woensdag 30 maart 2016

op een presenteerblaadje (2)

Ik heb besloten dat ik in het vervolg ga zeggen dat ik er niet over wil praten als mensen mij met de beste bedoelingen hiertoe uitnodigen. "maar hoe gaat het met jou nu?" of "Nou, het zal wel niet meevallen, hè" Het voelt als verantwoording afleggen. Gisteravond ook weer. Een vrijwilliger van de hospice nam "even de tijd voor me" en eigenlijk werd het gesprek uit beleefdheid van mijn kant gevoerd, terwijl ik behoefte had om even wat in alle rust te lezen. Een gesprekje helpt niet. Het is rete-zwaar, maar dat soort hulp heb ik niet nodig. Ik moet dingen uitleggen, hoe het bij mij/bij ons werkt. We hebben al zoveel meegemaakt. Bij ons werken de standaardpraatjes niet. Het werkt juist belastend en jaagt de onrust in mijn hoofd alleen maar aan.
Uiteindelijk had een vriendin gelijk toen ze zei dat een hospice uiteindelijk niet zon fijne plek is. Er gaan iedere week mensen dood en iedere week komen er weer andere doodzieke mensen aan tafel, die ik met veel begrip en empathie bezie, maar echt wennen doet het niet. En dan de ergernissen: vrijwilligers maken soms opmerkingen waarvan ik denk: 'hoe kun je dàt nu zeggen? Die meneer heeft afasie, maar hij is niet ineens een klein kind geworden...!' En aan de andere kant borrelt dan weer de mededogen in het zinnetje 'niemand is intelligent genoeg om zijn eigen domheid te begrijpen' in me op. Ach... laat ik er maar over ophouden.