zondag 8 juli 2018

geknield zwart wit

Ik schrijf tamelijk makkelijk over mijn aandoening, mijn medicijnen en tot op zekere hoogte over mijn gevoelsleven, maar als daar andere mensen bij betrokken zijn vind ik dat lastiger. Zo heb ik gisteren een moeilijke knoop doorgehakt ten behoeve van de rust in mijn hoofd, waar ik verder niet over uitwijd. Rouw, stemmingstoornis, medicijnen, gebeurtenissen, het weer, relaties... het blijft een complexe cocktail, maar vandaag gaat het verrassend goed. Ook niet gedacht dat ik vannacht zo goed zou slapen.

zaterdag 7 juli 2018

zeepaardjes 3

Twee maanden geleden had ik ineens het idee om plaatjes van zeepaardjes te zoeken. Er waren foto's genoeg uiteraard, maar tekeningen, prenten, postzegels... dat viel in eerste instantie niet mee. Uiteindelijk heb ik toch 3 pagina's kunnen vullen.
De afgelopen week rommelde het af en toe flink in mijn hoofd. Soms moet je de medicatie dan juist verlagen. Dat valt niet altijd goed te snappen door mensen die er geen ervaring mee hebben/ verstand van hebben. Veelal bestaat het beeld dat medicatie kalmeert, verdoofd en versuft. Dat is inderdaad wat ze vaak doen, die pillen. Kalmeren houdt echter niet automatisch versuffen in en verdoven houdt niet altijd kalmeren in. Soms kun je juist uitermate onrustig worden, omdat je niet goed kunt denken. Zo kalmeert quetiapine mij, maar remt ook mijn vermogen om dingen onder woorden te brengen.
Er is een disbalans aan stofjes in de hersenen en het is zo'n complexe boel daar en het verschilt zo per persoon dat het moeilijk is te zeggen wanneer er nu precies welk stofje en in wat voor een dosering moet worden voorgeschreven. Het is meestal een kwestie van trial en error. De afgelopen dagen was ik het echt een beetje zat en overwoog serieus om het door mijn arts genoemde alternatief voor quetiapine, het middel dat ik dus zo vaak moet bijstellen, te gaan proberen. Dat zou gelijk mijn pogingen om af te vallen makkelijker maken. Tenminste, met die bonus hield mijn arts rekening, maar dan lees je de bijsluiter op internet en die verschilt niet veel van die van quetiapine. Misschien is het lood om oud ijzer en moet ik alleen maar weer heel lang wennen en leren omgaan met die aripiprazol. Wie weet werkt het niet goed, krijg ik juist méér last van onrust, of word ik nòg slaperiger, of beland ik tijdens de overgangsperiode in een depressieve episode, wat een reëel risico is ... Toen de laatste in remissie ging was ik er voor mezelf uit dat ik dit niet nòg eens wilde. De veerkracht neemt af met de leeftijd EN met wat je allemaal aan bagage mee begint te torsen en een plekje moet zien te geven... Dit lees ik ook in de literatuur. Hoe vaker iemand depressief is, des te groter de kans dat het terugkeert en de lijdensdruk toeneemt. Ja, je hebt ook nog lithium, daar word je niet dik van, maar dat moet nauwkeurig gemonitord worden en de risico's bij slordig gebruik zijn erg groot. Daar ben ik de persoon niet voor.
Anyway, op zeker moment moet je een dilemma doorbreken en een besluit nemen om rust te hebben. Dus ik ga verder met deze medicatie, probeer de quetiapine zo laag mogelijk te houden, langzaamaan steeds gezonder en regelmatiger te gaan leven en maar hopen diabetes en hart- en vaatziekten zo lang mogelijk buiten de deur te houden.

Was ik maar een zeepaardje, denk ik ineens, dan was mijn leven een stuk eenvoudiger :-)



vrijdag 6 juli 2018

zeepaardjes (2)

Geen VG vandaag. Me hoof werk nie mee. Kwor er zo moe van...



Inmiddels heb ik bijna 10 uitvoeringen van de 2e symfonie van Mahler in huis. Vooral dit deel kan ik niet in genoeg uitvoeringen horen:



Maar ik heb nu tevens een CD in huis waarin àlle verbeteringen die Mahler er in zijn leven in zijn partituur bij had geschreven zijn verwerkt en die nu de officiële versie is (dat is pas in 2003 gebeurd, kun je na gaan). Vooral dit deel werd er nòg mooier van, maar daar heb ik geen youtube-filmpje van gevonden.

Ohja, er zit ook een gevoelig liedje in: