dinsdag 29 januari 2013

vocoder history

Vandaag weer een herhaling van iets dat ik eerder op een ander bllog postte:

maandag 28 januari 2013

autodroodle [herhaling]

Nee, een autodroodle is niet een droodle die zichzelf maakt, alhoewel het de ultieme droodle zou zijn. Ik probeer ze zoveel mogelijk in een flow te maken, zodat ze zich 'als het ware' zelf maken.
Vandaag deed ik een hele leuke vondst in één van de kringloopwinkels. U ziet én hoort daar komende week meer van. Nu eerst een herhaling. De auto in autodroodle is dezelfde auto als in autobiografie (ik zit net de denken dat het ook nog eens de auto in automobiel zou kunnen zijn, wat weer een idee oplevert voor een volgende droodle). Het was in die tijd zo, dames en heren, dat ik in volstrekte euforie mensen op facebook opriep om 5 songs te noemen en liefst ook op te sturen, zodat ik die kon verknippen om een droodle van te maken. Dit leverde een handjevol droodles op, maar op gegeven moment bloedde het hele idee een beetje dood, omdat ik geen zin meer had om al die muziekjes op te gaan zoeken. Ik moest er nog een stuk of drie en op de aangekondiging dat ik ze alleen nog maakte als mensen mij de mp3s opstuurden, heb ik geen reactie meer gehad.

Het leverde echter een ongebruikelijk droodle op toen ik in plaats van obscure muziek voor mezelf nu ook eens wat bekende en herkenbare muziekjes van o.a. Bots, Boudewijn de Groot, ELO, Jethro Tull en Genesis koos om uit te knippen. Ik was zelf erg verrast door het resultaat:

zondag 27 januari 2013

Bonnie kwam maar niet

Vandaag wilde ik eens gehoor geven aan Remco Takken's idee om remixen te maken van Duane Eddy. Ik kwam uit op Bonnie Come Back, vanwege de bruikbare drums. Om enige krankzinnigheid toe te voegen (want het MOET vreemd zijn!) heb ik nog wat samples uit andere muziek, waaronder een strijkquintet van Bartok geknipt. De droodle kwam héél traag op gang, totdat ik op het idee kwam om gewoon in te gaan zingen wat ik er in mijn hoofd bij hoorde (de innerlijke arrangementen die ik als kind op de fiets had, zoals ik jullie wel eerder heb verteld) en als ik dan toch bezig was kon ik net zo goed die andere Bonnie er ook even bij betrekken.



Dit is nog niet af, want ik moet het nog wat netter mixen en zo, en het is ook waarschijnlijk iets anders dan Remco in gedachten had, maar dit is wel het soort krankzinnigheid waar ik momenteel in mijn geknutsel naar op zoek ben.

zaterdag 26 januari 2013

Olielek in de Moldau

Droodle 20130126 is een mix van samples van Manfred Mann's album Solar Fire, een soulliedje van fluitiste/zangeres Bobby Humphrey, een oude krakerige opname van Highlights of Bedrich Smetena's Ma Vlast (Moldau) en verzamelde piep-, boem-, kraakjes van allerlei sample-cd's.

Ik werk nu weer in mijn werkkamer en niet meer op de laptop aan de eettafel. Misschien ligt het daar aan, maar ik vind hem behoorlijk geslaagd. Ik denk echter dat het nòg vetter en smeriger kan!

woensdag 23 januari 2013

180 graden


Ik heb de laatste drie liedjes aan de uitgever opgestuurd. Ze zijn nu druk bezig op de NOT beurs om de rest van hun methode te promoten, dus ik hoor volgende week wat ze er allemaal van vinden. Ik vond vanochtend dat ik in de versie van "my senses" in de eerste twee coupletten teveel "vóór in de tel" zat bij het tellen van de vingers en ik heb dat bijgesteld (en geupdatet in de entry van gisteren), echt een fractie, maar nu heb ik het idee dat two, three en four teveel áchter in de tel zitten. Waarschijnlijk horen weinig mensen het, dus ik laat het zo. Mijn zang komt sowieso niet in de methode.
Zó! Dat was dat! Nu gaan we weer op een hele andere toer. Dit is weer een oudje. Vandaag krijg ik niets leuks meer af. Ik heb echter zin om weer even dèze kant op te gaan:

dinsdag 22 januari 2013

senses

Dit is voorlopig het laatste kinderliedje dat ik maak. Ik voelde me ongeveer zoals Kees van Kooten toen hij er nog drie laatste Keek op de Week's uit moest persen. Ik ben het kinderrepertoire al een tijdje zat, maar ik wilde van dit voorlopig laatste liedje in opdracht ook geen flutliedje maken. Ik ben hier toch al gauw een dagje mee zoet (en dan had ik de melodie en akkoorden al bedacht). Ik laat het nu even rusten, want bij vermoeidheid hoor je vooral timing niet meer zo goed en dat is bij deze stijl nogal belangrijk.
Bij uitzondering ook (maar ach, hoe erg is het eigenlijk) hier een demo vóórdat de opdrachtgever hem hoort: bestemd voor engelse les in groep 3-4, letterlijk het aangeleverde tekstvoorstel en het moest iets 'reggae-achtigs met pit' zijn. Nou ik denk niet dat meer pit dan dit er in zit:



Dit is de demo, om de uitgever een idee te geven: straks zal een 'native speaking' beroepszanger het inzingen.

maandag 21 januari 2013

ammyy scam

Ik was aan de beurt vanochtend. Héél even hadden ze me tuk, maar gaandeweg werd het steeds ongeloofwaardiger. Het stomme is dat ik altijd dit soort telefoontjes krijg als ik griep heb, slecht geslapen heb of op een andere manier niet helemaal alert ben. Maar gelukkig herkende ik automatisch een paar psychologische trucjes, bedoeld om mij bang te maken en mij te overtuigen van hun autoriteit. Het hielp hen (het waren er twee, ik werd doorverbonden) niet dat hun Engels wel errug gebrekkig was voor een Brits bedrijf.  Bij mij werd ie boos toen ik zei dat ik het hele verhaal wilde checken, voordat ik zomaar een programmaatje ging downloaden: hoe ik dat dacht te gaan doen? "Well, I think I'll call my own computer repairman." Dat moest ik vooral doen. Ze zouden me nog terugbellen. tuut tuut tuut tuut ...

Zal ik het bij die gelegenheid als volgt aanpakken of ben ik daar te aardig voor?



of zo:



Ik denk dat de kans klein is dat ik zal besluiten om zo te handelen. Er over fantaseren is overigens wèl leuk, maar  de volgende keer zal ik wellicht gewoon zeggen dat ik weet dat dit een scam is en weer ophangen. Er zijn zoveel leukere dingen in dit korte leven dan mensen 'terugpakken'.  Ik vraag me trouwens af of de twee heren hierboven op school (en nu op de werkvloer) niet ook gewoon pestkoppen waren/zijn. Waarom genieten ze er anders zo van?
Of ben ik mijn gevoel voor humor aan het verliezen?

zondag 20 januari 2013

droodle20130120

Het is koud buiten en afgezien van het uitlaten van de honden heb ik mijn neus niet buiten de deur laten zien. En wat doe je dan? Je mailt eens wat, je kijkt eens een hele platte actiefilm op een oude videoband en voor de afwisseling maak je een foute vieze mix met samples van Roger Webb - The Winners (Paul Dupont & his orchestra, library music), wat fragmenten van afgelopen week en standaardbeats van Magix.

zaterdag 19 januari 2013

Splognerizer 53

artwork:
Ton de Ruijter
Now also available here.

Villa MG Schmidt

Afgelopen week kreeg ik de onverwachte vraag of ik mijn liedje "Villa MG Schmidt" nog ergens digitaal heb. Dat was even zoeken. Er stond [versie1] in de bestandsnaam en ik hoop echt dat ik er ook een versie 2 van heb gemaakt, want dit is redelijk genant.



Ja, hier ìs ook een versie 2 van, want ik zing hier nog "Bello op de banjo". Daar moest ik "Takkie" van maken, omdat dàt MG Schmidt-hondje bekender is bij kinderen.
Volgens mij is dit het eerste liedje dat ik in opdracht schreef en opnam, voor de inmiddels zo goed als opgeheven Muzerie in Zwolle, direct na het voltooien van mijn conservatoriumstudie. Het moest een kleuterliedje worden rond het thema Annie MG Schmidt, waarin muziekinstrumten de revue passeerden. Op zich vind ik het qua tekst en melodie nog steeds geslaagd. Alleen de uitvoering rammelt: het is herkenbaar als een automatische keyboardbegeleiding, het is niet goed gezongen, het voorspel is onhandig om op in te zetten, kortom: dit zou ik nu absoluut niet meer zo durven afleveren. Veel meer mogelijkheden had ik toen ook niet. Het is opgenomen met een yamaha-keyboard, waarop ik de begeleiding gelukkig wel vooraf kon inspelen en opnemen. Ik had echter nog geen meersporenprogramma op de computer. Het moest dus aan één stuk goed gezongen worden en op minidisc opgenomen. MD was toen net in en nu helemaal uit zwang. De scholen kregen een les gemaakt door Marcel van der Wulp die ook degene is die het nu digitaal wil hebben. Het ging hem gelukkig alleen om de instrumentale versie.

Dit is één van de paar liedjes van mij die ooit gecoverd zijn (maar dan in een échte studio, met een échte synthesizer...). Kijk, dàn stel je pas wat voor, als je gecòvered wordt! Dit is Christiane Niemeijer en ik meen dat de begeleiding van Leo Aussems is:



vrijdag 18 januari 2013

Listen to the snow (snr 53)

An extra long splognerizer (1h34min)
If you mail me, or leave a comment (and if I don't have your e-mail, mention how I can reach you) I will send you the downloadlink.

Ik was bezig een compilatie te maken en halverwege ontstond steeds meer de behoefte om ze aan elkaar te plakken en hier en daar een sneeuwwindgeluidje in te voegen en dat maakt het officieel een splognerizer. Het woord waarop ik in mijn database heb gezocht moge duidelijk zijn. Wie de aandrang voelt om er een voorkantje bij te maken: ga je gang, maar voel je vooral niet verplicht.

donderdag 17 januari 2013

oops!

Nog even op een rijtje wat oops is:
http://en.wikipedia.org/wiki/Out_Of_Phase_Stereo_%28OOPS%29
of in mijn eigen woorden: wij horen muziek uit een luidspreker of koptelefoon doordat de membranen (razendsnel) naar voren en naar achteren bewegen. Als stereospeakers netjes in fase zijn aangesloten en een geluid is links even hard opgenomen als rechts (in het midden dus) dan komen de speakers tegelijkertijd naar voren en naar achteren. Als je één van die speakers verkeerd om aansluit, bewegen die conussen dan dus naar voren als die van de ander achteruit gaan. Je krijgt dan een beetje vreemd effect. Het geluid, meestal de zangstem, bas en/of drum klinken dan niet meer in het midden en ze klinken zelfs zachter, want de lucht die naar voren geduwd wordt door de ene speaker wordt door de andere op hetzelfde moment naar achter gezogen. Het kan bij sommige opnamen ook een fractie later klinken, waardoor het "poor men's surround" ontstaat (ook om dat de galm harder klinkt dan de bron). Tot slot kunnen signalen die zachtjes in één kanaal staan en ondergedompeld zijn in de rest van het geluid, of die express "uit fase" zijn opgenomen en dus normaal gesproken onhoorbaar, op deze manier weer ìn fase komen en naar de voorgrond komen.
Als je nu vóór het geluid de versterker ingaat één van de kanalen omdraait en de twee signalen samenvoegt tot één mono-signaal, dan zijn de uitdovingen en versterkingen optimaal. Eigenlijk is het dan geen o.o.p. stereo meer maar oopm maar dat staat natuurlijk niet leuk. Oops is ook een leuke benaming omdat er allerlei geheimpjes uit de opname-keuken aan het licht komen, niet zelden ook onregelmatigheden of onnzuiverheden. Tegenwoordig wordt er zo gladjes gemixt dat er nauwelijks leuke verrassingen met oops voor de dag komen. Hoe anders was dat in de eerste decennia van de stereo-opnamen Een voorbeeldje:




Voor remixers is dit een leuke methode om losse sporen te bemachtigen:


Tot slot een gedevocaliseerde opname van Radar Love. Ik vind hem zo minstens even interessant. Wat was Cesar Zuiderwijk toen al een retegoeie drummer! Het midden van de song klinkt verrassend anders als je de mix zo uit elkaar trekt.

dinsdag 15 januari 2013

Short Bed Bouncer

Misschien dat ik Earth and Fire nog doe, maar de Nederlandse shortixen beginnen me een beetje te vervelen.
Hier is een shortix van Kayak.



En nu we toch bezig zijn, bedenk ik me net, even de hoesrestauratie van Joe Lacey van de uk uitgave van die LP:

maandag 14 januari 2013

Radar Bells

Flauwe titel, als ik het uitleg tenminste. Omdat het virusdrama nog niet afgelopen was en ik zoals zovelen met mij ook nog andere dingen te doen heb, kwamhet weinig van audioknutsels de afgelopen twee dagen. Ik heb echter Radar Love door de oops-machine gegooid en dat gaf een leuk effect, waar ik wellicht later nog op terugkom. Ik heb me een klein beetje makkelijk afgemaakt van de shortix-versie van dit nummer, maar denk even aan de Big Ben en snap dan het slot.

zaterdag 12 januari 2013

Stan The Shortix

Bij het maken van een shortix van Hank The Knife's Stan The Gun Man, is het moeilijk om de verleiding te weerstaan om de beginsolo van de baritongitaar nootje voor nootje op te knippen en die vervolgens in een andere volgorde te zetten. Verder heb ik via de oops-methode het midden uit het stereobeeld uit laten te doven. Daar kwamen weer mooie bijna schoon geïsoleerde stukjes spoor uit.

donderdag 10 januari 2013

flashback

Nee, ik ben nog steeds digitaal aan het opruimen, voordat ik mijn laptop opnieuw installeer. Ik heb mijn oude blog (vreemde geluiden) afgesloten en opgeslagen. Dat moest pagina voor pagina, of in ieder geval maand voor maand. Ja, ik had het wel in dìt blog kunnen importeren, maar dat kan dan alleen als geheel en ik wil slechts de dingen hier terugbrengen die een beetje in de huidige lijn liggen. Dus ik heb hem ontoegankelijk gemaakt. Af en toe kopieer ik dan handmatig iets ouds hier, als ik geen tijd of zin heb om iets nieuws te maken. Vandaag is dat één van de eerste droodles, eentje die ik zelf ondanks een enkel schoonheidsfoutje qua timing nog steeds wel leuk vind:

maandag 7 januari 2013

shortix 20130107

Waar ik gisteren mee begonnen ben, vind ik wel interessant om door te zetten: sampletjes uit één song, muziekstuk, of track knippen en er dan een zéér korte mix van ongeveer een minuut van maken. Omdat dit geen droodle is of hooguit een subgenre daarbinnen heb ik een nieuwe naam (als hij hiervoor al niet bestaat, hoor) bedacht: shortix.
Vandaag nam ik Tickatoo van de Dizzy Man's band onder handen.


Dit was moeilijker dan ik dacht. Wat ik in mijn hoofd had klonk in het echt niet mooi, ondermeer omdat sommige stukjes in het origineel niet zo handig getimed zijn. Op één plek vond ik het zelfs lelijk. Als je het blazersstukje middenin vlak na verhoging met een halve toon neemt en je filtert de zang er dmv out-of-phase-stereo (o.o.p.s.) uit dan hoor je dat ze erg "voor in de tel" spelen. Mij maakt het onrustig:  



Niet dat in deze shortix geen schoonheidsfoutjes zitten. Het geheel is weer een schoolvoorbeeld van serendipiteit. Ik was iets héél anders van plan, maar wat ik aantrof in het materiaal wees op een gegeven moment deze richting uit:



Ik maak voorlopig even geen splognerizers meer, denk ik. Wèl heb ik enkele 'gewone' compilaties in voorbereiding, waaronder één met als thema alcoholisme (als ik dáár geen liedjes over kan vinden, dan weet ik het niet meer.)

zondag 6 januari 2013

Hoe lang is een remix?

Remixen zijn meestal langer dan het origineel. Tijdens mijn 50 weken project (och wat vliegt de tijd) maakte ik echter "echo's" dat waren superkorte mixjes met ingrediënten van de wekelijkse download. Hier een korte re-mix, van It's a Beautifull Day van Don & Dewy, heet van de harde schijf:



en voor wie benieuwd is naar het origineel:

zaterdag 5 januari 2013

droodle20130105

Weer een vluggertje, in de kleine uurtjes onder invloed gewrocht en zojuist nog even bijgeschaafd. Dit zijn van die dingen die ik dan op de plank leg om er eventueel later nog wat mee te doen. Enkele aspecten, zoals van 0:52 - 0:60 pakken dan verrassend mooi uit, maar ik heb op dit moment even geen zin om hiermee verder te gaan. Download hem hier of luister hieronder:

vrijdag 4 januari 2013

totaalwerk

Zojuist bedacht ik me dat het mooier was om de twee mixen als één werk te presenteren. Dus dìt was het uitgangspunt, de inspiratiebron:





en dit is de eindtransformatie:

droodle20130104

Jullie commentaar helpt. Ik denk dat ik deze anders niet in elkaar had geknutseld. Ook dit is weer een snelle klus geweest: niet te lang aarzelen en schaven: huplakee. Misschien heb ik dat een beetje afgeleerd toen iemand mij met de beste bedoelingen zei dat hij het jammer vond dat ik ook mijn 'vluggertjes' online zette. Nu kende hij ook mijn mindere werk. Dat had hij liever niet gehoord. "Een fotograaf is ook maar zo goed als zijn vermogen om uit eigen werk alleen de pareltjes te publiceren." Ofschoon of misschien juist omdat dit verder een ongelooflijk aardige en hulpvaardige kerel is, heb ik me dat wellicht iets teveel aangetrokken. Hij zei dat n.a.v. mijn 50-ways-to-do-a-cover-project, waar inderdaad wat minder geslaagde of niet professioneel afgewerkte schetsen inzaten, maar dat kwam ook omdat het voor mij ook ècht 50 verschillende manier moesten zijn: dat konden dus niet alleen maar "goeie" manieren zijn (inmiddels staan alleen nog de meer geslaagde covers van mijzelf online: www.splogman.com/50ways.html).
Maar wat is goed? en wat is het tegenovergestelde: fout, verkeerd? Wat is er verkeerd aan als het 'niet goed' is? Daar zijn wel objectieve muzikaal-technische kriteria voor, maar veel mensen bedoelen met betrekking tot muziek 'mooi' als ze 'goed' zeggen. Als iets hen aanspreekt of als het wat met ze doet zeggen ze: "dàt is goeie muziek", als het ze niet aanspreekt of het wekt negatieve associaties dan is het "slechte muziek". Ik kan daar nog veel voorbeelden van geven, ook van mijn worsteling met de vraag of ik moet toegeven aan mijn neiging om gewoon àlles wat ik maak te publiceren, als een soort doorlopend experiment, of dat ik meer rekening moet houden met hoe alles overkomt op het publiek. Als ik het zo opschrijf denk ik dat het onzin is om dat laatste te doen, zeker in mijn blog. De "best of" kunnen later wel een keer op een compilatie-CD. Sterker nog: dat gaat zeker gebeuren.
Afijn, de vraag is eigenlijk: hoe werk ik zo ongeremd mogelijk met tegelijkertijd een zo fraai mogelijk resultaat. In deze droodle (merk op dat ik nu ook een rechtstreekse downloadlink maak ;-) heb ik mezelf iets minder beperkingen opgelegd. Ik ging voornamelijk uit van mijn eigen bijdrage aan de compilatie van Ton de Ruijter, maar er zit ook iets van gisteren door heen. Ik begin er zelfs mee:

donderdag 3 januari 2013

droedelploeter

Ton de Ruijter vroeg Frits Jonker en mij om muziek uit te zoeken bij een door hem ontworpen hoes, omgekeerd zoals het meestal gaat. Frits stuurde mij zijn selectie op en ik dacht gisteravond dat ik daar wel even snel een droodletje van kon maken. Ik ben niet zo héél erg tevreden over het resutaat van dit haastwerk, maar ik plaats het hier toch. Jullie hebben je tenslotte niet voor niets op dit blog geabonneerd.



Zojuist heb ik er nog wat aan zitten sleutelen, maar ik denk dat ik mezelf teveel beperkingen en plichten heb opgelegd, namelijk dat het alléén maar sampletjes uit deze partij mochten zijn, maar dat er tegelijkertijd van iedere track minstens één sample in moest zitten. Ik denk dat ik samples van mijn eigen keuzes ga toevoegen in de volgende poging.

woensdag 2 januari 2013

worn down piano

Yes, yes, droodles and new splognerizers are on their way....

Het nummer Worn Down Piano van The Marc & Clark Band heeft voor mijn bijzondere herinneringen. Allereerst was ik hélemaal ondersteboven toen ik het voor het eerst hoorde. Ik zal een jaar of 12, wellicht 13 geweest zijn. De instrumentale stukken waren precies het soort muziek dat ik in mijn hoofd ook verzon: bombastisch, wild, met grote orkesten en stevig ritme. Als enig kind op de fiets niet naar de dorpsmavo maar naar die van 10 km verderop (ander verhaal, niet voor dit blog), weer of geen weer, vermaakte ik me met innerlijke symfonie-orkesten die speelden wat ik ter plekke verzon, niet zozeer wat ik later hoorde wat symfonieën echt waren: keurig gestructureerd volgens eeuwenoude regels, maar een aaneenschakeling van melodieuze achtbanen. Het was een grote openbaring toen ik erachter kwam dat er muziek bestond die daar heel erg op leek. (Eenzelfde gevoel ervoer ik véél later toen ik voor het eerst de muziek van Spinvis hoorde)
Nog iets anders, een week later hakte er bij mij in: een treinkaping in Nederland. Ik herinner me duidelijk het akkerlandschap waar ik door heen fietste van school terug naar huis 's middags, met enerzijds mijn voorstelling van hoe het er op dat moment aan toe moest gaan in die trein en anderzijds de muziek van Worn Down Piano, een van de weinige hitparadeplaatjes die héél af en toe door de aangepaste programmering op de radio heen kwamen. Voor de lezer zal dit vreemd over kunnen komen, maar door de synchroniteit van die heftige dingen zitten ze mijn leven lang verkleefd in mijn geheugen.

Onlangs trof ik deze video van het nummer op youtube. Ik was aangenaam verrast dat iemand duidelijk het verhaal van het liedje in striptekening had uitgebeeld en dat het niet een verzameling bij elkaar geraapte comic scans was. Objectief gezien stelde ik vast dat de spanning niet overal evengoed vastgehouden kan worden, vanwege de lengte van het stuk en de relatief beperkte hoeveelheid beeldmateriaal, dat dus teveel herhaald moet worden. Na afloop las ik pas de toelichting van de maker, Hans Gravekamp:
"In 2006, I created a comic, based on the lyrics of the song Worn Down Piano, by the Mark & Clark Band. It was well received by the limitid audience it has had, and recently I was asked to make it into a little movie, with the song playing under it. This is in no way meant to be a copyright infringement, it was just done out of love for the song. I hope you like it."

Het was dus in eerste instantie niet als clip bedoeld en hij heeft zijn uiterste best gedaan er op verzoek tòch een van te maken. Alle lof dus. Ik heb geen "verstand" van striptekenen. Ik vind al snel iets mooi en mijn liefde voor strips en animaties ligt waarschijnlijk in het simpele feit dat je dingen kunt tekenen die in werkelijkheid niet, of niet op die manier mogelijk zijn. Zelf kan ik er niks van. Ik vind dit erg mooie expressieve tekeningen, die het verhaal goed treffen, maar ik denk dat het in deze clip aan kracht had kunnen winnen, als er tijdens de instrumentale stukken tekeningen van orkesten en bladmuziek waren getoond die (meer) pasten bij wat je hoort en geen herhalingen van de eerdere tekeningen. Nu valt de spanning daar een beetje weg.

Niettemin is het uiteindelijk een geslaagde missie, zeker gezien de ontstaansgeschiedenis en ik zou dat stripverhaal wel in fysieke vorm willen hebben.




Mijn broer en ik kochten een paar jaar later de LP waar dit nummer op staat. Toen ik uit huis ging, verdeelden we onze gezamenlijke stripboeken (ik de Suske en Wiskes, hij de Asterix en Obelisken) en die gezamenlijk LP's: ik o.a. The Osmonds-verzameling en hij ondermeer Grease, Diethelm und Famulari en The Marc & Clark band. Ik nam die laatste twee wèl op een cassettebandje op.
Nog niet zo lang geleden kocht ik "Double Take" zo heet ie, voor twee euro op vinyl.

dinsdag 1 januari 2013

nieuwjaarskater

Genomen in de buurt. Ik heb hier vandaag niet zoveel aan toe te voegen dat de moeite van het delen waard is.