zaterdag 31 december 2016

In het nieuwe jaar ga ik jullie vast nog van alles vertellen over gisteravond, maar het was mooi en het was goed. Nu eerst de jaarlijkse klokken:

vrijdag 30 december 2016

Dankzij de dijken

Ik kan jullie met een gerust hart mededelen dat de dijkdoorbraak waar ik het gisteren over had, vrij snel nadat ik erover had geschreven plaatsvond. Gewoon thuis, gewoon achter mijn laptop, toen ik in een fb-reactie typte dat één van de laatste dingen die Wil tegen mij gezegd had was: "En je gaat er nog wat van maken, hoor je me!" en later toen ik bij Willeke ging kijken nadat ik écht alles voor de crematie geregeld had, gebeurde het nòg eens ... en nòg eens. Ineens kwamen er haarscherpe beelden van vreugdevolle  momenten uit ons leven voor de geest... Ik voelde dierlijke instincten: "Wil, ik weet dat het niet kan en dat het mijn hersenen zijn, maar tòch heb ik het gevoel, dat je hier nog bent en mij van boven waarneemt!" riep ik naar het plafond. En toen bedacht ik me: "maar als dat zo is, dan weet ik dat jij dit niet wilde, dat ik hier zo verdrietig zou staan te zijn en zou staan te roepen. Als ik huilde om jou deed jou dat pijn." Er kwamen dwars door het verdriet heen allerlei relativerende troostende filosofische gedachten, die ik misschien hier nog wel eens zal bespreken als alles achter de rug is.  Ik heb ook uit de psychiatrische hoek het advies gekregen me niet teveel te verliezen in ongecontroleerd verdriet. 's Avonds merkte ik ook waarom: de uitputting en het 'uit de hand lopen' van mijn gedachten, de angst, de storm stak weer op en ik heb alles wat ik in mijn repertoire heb aangewend om dat weer onder controle te krijgen en te kunnen slapen. Vanavond is de besloten afscheidsplechtigheid en crematie, al bijna een jaar geleden zorgvuldig in overleg met Willeke samengesteld en met een programmaboekje, om jaloers op te worden geletterd en vormgegeven door Frits Jonker, zoals Willeke graag wou.
In 1990 betrokken wij op 30 december een zolderkamer in Amersfoort, (na twee maanden bij mijn ouders, na twee maanden in België bij Malmédy, een avontuur dat onverwacht snel strandde) en 's avonds kreeg ik een niersteenaanval, waardoor de toen dienstdoende arts, die Willeke belde meteen maar onze huisarts werd. Van die dingen ja, van die dingen die je je ineens realiseert, data die een betekenis hebben gekregen, van die dingen en nog veel meer van die dingen....
 
Deze stond al een maand voor vandaag gepland en ik vind hem voor nu tòch of juist extra toepasselijk:

donderdag 29 december 2016

De dood en het meisje (54)

Ja en op een gegeven moment zijn dan de voornaamste zaken geregeld en heb ik de behoefte om een paar dingen gewoon weer op te pakken. Ook met Vreemde Geluiden zal ik niet al te lang meer gaan wachten.
Frits Jonker heeft een hele mooie voorkant voor de rouwkaart gemaakt. Ik krijg daar erg veel complimenten over (dus Frits, ik ben niet de enige).



Hij heeft ook het boekje voor de besloten afscheidsceremonie geletterd en vormgegeven. Ik prijs mij gelukkig met mijn vrienden. Enkelen zijn as we speak bezig om te proberen één van de liedjes tòch live uitgevoerd te krijgen en de afgelopen dagen heb ik aan steun en begrip geen gebrek gehad.

Ze zeggen weleens van overledenen "hij/zij ligt er mooi bij" maar bij Willeke is dat echt zo. Ik weet natuurlijk ook wel dat dat mede komt door de professionele make up van Inze, vrijwilligster van de hospice is, maar het opgeblazen gezicht waar ik aan gewend was geraakt heeft weer de vorm van het gezicht waarop ik verliefd werd. Zorgen en ziekte lijken helemaal uit haar gelaat verdwenen.
Er zijn een paar dingen die ik nu ineens begrijp van mensen: dat ze een foto nemen van de opgebaarde overledene en dat ze tegen hem of haar beginnen te praten, ongegeneerd en in het bijzijn van anderen. Ik heb het in de afgelopen dagen ook gedaan. Ik heb zelfs voor haar gezongen. De tranen zijn er af en toe, maar de dijkdoorbraak die ik wel ergens in mij voel, houd ik nog steeds binnen. Misschien dat dat nog komt. Bij het overlijden van één van onze twee hondjes kwam die ineens toen ik met het overgebleven teckeltje om de vijver liep. En als hij deze keer uitblijft... tja... Mòet je hartstochtelijk en ongeremd huilen? Zou dat echt goed/beter zijn? Zou dat helpen? En zoja moet dat dan vòòrdat ze gecremeerd is, in haar bijzijn of mag dat ook daarná? 


Jullie hebben nog enkele afleveringen van De dood en het meisje te goed