zondag 31 januari 2016

door de mand vallen

Jaha, ik had nog twee dagen in de rij staan, maar ik was vergeten dat januari 31 dagen heeft en daar sta ik dan met een mond vol tanden..
Een wit stuk papier op het scherm en het is al half negen 's avonds. Ik zei dat ik jullie een heleboel te vertellen had en dat ik dat zou doen, maar dat blijkt ineens nog niet zo eenvoudig... Ik weet ineens niet of het wel zo'n goed idee is om niets meer voor te bereiden, want je valt toch een beetje door de mand zo.
Nou, wat heb ik gedaan, bijvoorbeeld, de afgelopen twee dagen? En dan moeten het nog dingen zijn waarover ik iets in het openbaar kwijt wil... Maar goed. Ik heb op papier een hertaling en bewerking gemaakt van Space Oddity. Nu is dat op zich niet zo bijzonder, want er zijn ik weet niet hoeveel bewerkingen van, maar deze kwam ineens bij me naar boven borrelen en vloeide in twee sessies bijna moeiteloos op papier en nu na een nachtje slapen vind ik nog steeds dat hij niet lijkt op welke andere versie dan ook die ik ken en ik vind hem nog steeds de moeite van het opnemen en publiceren waard.
Ik moet hem alleen nog opnemen en dat is iets waar ik al een hele tijd tegen aan hik, opnemen en er iets moois van maken... komt wel weer.
Ik heb ook een hele stapel Frank Rich songbundels uit de bieb gehaald. Vroeger haalde ik daar mijn neus voor op, maar die eenvoudige versies van bekende liedjes zijn wel rete-handig voor wat ik nu op die verpleegafdeling doe en het is nog lekker groot vormgegeven ook. De verkeerde akkoorden verbeter ik gaandeweg wel.

toch maar wat plaatjes tevoorschijn halen dan?




zaterdag 30 januari 2016

gesorteerd

Ik heb inderdaad iets nieuws in elkaar gepriegeld, gisteren:


ik heb er nog geen mooie opname van, want vanochtend ben ik weer meer in de stemming om naar klassieke muziek te luisteren. Ondertussen wacht het huishouden: de stofnesten op de traptreden, de nog niet helemaal weggewerkte achterstand van de was, de kluwen snoeren, het stof en andere troep in mijn werkkamer, de veel te lang niet gedweilde keukenvloer, een cd-rekje dat nog aan de muur moet. pffff... Maar ik heb trek in nog een kopje koffie en een LP met liederen van Debussy die ik nog nooit gedraaid heb. Ik ben zo blij dat ze bij sommige kringloopwinkels absoluut, maar dan ook echt absoluut geen verstand hebben van klassieke muziek. Dat ligt daar dan voor tussen de 0,25 en 1 euro in mint conditie, hooguit met wat verkleurde hoes op mij te wachten. Het is dat het echt kutweer is anders dan ging ik weer even bij eentje neuzen waar ik alweer weken niet geweest ben. 

vrijdag 29 januari 2016

Er is een dame op de afdeling waar ik nu wekelijks een uurtje muziek maak, die helemaal in vervoering kan raken van wat ik speel. Gisteren vroeg ze na de gebruikelijke kampvuurliedjes of ik ook nog even 'solo' wilde spelen. Ze bedoelde de fluitimproviaties. Ik deed net als vorige week, om te beginnen de eerste compositie die ik ooit maakte, De Vlieger, toen ik 17 was of zo, omdat die er zó in zit gebakken, doordat ik hem bij verschillende gelegenheden voor 'uit het hoofd' heb gestudeerd, dat hij in mijn DNA verankerd lijkt.


Het is echt geweldig om iemand dan met de ogen dicht en de handen samengevouwen te zien genieten. "Ja, dàt is mìjn muziek!" zuchtte ze. Ik weet ook wel, welke elementen in de het stuk zo aan het gevoel appeleren en ik bedacht me gisteravond dat het eigenlijk gek is dat ik maar één zo'n lange fluitstuk in mijn leven heb gemaakt. Waarom ga ik er niet gewoon nòg een paar maken? Wat me tegenhoudt is dat ik zèlf weet dat het gewoon wat techniekjes, trucjes zijn die in de oren van professionele fluitisten zó door de mand vallen, maar ... hoe erg is dat als ik het zelf leuk vind om te maken en ik een groot genoeg publiek heb (ja, want al vind slechts één persoon het mooi, dan is het de moeite waard, heb ik altijd gedacht)? Ik heb een muze van in de 70! Hoe tof is dat!!!
Misschien dat ik dat vandaag maar eens ga doen en ik ga ook wat meer kampvuurliedjes op A4 uitprinten, want dat geklooi met zo'n +2-brilletje met een klein kampvuurboekje met tussen de regels gepriegelde akkoordsymbolen is te genant voor woorden. Ik heb eigenlijk ook wel zin om een nieuw bundeltje te maken. Goh, het is mischien wel leuk om die dan te laten illustreren door bevriende tekenaars ... Nouja, als die er zin in hebben. Ik kan natuurlijk ook zelf wat proberen...

En dan heb ik nog wat plaatjes klaarstaan. Daar is vast ook minstens één persoon blij mee: