dinsdag 29 november 2016

De dood en het meisje (52)

Je wordt als partner van een terminaal zieke ook geconfronteerd met je eigen sterfelijkheid. Als mens verkeer je toch in een bijna permanente illusie van onsterfelijkheid. Als je continue bewust bent van het feit dat jij zelf ook ieder moment dood kunt neervallen of ziek worden kun je niet functioneren. Ik tenminste niet. Je hebt die afleiding van het dagelijks leven nodig, dat alles doorgaat, de continuïteit van dingen. Willeke is ook niet voor niets bezig met afleiding zoeken in de vorm van lezen (eerst zelfs een studie), de actualiteit bijhouden en films en series kijken, want als ze er teveel mee bezig was werd ze knettergek. Groot was het verdriet dan ook toen ze met haar rechterhand (de linker is al vrij lang verlamd) de muis van haar laptop niet meer kon bedienen. De specialisten, logopedie en ergonomie wisten alleen een peperdure oplossing waarvan de levertijd maanden was. Ik snapte niet dat er niet ergens een gewone drukknop gemaakt kon worden die als losse enter-, pijltjestoets of spatiebalk kon fungeren. Uiteindelijk blijkt die tòch te bestaan. Ik had kennelijk niet op de goede zoekterm gezocht. Zo'n ding heet USB-button: