Posts weergeven met het label wat ik zoal meemaak. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label wat ik zoal meemaak. Alle posts weergeven

maandag 19 februari 2018

ssst

Zo, dat was een energiek weekendje! Gisteren kwamen verschillende mensen op het idee eens bij mij langs te gaan. Ik had net een lange wandeling met Jopie achter de rug- het was zùlk mooi weer en toen leek het heel even alsof ik jarig was. Hee, da's geweldig, hè! Dat daarover geen misverstand bestaat, maar vandaag doe ik even rustig aan.

zaterdag 17 februari 2018

feest!

Vandaag was ik voor het eerst sinds de begrafenis van mijn moeder in mijn geboortedorp. Mijn vader was jarig en ik heb ook met mijn bloggende nicht geluncht. Het was best een overwinning op mijzelf dat ik deze reis in mijn eentje maakte. Niet dat dat de eerste keer was, maar de andere keren wachtte Wil thuis op me. Het was surrealistisch, niet in het minst omdat alles er echt heel anders uitziet als in mijn jeugd. Bomen, gebouwen, zelfs hele straten zijn vervangen. Ik was het roerend eens met I. dat één laan wel bijzonder lelijk was geworden. Ik vind het echt heel raar zoals het plaatsje er nu bijligt... Op straat kwam ik nog leeftijdsgenoten tegen vanwie ik me afvroeg: wie ben jij, heb ik jou vroeger gekend en bij jongeren dacht ik: van wie zou jij er eentje zijn?
Met een tas vol Asterixen en LP's keerde ik weer huiswaarts. In de trein een heel gezellig en inspirerend gesprek gehad met een vrouw met wie ik heel veel gemeen had en die raadslid van de PvdA bleek te zijn. Nu ik hoorde waar ze op dit moment voor aan het knokken is overweeg ik sterk om haar mijn stem te geven straks.

Ok, feest dus:

vrijdag 16 februari 2018

stoelen (deel ergens tussen de 10 en 20)

Ik heb mijn profiel op e-matching 'verborgen'. Ik heb genoeg beleefd daar en er twee leuke contacten aan overgehouden. Verder vind ik het toch wel een beetje heftig, al die verwachtingen, de hoop op, de teleurstellingen.. Ik ben er misschien net iets te gevoelig voor. Niettemin heeft het me een bezem door de bovenkamer, een ver familielid en een hele bijzondere tekstschrijfster opgeleverd, die ik allebei graag nog beter leer kennen.
Af en toe doet het verlies van mijn maatje nog heel erg pijn, of maakt zich een algeheel gevoel van verdriet van mij meester. Soms is de aanval de beste verdediging en soms moet je je even gewonnen geven... Dat verdomde evenwicht...

Deze heb ik net even snel voor jullie verzameld:



oja, nagekomen bericht van de kringloopbios. Deze heb ik eindelijk eens gekeken. Hij was best leuk.


en deze CD's draai ik (o.a.) best wel vaak: