. Aan mezelf heb ik meer dan genoeg.
Eigenlijk gaat het het beste als ik gewoon mijn gangetje kan gaan en er niets van mij verwacht wordt. Dat was wat gisteren na het telefoongesprek pijnlijk tot me door drong. Je moet energie steken in een nieuwe relatie en als het puntje bij paaltje komt heb ik daar nog geen zin in en dat zal voorlopig wel even zo blijven.

donderdag 19 april 2018

telefoon en infoinhaalslag

De laatste dagen zeg ik niet zoveel, maar het gaat allemaal wel, hoor. Ik heb wat zorgen om Jopie. Voor wie van facebook af is, is dit zijn verhaal: https://sploglog.blogspot.nl/p/jopie.html. Zijn scheten stinken niet meer zo en ongelukjes blijven uit, maar hij is af en toe nog wel aan de diarree en ik hoor het 's avonds flink borrelen in zijn buik... Hij is over het algemeen nog vrij energiek. Dus so far so good. Ik denk niet dat ik verder ga dokteren met hem als ik zie dat hij lijdt. Ik bedoel, ik ga geen echo in Deventer laten maken om te zien of hij een tumor heeft. Wat moet je daar aan doen dan? Chemo? Operatie? bij zo'n oud hondje? Een lichte narcose voor een gebitsreiniging is al te riskant op die leeftijd... Nee, ik voel me geen moordenaar als ik hem laat inslapen als het zover is, maar ik zal wèl huilen... Aan de andere kant verlangt een deel van mij ook naar een leven zonder huisdieren en de rompslomp daar om heen.

Verder keert de rust wat terug in mijn hoofd. Ik accepteer weer meer de dingen zoals ze nu eenmaal gaan. Op zich ben ik wel lekker bezig. Vooral 's ochtends zit er wel niet zo heel veel vaart in, maar ik heb ongemerkt toch weer 30 plaatjespagina's vooruit gemaakt en ik ben ook weer begonnen met opruimen. Het vinden van Willeke's bril was wel even een dingetje... Ik was hem vergeten. Hij zat nog  onschoongemaakt in de koker, van de laatste keer dat ze hem op had gehad. Ik heb hem zo in de vuilniszak gestopt bij de andere spullen en die later in de ondergrondse container gestort. Ja, haar DNA zat er nog op en hij was heel duur, maar wat moet ik er mee? Terugbrengen naar de winkel? Dat was overigens een optie waar ik later pas aan dacht... Het voelde aanvankelijk rot dat hij nu tussen al het andere rest-afval lag, wachtend om verbrand te worden, maar wat ik ook nog van haar heb, kostbaarder dan zijzelf kan het nooit zijn en zij is ook verbrand. Had ik hem dan schoon moeten maken? Dat is lood om oud ijzer, want dan was haar DNA in het riool terechtgekomen, samen met de uitwerpselen van de hele straat. Eigenlijk zou dat nòg erger zijn. Anders sta je daar ook niet bij stil. Alles heeft slechts de betekenis die je er zèlf aan geeft. Nu drie dagen later ebt het gevoel hierover alweer weg. 

Ik heb maandag ook een groot deel van de laatste lading handwerkboeken naar de kringloop gebracht en daar meteen wat zomerkleding aangeschaft. Ik keer langzaam weer terug naar wat meer kleur, vooral zo moet ik bekennen vanwege een terloopse opmerking van iemand uit Wageningen. Kort na Willeke's dood voelde ik de oprechte behoefte mijn kleding te veranderen: zwarte of gewone spijkerbroek met zwart T-shit of zwarte Holtenbronx-hoody. Dat is ruim een jaar lang mijn "image" geweest.
Gisteravond een heerlijke avond op het terras van mijn stamkroeg gehad. Ongelooflijk gelachen om de smakelijke verhalen van Igor over het culturele leven in Zwolle en meer.