dinsdag 2 februari 2016

in stoel

De tranen komen niet zo makkelijk naar buiten, maar ik voel ze vaak wel zitten en dat is eigenlijk net zo naar. De gezondheidsituatie van mijn maatje is stabiel. We gaan zelfs onze koperen bruiloft vieren in maart. Maar omdat alles nu in een wat rustiger vaarwater zit dringt het drama juist extra hard tot je door. In de stilte kun je je gedachten beter horen. Het is vooral als ik net in bed lig. Dan kan ik me ineens intens rot voelen. Zo intens zelfs dat het leven volstrekt uitzichtloos wordt. Die andere kant van het bed is zó leeg en zo koud. Ik heb natuurlijk al de neiging om door het putje te glijden, maar de troost van een vertrouwd warm lichaam naast je neemt veel pijn weg. Gisteravond was ik er van overtuigd dat ik er nooit aan zal wennen, alleen slapen en het voelde zo naar dat ik naar een guillotine begon te verlangen: zoef, krak, afgelopen en zie maar wat jullie met mijn lijk en mijn spulletjes doen. Gelukkig heeft de wetenschap angstremmers uitgevonden, anders had u sowieso nooit van mijn bestaan gehoord, maar het duurt even voordat zo'n klein wit pilletje gaat werken en in de tussentijd passeert er best veel ellende de revue.
Nouja, verder wel redelijk geslapen en 's ochtends gaat het dan soms weer beter, zoals nu. Het is ook weleens omgekeerd: dat het inslapen zonder problemen gaat en dat ik dan wakker word met een steen in mijn maag...
Ik heb best wel zin om er een hartverscheurende aflevering van Vreemde Geluiden van te maken. Het thema is "Wolken" en dat is vaag genoeg voor enkele welgemeende muzikale snikken. De zon breekt hier af en toe door het wolkendeksel heen, dus dat scheelt ook weer. Eerst maar eens koffie...

maandag 1 februari 2016

losse hoofden

Vandaag een dag voor vooruit geschoven klusjes, waarvan het niet uitvoeren me teveel op de zenuwen begint te werken. Ook moet de uitzending voor morgen even voorbereid. Themabrainstorm en zoektocht hebben al plaatsgevonden en er is méér dan genoeg. Het wordt dus een kwestie van: wat laat ik wèg...
Ik zit me af te vragen hoe belangrijk het is dat ik ideeën zoals die hertaling van Space Oddity ook daadwerkelijk uitvoer. Totaal onbelangrijk natuurlijk, maar ja... dan is je hele leven onbelangrijk en zó ver wil ik nou ook weer niet gaan. Het is wèl goed om alles op te schrijven, want al krijg je een productieve episode dan heb je materiaal om uit te putten.
Verder is het kutweer en vloeit de koffie gestaag mijn keelgat binnen...

zondag 31 januari 2016

door de mand vallen

Jaha, ik had nog twee dagen in de rij staan, maar ik was vergeten dat januari 31 dagen heeft en daar sta ik dan met een mond vol tanden..
Een wit stuk papier op het scherm en het is al half negen 's avonds. Ik zei dat ik jullie een heleboel te vertellen had en dat ik dat zou doen, maar dat blijkt ineens nog niet zo eenvoudig... Ik weet ineens niet of het wel zo'n goed idee is om niets meer voor te bereiden, want je valt toch een beetje door de mand zo.
Nou, wat heb ik gedaan, bijvoorbeeld, de afgelopen twee dagen? En dan moeten het nog dingen zijn waarover ik iets in het openbaar kwijt wil... Maar goed. Ik heb op papier een hertaling en bewerking gemaakt van Space Oddity. Nu is dat op zich niet zo bijzonder, want er zijn ik weet niet hoeveel bewerkingen van, maar deze kwam ineens bij me naar boven borrelen en vloeide in twee sessies bijna moeiteloos op papier en nu na een nachtje slapen vind ik nog steeds dat hij niet lijkt op welke andere versie dan ook die ik ken en ik vind hem nog steeds de moeite van het opnemen en publiceren waard.
Ik moet hem alleen nog opnemen en dat is iets waar ik al een hele tijd tegen aan hik, opnemen en er iets moois van maken... komt wel weer.
Ik heb ook een hele stapel Frank Rich songbundels uit de bieb gehaald. Vroeger haalde ik daar mijn neus voor op, maar die eenvoudige versies van bekende liedjes zijn wel rete-handig voor wat ik nu op die verpleegafdeling doe en het is nog lekker groot vormgegeven ook. De verkeerde akkoorden verbeter ik gaandeweg wel.

toch maar wat plaatjes tevoorschijn halen dan?