dinsdag 30 april 2013

Van God los

We hebben het nog niet over de kroning gehad. Vandaag heb ik een paar simpele administratieve handelingen verricht waar ik al een paar weken ontzettend tegenop zag. Het invullen van formulieren van welk soort ook jaagt mijn bloeddruk, hartslag, adrenaline- en andere niveaus regelrecht door het plafond en als u wist hoeveel ik er het afgelopen jaar onder mijn neus heb gehad dan zou u verbaasd zijn dat ik nog leef. En hoe belangrijker ze zijn, hoe meer ik er tegen op zie en hoe langer ik het uitstel. Vandaag dus de laatste twee, redelijk belangrijke, waarbij ik dan ook nog eens drie van de vorige meerdere pagina's tellende documenten moest kopiëren en bijsluiten. Op zo'n koninginnedag weet ik toch meestal niet zo goed wat ik met mijn tijd aanmoet en het is niet de eerste keer dat ik de dag aan zoiets besteed.  Als ik het gedaan heb valt er meestal een enorme last van mij af. "Iets in de administratie" is dus ook nìets voor mij.
Wat betreft het lezen: ik laat de geschiedenis éven rusten en zit nu midden in "Van God los" van Peter Pollet.  Alwéér zo iemand van aan de drank en zo en dit boek speelt zich nog grotendeels in Zwolle af ook. Ik zie sommige scenes dus extra goed voor me.

Hier nog wat plaatjes die ik net op facebook tegenkwam:















zondag 28 april 2013

Alexander

Zojuist heb ik (hebben we) het laatste stukje van de documentaire die ik over Alexander de Grote van de bieb had geleend gezien. Vorige week was er een geromantiseerde film over hem op TV. Jullie dachten natuurlijk al: wat moet een vredelievende Jan nu met zo'n nietsontziende machtswellusteling?  Nouja, zo erg vreemd is het  nu ook weer niet. Ik kijk niet alleen met historische associaties naar zo'n documentaire, maar ook met in het achterhoofd wat ik inmiddels uit eigen ervaring en het lezen van boeken over de menselijke psyche weet. Zo herken ik in Alexander de gedachte dat je meer bent dan zomaar een mens. De klassieke kinderfantasie dat je eigenlijk een koningskind bent, waarvan de ouders willen dat het opgroeit bij gewone mensen, zoals die bij Jan, Jans en de Kinderen bij Catootje een keer openbaart. Ik ben vast niet de enige die zich weleens heeft afgevraagd of hij niet voor méér bestemd was dan de gemiddelde man. Alexander's overtuiging dat hij een zoon van Zeus was vind ik, zeker gezien de leeftijd waarop hij koning werd niet zo heel vreemd. Kind van een vrouw en een God, waar heb ik data eerder gehoord? maar goed, mijn echtgenote stelde terecht vast dat sommige van de verhalen net als bij Jezus pas tientallen jaren ná zijn dood, soms tweehonderd jaar, zijn opgeschreven en dat we dus voorzichtig moeten zijn met onze analyses.
In het boek van Gombrich ben ik nu bij de Verlichting aangeland en hoewel ik de grote lijn die hij hanteert, het mensbeeld en de godsdienst wel kan volgen, duizelt het me af en toe wat betreft de volgorde van de belangrijke namen en de details van de landjepik-ontwikkelingen.
Toen ik studeerde had ik boven mijn bureau een aantal A4-tjes liggend aan elkaar vastgemaakt, waarop ik de tijdlijn van de Westerse muziekgeschiedenis (er is nauwelijks enig andere muziekgeschiedenis) in samenhang met belangrijke cultuurhistorische periodes had getekend. Alleen zó kon ik het onthouden. Onze muziekgeschiedenis begint pas rond het jaar 1000 met de monniken Leotinus en Perotinus, dus daarvóór had ik alleen onthouden dat Karel de Grote, Mohammed, Christus en Asterix en Obelix geleefd hadden. Dus het boek is een broodnodige opfriscursus. Ik snap ook nu waarom er op het conservatorium indertijd zoveel gepensioneerden aanwezig waren bij openbare kunstgeschiedeniscolleges en later ook bij lezingen die ik uit interesse (of vriendschap met degene die ze gaf) volgde. Nu ikzelf vroegtijdig met pensioen ben, richt mijn oog zich ook vrij snel richting de wereldgeschiedenis, alsof ik mezelf wil beschouwen in relatie met alles wat geweest is.
Ik heb nu een beetje spijt dat ik mijn zelfgemaakte tijdbalk niet bewaard heb. Volgens mij zou het opfrissen van de periode na 1500 dan een stuk makkelijker gaan. Anyway, ik ga waarschijnlijk een nieuwe maken. Ik weet alleen nog niet waar ik die op moet hangen. Ook wil ik een mooie landkaart van Eurazië, die me helpt om me alles beter voor te kunnen stellen.
Ja en dan wil ik ook mijn wis -en natuurkunde ophalen. Voor wie dat bevreemdt, ja eigenlijk snap ik zelf die drive ook niet voor 100%, ik wil die grijze cellen niet in laten slapen vallen en ik wil de wereld blijven snappen. Dat gaat m.i. moeilijker als je het gevoel hebt dat je veel van je opgedane kennis niet meer paraat hebt. Ik merk het ook in mijn dromen, die behoorlijk intens kunnen zijn en die een universum op zichzelf vormen. Ze veranderen, worden minder angstig naarmate ik weer meer grip op alles krijg. Één van de minder plezante dromen is dat ik een proefwerk moet maken over redelijk eenvoudige stof en dat ik alles vergeten ben. Kennelijk zit de frustratie dat ik veel zwaarbevochten middelbare schoolkennis kwijt ben erg diep.
Het lijkt me overigens helemaal geen kwaad kunnen om je hersenen op deze manier aan het werk te houden. Het is toch redelijk goed onderzocht dat activatie van het brein de kans op geestelijke aftakeling verkleint. Andere onderzoeken wijzen ook in de richting van intensief sporten om dementie tegen te gaan. Nu ben ik nooit een intensief sporter geweest. Wèl hou ik van lange fiets -en wandeltochten. Ook hìer wil ik mij de komende jaren mee gaan bezighouden: bibliotheekboeken in de rugzak en karren maar!
 
Perotinus    

zaterdag 27 april 2013

bijna klaar

Splognerizer 56 is af. Vanochtend heb ik er nog een beetje aanzitten pielen en na afmixen heb ik hem nog twee keer opnieuw gemastered. Het is niet zo dat dat laatste nu perfect is, maar het volumeniveau is tenminste niet te grillig. Mijn mix-programma maakt geen automatische inhoudsopgave-het is ook niet bedoeld om compilaties mee te maken maar (re)mixen- dus ik moet van alle legoblokjes de namen handmatig netjes op een rijtje zetten. Daar neem ik morgen even rustig de tijd voor. Mijn levenstempo wordt wat lager nu ik niet meer aan externe tijdsdruk onderhevig ben. Het onthaasten gaat door. Dat lijkt me goed, maar toch zijn er ook nog wat haartjes op mijn hoofd die er anders over denken. Als ze niet ophouden ruk ik ze uit. 

 Afijn, ik weet intussen alweer heel wat meer over de oudheid. Sommige verhalen komen mij bekend voor, waarschijnlijk van school, maar ik was toen kennelijk niet zo geïnteresseerd in alles wat vóór de middeleeuwen plaats had gevonden. Ik fris mijn kennis op met een boek dat eigenlijk voor kinderen is geschreven, maar dat ik vond op de volwassenen afdeling geschiedenis van de bieb "kleine geschiedenis van de wereld" van E.H. Gombrich (Op het conservatorium moest ik zijn dikke kunstgeschiedeniswerk kennen, dus dit boek leek me wel betrouwbaar.). Opfrissen kan helemaal geen kwaad, zeker niet als ook de beroemdste denkers even kort maar krachtig de revue passeren. Perspectief, dingen in relatie tot elkaar zien maakt me blij. Vanavond of morgen gaan we een DVD over Alexander de Grote kijken.

donderdag 25 april 2013

Heksen



Vandaag las ik het boek "Heksen en hekserij" (Les sorcières, financées de Satan) van Jean-Michel Salmann. Het was leuk om mijn kennis op dit gebied op te frissen en uit te breiden. Ik zag ook hoe bepaalde stripverhalen, zoals ik die vaak uit de bibliotheek lees door waargebeurde verhalen zijn geïnspireerd. Ook mooi zijn de prenten in het boekje en wat minder de leesbaarheid: lange zinnen op kleine pagina's zodat één zin soms 5 regels beslaat en hier en daar ook onduidelijke interpunctie, zodat niet altijd even helder is of hier de schrijver zelf aan het woord is of iemand die hij citeert, maar goed: het staat mij weer wat beter voor de geest waar al die verhalen vandaan komen en bijvoorbeeld ook de LP "Nacht en ontij" van Boudewijn de Groot die ik als 14-jarige best nog wel eng vond; ineens klonk er 'Satan is hier!' door de speakers op mijn slaapkamer.



Zoekend naar reproducties op internet van het soort zoals ze in het boekje staan (en die ik prachtig vind), kwam ik op deze pagina waarvan de informatie niet helemaal strookt met wat ik in het boekje lees, terwijl Salmann zo te lezen grondig onderzoek heeft gedaan. Zo lijkt het alsof er na 1600 nauwelijks heksen meer werden gevolgd. Niets is minder waar. Alleen werd toen het verzet tegen de heksenprocessen vanuit intellectuele hoek steeds sterker, totdat ook de paus in 1657 rechters in heksenprocessen ' tot de grootste voorzichtigheid maant' en de publieke opinie langzaam verandert.
De geschiedenis van de mensheid en haar denkbeelden gaat me steeds meer interesseren, omdat het ook mijn eigen geschiedenis is. Ik bedoel: jeetje, de 17e eeuw is qua stamboom van mijn familie zeer duidelijk in kaart gebracht.
Die hoeve in Alphen a/d Rijn waar de lijn halverwege de 16e eeuw stopt is dus gebouwd en bewoond in de tijd van de heksenvervolgingen en zo. Ik vind dat wel een opwindend idee, dat de mensen die model stonden voor 'die' stripverhalen o.a. mijn voorouders waren. Mijn voorouders hebben òòk zo geleefd (misschien sta ik nu wel stil bij iets waarvan historici zeggen: hè hè, daarin ligt nu juist onze fascinatie, heb je het eindelijk door?). En dan vraag ik mij af: waren mijn voorouders de mensen die het hoofd koel hielden en het verschijnsel hekserij aan een op hol geslagen fantasie toeschreven, of behoorden zij tot die angstige burgers die zich lieten opzwepen door overspannen of rancuneuze magistraten? Tja, ik heb vooralsnog geen enkel aanknopingspunt. Ik weet wel dat tijdens de reformatie deze familie tot op het bot verdeeld raakte. Toen vond er een splitsing plaats in twee katholieke en één tot op de dag van vandaag zéér serieuze protestante. De protestanten waren tègen de heksenvervolgingen en veel katholieken (de burgers en de lagere geestelijkheid) vóór. Het zal dus wel door elkaar gelopen hebben en dan hebben we het nog niet eens over het feit dat ik natuurlijk niet van één familielijn afstam maar van tientallen, zoals ik eerder besprak.

 Nog enkele heksenschilderijen:


 Deux sorcières. Hans Baldung.


 Heksensabbath. Francisco Goya

 De vlucht van de tovenaar. Fransisco Goya


Vanmiddag ben ik naar de bibliotheek gegaan om méér geschiedenisboeken en dvd's te lenen.
 
Wordt vervolgd dus  

woensdag 24 april 2013

Bevrijding (6)

Vandaag ben ik voor de laatste keer bij de bedrijfsarts geweest en het verbaasde mij dat ik aan een vrouw met een universitaire opleiding moest uitleggen waarom 'zoveel mensen zich zo druk maken om een liedje'. Ik ga er hier verder maar niet meer op in, hoewel het me wel intrigeert dat het nog steeds maar dóór gaat. De minister van onderwijs begint zich er nu al mee te bemoeien (waarom deed ze dat niet meteen na de foutenanalyse van die neerlandicus bij Pauw en Witteman, maar pas nu het comité al twee dagen geleden besloten heeft dat het gewoon doorgaat? Dàt vind ik een interessante socio-psychologische vraag).

En dan snap ik inmiddels niet dat er zoveel mensen zijn die kennelijk gewoon in de Nederlandse samenleving functioneren die nog méér moeite schijnen te hebben met de beheersing van hun emoties en het op tijd afstand nemen dan ìk, die daarom is afgekeurd.
Verder nam ik (gelukkig) voor de laatste keer enkele goedbedoelde moederlijke adviezen in ontvangst, die wederom pijnlijk duidelijk maakten dat ze me ook weer niet helemáál heeft begrepen al die tijd en daarna heb ik hartelijk afscheid genomen van de mensen bij personeelszaken. In vergelijking met verhalen die ik van andere mensen in soortgelijke situaties heb gehoord is het in mijn geval uiterst correct, menselijk en bedachtzaam verlopen.
Resten mij nog enkele administratieve handelingen en een afscheid van mijn collega's. Zo sober mogelijk is mijn wens, maar ik wil wèl de gelegenheid hebben om ze allemaal nog even de hand te schudden.
De beslissing die ik gisteren nam is dat ik besloten heb géén vrijwilligerswerk op mijn oude werkvloer te blijven doen.  Ik denk om verschillende redenen niet dat ik daar gelukkig van word. Nee, ik wil een andere manier vinden om onder de mensen te blijven en actief te blijven en ik vermoed eigenlijk dat dat vanzelf zal gaan. Of misschien moet ik het zó formuleren: het is goed om dat zoveel mogelijk vanzelf te làten gaan. 

De soundtrack voor vandaag:



dinsdag 23 april 2013

Nog even over dat koningslied

Het heeft weer enige dagen geduurd, maar ik vond het wel weer tijd voor een verhaaltje. Ik heb een beetje een kater van de hele koningslieddiscussie. Bijna nergens, ook niet in het eerder geplaatste videofragment is die genuanceerd gevoerd en daar ik vooral waarde hecht aan een zo dicht mogelijke benadering van de waarheid in kwesties als deze en aan een filosofisch getinte verklaring/duiding na alles van alle kanten bekeken te hebben, zit ik nu totaal gefrustreerd achter mijn schermpie. Als een soort rechter probeer ik alles gewetensvol te beschouwen en te beoordelen, maar ik word er duizelig van.
De hele reaguurcultuur op twitter en facebook heeft de discussie dusdanig verziekt, dat ik met mijn oorspronkelijke passionele aversie tegen dit lied met de beste wil van de wereld geen kant op kan. Natuurlijk gun ik Ewbank al die doodswensen en de impact daarvan niet , ook al is hij geslaagd in het creëren van een non-stop groeiende bankrekening met liedjes die naar mijn mening niet uitblinken in creativiteit en ik met al mijn pogingen oorspronkelijk te blijven niet.  Aan de andere kant, er is altijd een andere kant: met zo'n openbaar twitter-account stel je je wel ontzettend kwetsbaar op. Hoge bomen vangen veel wind (en volgens mij moet iedereen die aan tafel schuift bij DWDD hierom eerst een mediatraining volgen.)  Indertijd heb ik expres de forums gemeden waar In My Spaceship werd besproken. Later zag ik dat die beschermingsmaatregel terecht was geweest.

Echter, dit is waarschijnlijk de eerste keer dat John met zulke gepeperde kritiek werd geconfronteerd en hij had dat waarschijnlijk überhaupt niet voor mogelijk gehouden. Zijn eigen reacties waren ook niet mals: "nageboorte", "chinees naakthondje", een type kwalificatie dat ik zelfs in mijn ergste razernij nog nooit gebruikt heb. Ik ben dan misschien ook een ander soort mens. Ik zit vol twijfel, (soms te grote) zelfkritiek, ik denk later nog na of DIE persoon écht wel DIE volle lading verdiende en bied nederig mijn excuses aan als ik tot de conclusie kom dat dat echt niet het geval was. Ewbank is waarschijnlijk veel meer overtuigd van zijn eigen kwaliteiten en dat moet ie ook zijn. Zonder eigendunk kom je als kunstenaar niet ver in deze wereld. En dan word je als teken van erkenning van je grote succes ook nog eens uitverkoren een historische opdracht te vervullen. Voor de mensen om je heen geldt hetzelfde. Ik vermoed dat er een soort groepswaan over hen gekomen is, een vermindering van realiteitszin, die je vaker bij organisaties ziet en die ervoor gezorgd heeft dat (zelf)kritiek ontbrak en dat zelfs nadat (juist als gevolg daarvan) de kritiek van buitenaf losbarstte men met ongeloof reageerde en aanvankelijk zelfs met schouderophalen.

Vanochtend werd ik met beide benen op de grond gezet. Ik werd geconfronteerd met kinderen die het hele refrein al (uit volle borst) uit het hoofd kenden, maar ook en dat was voor mij weer ònbegrijpelijk met mensen met een HBO-opleiding die dit "gewoon best wel een heel mooi lied vonden", waarbij één van de zaken die werden aangedragen was: John Ewbank heeft al 25 nummer 1 hits geschreven,  dat betekent dat heel veel mensen zijn liedjes kopen en dan kunnen dat toch geen slechte liedjes zijn? Ik was verbouwereerd. (L'esprit de l'escalier een uur later was dan ook: jamaar, héél veel mensen eten weleens bij McDonalds, maakt dat het eten dan goed? Zet je dat dan je toekomstige monarch voor als geschenk van het volk? Deel je dan Big Macs uit aan iedereen om het Nederlandse volk 'dichter bij elkaar' te brengen?)
Ook scheen iemand (onder andere) te denken dat als je een goed liedje maakt dat het dan vanzelf in de hitparade komt en dat de mensen bij DWDD allemaal veel verstand van zaken hebben, anders zaten ze daar niet. Ik voelde een mengeling van ongeloof, verdriet en woede opkomen, maar had gelukkig nog nèt de tegenwoordigheid van geest om, voordat ik "domme" dingen zou gaan zeggen, de handdoek in de ring te gooien door maar grijnzend toe te geven dat ik jaloers was op John Ewbank zijn succes. Dat is op zich een prestatie van wereldformaat voor mijn doen.
Thuisgekomen hakte ik een knoop door, die al enige weken door mijn hoofd spookte.

ps nee hoor, de knoop betreft niet dit blog of daarmee samenhangende activiteiten!

zaterdag 20 april 2013

Bevrijding (5)

Vandaag ga ik een poging wagen om de splognerizer waar ik mee bezig ben voor een groot deel in de grondverf te zetten. Ik heb besloten om de tracks wèl zoveel mogelijk met droodletjes aan elkaar te verbinden.
Ook is het vandaag record store day en ik heb aan minstens één platenzakenbaas beloofd om naar het door hem georganiseerde live-optreden te komen.
Gisteren heb ik mij erg druk lopen maken over het koningslied. Ik schaar mij achter Nico Dijkshoorn:




Maar ik heb dan wèl weer een hekel aan Johan Derksen, want dat vind ik nèt zo'n interessant-doenerig figuur als John Ewbank. René van der Gijp zou nòg ietsje eerlijker over zijn depressie moeten zijn, zoals zovéél bekende Nederlanders eerlijker zouden moeten zijn over hun psychische problemen en hun psychiaterbezoek, want er gaan teveel mensen kapot, omdat ze niet op tijd aan de medische bel trekken, maar goed: het IS ook moeilijk, om met je billen bloot te gaan. Ik doe het ook pas nu ik niets meer te verliezen heb. Blijft over: mijn respect voor mensen als Mike Boddé.

Goed... aan de slag maar weer eens.

woensdag 17 april 2013

Bevrijding (4)

Ofschoon ik jullie gewaarschuwd had, neem ik toch weer even het woord, omdat het anders zo stil is.

Ik begin me steeds beter te voelen, zeker nu ik ook mijn formele (maar waardig en empathisch geformuleerde) ontslagbrief heb ontvangen. Het is niet zo dat ik ineens helemaal geen last meer heb van bewustzijnsvernauwingen, angsten, panieken e.d., nee, het is meer dat ze makkelijker te dragen zijn, omdat het er niet meer toe doet. Het mag nu. Ik heb de vrijheid om mij somber, verdrietig, afwezig, angstig, zenuwachtig, waanzinnig, zwaarmoedig, blijmoedig, enthousiast, euforisch, manisch, chaotisch, woedend, raar, gerustreerd, bedreigd, opgejaagd, geremd, ongeremd, verbitterd, moe, of ziek te voelen. Ik hoef er geen consequenties aan te verbinden. Ik hoef het niet uit te leggen, me niet te verantwoorden, ik hoef me er niet tegen te verzetten (tenzij ik me moorddadig zou voelen natuurlijk). Eigenlijk was dat natuurlijk altijd al zo, maar ja... dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Het is pas mogelijk als je door medisch-sociaal ingrijpen deze uitingen van disbalans al enigszins tot behapbare proporties hebt terug weten te brengen.
Een gevoel dat toch wel afneemt, ondanks dat ik hem in het rijtje hierboven opnam is 'opgejaagdheid', 'haast'. Ik ben zowaar aan het onthaasten. Ik accepteer de leegtes tussen de activiteiten en ze mogen van mij ook langer duren. Ik moet zeggen dat ik me daar ook een beetje in geoefend heb de afgelopen dagen. Het is een soort meditatie, of nouja... een soort... het IS meditatie, alleen geloof ik niet in de geforceerde meditatie iedere dag op dezelfde tijd op een zitbankje, kaarsrecht in de houding met een denkbeeldige monnik achter je die je met een bamboestok slaat als je rug inzakt. Ik zie meer in (het laten bestaan van) de natuurlijke leegte tussen handelingen in. Frits Jonker had het laatst in zijn blog over de leegte tussen gedachten in en ik heb die bewust geprobeerd op te zoeken, om te zien in hoeverre dat ook mìjn beleving is en ik heb er mijn eigen draai aan gegeven. Zo zie ik een gedachte ook als een handeling. We hebben die echter nèt als onze ademhaling niet altijd (of meestal niet eigenlijk) onder controle en het gaat vanzelf als we er niet bewust mee bezig zijn.
Kortom, zowel innerlijk als uiterlijk laat ik de drukke trein een beetje uitrazen en ik kijk steeds meer verwonderd in plaats van angstig naar het landschap dat voorbijraast en ik verbaas mij af en toe over het aantal tussenstops. Waren die er altijd al? Sorry, ik vind het moeilijk om niet in metaforen te spreken. Voor wie het niet kan volgen, even concreet wat ik zoal doe: ik luister muziek, doe de huishoudelijke klusjes waar ik op dat moment het meest zin in heb, ongeacht de vraag of ze daadwerkelijk ook het meest noodzakelijk zijn en pauzeer totdat ik het weer op mijn heupen krijg en dan ga ik òf verder òf ik ga iets anders doen.
Ik ben ook bezig met een nieuwe splognerizer, maar ik bevind me nu in het stadium, waarin ik me afvraag of hij inderdaad zo spectaculair gevuld met nieuwe droodles moet worden, die bestaan uit samples van de gecompileerde tracks of dat hij toch makkelijker mag en meer een veredelde compilatie mag zijn van tracks in de meest elegante en betekenisvolle volgorde met hier en daar wat auditieve "airbrush".
Ik lees over dingen zoals de geschiedenis van mijn familie en mijn geboortestreek, maar ook over 'rare' zaken, momenteel bijvoorbeeld "Reader's Digest - Mysteries van het onverklaarbare", waarbij ik af en toe naar de laptop loop, om te googlen of er inmiddels meer over een in het boek als onverklaard betiteld verschijnsel is te vinden. Ik kijk ook youtube-filmpjes die mij worden aanbevolen. Hierbij vraag ik mij af of ik dit allemaal voor mezelf zal houden, of dat ik het met jullie zal delen. Voorlopig doe ik het niet, omdat ik nog steeds verwacht dat ik daar binnenkort meer energie voor zal krijgen. Ja, dat delen van filmpjes en sites kost niet zoveel energie, maar het omlijsten ervan met gedachten, motivatie, uitleg, 'duiding' wel, of is dat van jullie niet nodig? Zo'n blog moet toch wel een béétje coherent zijn, toch?


Verder ben ik veel buiten. Ik heb het gevoel dat ik zowel letterlijk als figuurlijk véél te lang binnen heb gezeten en ik merk dat ik af en toe aan het compenseren ben. Zo heb ik zondagavond tot half elf met twee jassen over elkaar buiten gezeten, om naar de hemel te kijken en de buitengeluiden en -geuren in mij op te nemen. Net wilde ik dat ook gaan doen, maar één van de nieuwe buren heeft tamelijk luid 'Hollandse Feesthits' aanstaan en aangezien die op mij een uitwerking hebben die tegengesteld is aan het beoogde effect, ben ik maar even gaan fietsen  in de veronderstelling dat er vanavond uit een ander keukenraam weer iets anders/draaglijkers te horen zal zijn, zoals de rai-muziek van de sinds kort ook al werkeloze buurman.

zaterdag 13 april 2013

wildbreien (2)

Het verheugt mij zeer om u te kunnen mededelen dat de bomen aan de wavinvijver-kant van de Bachlaan te Z. weer volledig haak-en breivrij zijn. Ik vond dat de grap nu lang genoeg geduurd had en ik heb tijdens het uitlaten mijner honden geheel kosteloos dit straatontsierend kwajongens- en (vooral vermoed ik) kwameidenwerk voor de gemeente verwijderd. Iemand anders had kennelijk eerder vandaag de Mozartlaan al gesaneerd.



A joh! Dit had niet eens iets met boombreien, waar ik nog enige waardering voor kan op brengen te maken: gewoon wat lukraak gekleurde draadjes haken, die moeder nog ergens had liggen en die om bomen heen wikkelen en met een bouwnietpistool vastschieten ... Ik weet, er zijn ergere dingen. Ik heb het ook niet direct weggehaald, want ik gun ieder kind zijn pleziertje-op-een-wij-vervelen-ons-zo-zondagmiddag. Maar als ze het nog eens doen wacht ik niet tweeënhalve week meer. Dan ga ik er dezelfde avond nog met een schaar achteraan.
Hoewel ...  dit was helemaal niet stoer, het was ouwezeurpieterig... Zo zou jij later noooooit worden, heb je jezelf op je twaalfde beloofd.  Omdat je de legale lelijke dingen van volwassenen niet durft aan te pakken, doe je dìt dus maar. Kun je wèl? En nog stiekem in het donker ook, als alle winkels dicht zijn!
 M...m... maar... het was zo lelijk!!!!! 

Shikari @ Common Café (sans papiers)

Er zijn van die momenten dat ik spijt heb dat ik ooit uit Antwerpen ben vertrokken, of dat ik me afvraag waarom ik er niet naar ben teruggekeerd. Sowieso heb ik er véél te kort gewoond. Ik droom nog weleens dat ik er nog woon... Misschien gebeuren dit soort dingen wel in Amsterdam of Rotterdam, maar toch zou dat er anders uit zien, anders voelen ben ik bang. In Zwolle zie ik dit überhaupt niet zo gebeuren, hoewel ... wellicht binnenkort!

vrijdag 12 april 2013

dilemma

Dilemma van de dag: ik had ze al in de buurt zien flikflooien de afgelopen week, maar sinds vanochtend wordt er druk gebouwd aan een nest, door twee turkse tortels in één van de twee te hoog geworden en verwaarloosde coniferen in ons tuintje, die op de nominatie stonden één dezer dagen omgezaagd te worden. 


Mijn eerste impuls was: ach, wat leuk! Nog maar even laten staan dan! Toen bedacht ik me echter welk een doordringende roep deze beesten voor dag en dauw doorgaans voortbrengen: hoe OEEEEEE oe, hoe OEEEEEE oe (oe) en hoevaak ik al heb wakker gelegen van zo'n duif die 60 meter verderop in een boom zat! Nu weet ik niet of ze dat op het nest ook doen. Ze verraden zich dan natuurlijk wel mooi bij de katten, die volgens mij best wel in die conifeer kunnen klimmen. Dat heb ik althans al eens gezien. 
Nee, volgens mij is dit sowieso geen goed plan van tortel en tortel. Ook al slaap ik zelf met herriestoppers. De buurt zal er geen genoegen aan beleven en de slagingskans is klein. De boom gaat om.

donderdag 11 april 2013

snoepgoed

Dat ik niet meer elke dag een stukje schrijven moet van mezelf, wil nog niet zeggen dat ik niet elke dag màg. Ik schijn dag op, dag af te gaan. Best wel grappig dat ik nu door mijn bloggedrag een golfbeweging in mijn stemming signaleer.
En ik weet niet of ik het hier had verteld, maar ik had me ook een keer voorgenomen om geen splognerizer op bestelling meer te maken, maar het onderwerp dat ik onlangs kreeg aangeboden, candy, vond ik toch wel weer een leuke uitdaging. In eerste instantie kon ik namelijk weinig vinden (ook omdat ik geen verwijzingen naar het sex-blad Candy erin wilde hebben, hoe verleidelijk ook), maar wàt ik dan zoekend op de achterkant van LP-hoezen (dat doe ik bijna nooit, meestal struin ik mijn harde schijven af) tegenkwam was vaak van een dermate schoonheid of bijzonderheid dat ik me inmiddels stevig in dit snoepgoedthema heb vastgebeten (een woodgrapje dat ik niet kon laten).
Ook de zoektocht naar welke woorden snoep in allerlei andere talen betekenen leverde verrassend mooie dingen op. Ik heb er zin in!


woensdag 10 april 2013

Dag

De D. Haha, ik zat me gisteravond suf te prakkiseren welk onderwerp beginnend met de letter D een belangrijke rol in mijn leven speelt. Ik kon er toch nìet opkomen, zeg!

Eén van de symptomen van depressie is dat het je leven volledig beheerst, dat je bijna nergens anders meer mee bezig bent. Daarom is het in veel gevallen best wel goed om tòch iets te zoeken om om handen te hebben, ook al lukt die bezigheid niet zo goed als anders. Maarja, als je echt ernstig of klinisch depressief bent is er eigenlijk geen houden aan: je bent dan een schaduw van jezelf, je bent tot niets in staat. Ik herinner me van mijn eerste depressie dagen bezig geweest te zijn met het tekenen van één lullig vlindertje en Mike Boddé schrijft in zijn boek Pil dat de enige grap die hij in die 5 jaar depressie wist te verzinnen was: "bij een ongeluk op de A27 hoort een goed glas wijn." (of iets van die strekking).

Bij een lichte depressie doet afleiding soms wonderen. Dat is ook eigenlijk het onderscheid tussen licht, matig en ernstig. Bij een lichte depressie heb je er niet echt continue last van. Als de zon gaat schijnen gaat het al iets beter met je (máár echt geweldig voel je je ook weer niet). Een lichte depressie kan je ook prima behandelden met gesprekstherapie en met verandering van de levensomstandigeheden. Medicijnen werken hier juist nìet.

Bij een matige depressie haalt dat allemaal niets meer uit. Het is voor mensen die nooit depressief geweest zijn niet voor te stellen dat een lekker zonnetje of "iets leuks doen" niet helpt, of juist averechts werkt omdat het je herinnert aan het feit dat je nergens van kunt genieten (en vroeger wel..). Maar toch kun je je voor korte tijd gedragen alsof je niet depressief bent: omdat je oma op bezoek komt en je die niet teveel wilt verontrusten, of je moet een kort muziekoptreden of les geven, of even aan een compositie werken, omdat er tòch brood op de plank moet komen. Je kunt de schone schijn even ophouden, maar als iedereen weg is, je bent op weg terug naar huis, of je kijkt even weg van je beeldscherm, komt die beangstigende leegte weer dubbel zo hard terug.
Ik ben zelf erg goed in het automatisch op mijn gezicht toveren van een glimlach, ook al ligt van binnen mijn wereld in duigen. Ik heb er zelfs artsen mee op het verkeerde been gezet. Als je te lang (of te vaak) achter elkaar matig depressief bent en je blijft jezelf en je omgeving voor de gek houden wordt de lijdensdruk steeds groter en daarmee de kans dat het omslaat in een ernstige depressie. In die situatie zat ik de afgelopen jaren. Het lag eigenlijk voortdurend op de loer. 

Een ernstige depressie is levensbedreigend. Ik heb zelf zeker twee ernstig depressieve "episoden" gehad, waarvan één nog niet zo lang geleden. Dan kun je het echt niet verbergen. Je wilt niemand zien, je schaamt je enorm voor  jezelf en alles wat je ooit gedaan hebt en je denkt dat de wereld beter af is zonder jou, ook je familie en vrienden. En wederom is het voor buitenstaanders die zelf nog nooit depressief geweest zijn en zelfs (of juist) voor mensen die zelf lìcht depressief zijn geweest, onbegrijpelijk dat je je 'dat allemaal in je hoofd haalt'. Je moet in de gaten gehouden worden, of zelfs opgenomen, omdat de kans bestaat dat het even zóveel 'pijn' doet, of dat je in een toestand van zó'n extreem smal bewustzijn komt (anders kan ik het niet omschrijven) dat je een suïcidepoging doet. Je bent dan zoals men dat dus ook noemt: suïcidaal. Een ernstige depressie kan meestal niet zonder medicijnen genezen worden en soms helpen dìe zelfs niet of duurt het heel lang voordat de juiste medicatie gevonden is. Overigens is "genezen" een verkeerd gekozen term. Medicijnen zwakken een ernstige depressie af tot matig of als je geluk hebt tot licht, m.a.w. je knapt er iets van op en de rest moet je "zelf doen" (hoe vaak ik dìe uitdrukking niet gehoord heb...).

Bovenstaande doet de veelheid aan verschijningsvormen van deze ziekte tekort. Het is ook grotendeels geschreven vanuit mijn eigen ervaring. Sommige mensen zitten bijvoorbeeld weken of maandenlang te huilen, zonder dat ze weten waarom. Het kan ook gepaard gaan met allerlei andere verschijnselen en symptomen en de oorzaken kunnen heel verschillend zijn, maar meestal is het een complexe combinatie. Bij mij gaat het gepaard met ernstige slapeloosheid, wat ik vroeger de schuld van alles gaf, want als ik kon slapen zou die "storm" in mijn hoofd (die ook niet iedereen ervaart) wel luwen, zo dacht ik. Anderen slapen echter wèl, maar zijn tòch vanaf het moment dat ze hun ogen open doen depressief. Soms gaat er bij mij een hypomane "episode" aan vooraf, waarin ik juist weer TE vrolijk en enthousiast ben (en waarvoor ik me in de aansluitende depressie weer schaam) en soms glij ik er ongemerkt in. Soms is er een aanleiding en soms niet. 
 Ook in het omgaan met en de terugweg vinden uit, moet iedereen zijn eigen manier vinden. Bij niemand is het hetzelfde. Zelf ben ik nu terecht gekomen op een bepaalde combinatie van medicijnen, met meditatie (moeilijk hoor) en een aangepaste manier van leven. Vooral dat laatste daar ben ik nog niet voor 100% uit, maar het niet meer hoeven werken en het idee dat ik zelf mijn dag/week in kan delen scheelt al een hoop. 

Ho effe!   Er stond "dag" boven dit stukje en niet "depressie". Dat komt omdat ik me bedacht dat het misschien tòch niet zo'n goed idee is om hier bijna iedere dag over te gaan schrijven. Nòg niet in ieder geval. Ik ben er nu ìets teveel mee bezig naar mijn zin.
Per vandaag ontsla ik mijzelf van de verplichting elke dag  een verhaaltje aan jullie te vertellen. In feite keert dit blog terug naar een vorige modus: als ik iets gemaakt heb of als ik écht iets niet voor me kan houden dan laat ik het jullie weten. En geen zorgen: ik ga leuke dingen doen, waarvan ik weet dat ik er van kan genieten ;)

Dag!

dinsdag 9 april 2013

Cabaret

Ja, dat is dan weer typisch ik. Loop ik eerst nog te schreeuwen dat ik niet netjes letter voor letter het alfabet af ga en een dag later roep ik dat het hele idee sowieso bagger is, om vervolgens vandaag weer netje met de titel cabaret door te gaan. Eigenlijk heb ik daar mijn hele leven min of meer last van. Het is nu wel even heel extreem. Ik ben nu echt rapid aan het cyclen, om maar het maar even in medische termen te zeggen. Gisteren heb ik eigenlijk in zijn geheel overgeslagen. Dat had ik met mijn blog ook moeten doen, maar ik ben inmiddels wel zover dat ik de blogpost niet meer de volgende dag verwijder. Daar heb ik namelijk in het verleden nogal eens last van gehad: heb ik éérst spijt van het stukje, verwijder ik het omdat-het-toevalig-wel-mìjn-blog-is-en-ik-er-mee-doen-mag-wat-ik-wil en dan bedenk ik me weken later dat het tòch wel een leuke tekst was, maar tegen die tijd kan ik hem niet meer reconstrueren. Ik plaats vandaag in ieder geval weer netjes de letter c onderaan. Tja, cabaret, wat zal ik er van zeggen. Ik hou er erg van. De afgelopen jaren lukt het alleen vaak niet om een hele show op TV uit te kijken. Nee, naar het theater gaan we al een hele tijd niet meer. Dat komt enerzijds door de problemen die we beiden met onze gezondheid hadden en anderzijds door het feit dat we bang zijn dat als wij een avond weg zijn, dat de honden de buurt bij elkaar blaffen, maar dat is een hoofdstuk apart. Wat ik de afgelopen tijd deed, was dvd's uit de bibliotheek lenen, videobanden voor 50 cent bij de kringloop weghalen en op youtube fragmentjes kijken. Op die manier kun je pauzeren. Dat vind ik erg fijn. Wat ik leuk vind is zijn de shows waar de cabaretier maar een beetje voor zich uit lijkt te associeëren. Theo Maassen en Briggitte Kaandorp heb ik toch wel hoog zitten op dit punt. We hebben vorig jaar een hele box van Brigitte in huis gehad. Daarin praat zij de shows ook nog eens aan elkaar vanuit haar tuin en huis in Overveen (ook wel leuk, want wij hebben in die buurt gewoond, zouden er op de fiets foutloos naar toe rijden). Onderstaand stukje is al heel veel herhaald, maar ik vind het erg goed bedacht.



Het is ook zeer herkenbaar. Toevallig in Haarlem, waar Brigitte dus vandaan komt leerde ik tweede helft jaren 80 veel babyboomers kennen die het allemaal fantastisch voor elkaar hadden. Ik herinner me nog het bezoek aan een bb collega, wiens vriend mij op een gegeven moment mee nam naar zijn huis even verder op, om te laten zien 'hoe je van geld geld kon maken'. Hij was het huis in zijn eentje aan het verbouwen en zou het later voor véél meer geld kunnen verkopen. Tja, ik zat toen in een gedeeltelijke uitkeringspositie en dat soort dingen lagen vèr buiten mijn bereik en dat zijn ze eigenlijk altijd gebleven. Ja héél even was er sprake van dat we een heel goedkoop huisje in de buurt van Amersfoort zouden kopen, maar de hoeveelheid werk (en geld) die het had gekost om het bewoonbaar te maken, schrok ons tòch af.
Ehm, de letter W van wonen/woning is gelukkig nog ver weg, want voordat ik onze geschiedenis van zolderkamertjes, caravans, chaletjes en sociale huurwoningen een beetje begrijpelijk op schrift krijg...
We waren bezig met cabaret. Als ik zo'n show gezien heb, dan denk, schrijf en praat ik soms ook zelf een poosje in de stijl van de geobserveerde cabaretier. Ik neem snel dingen van mensen over, vooral als ik de persoon leuk/aardig/bewonderenswaardig vind. Sommige shows zitten ook als op een bandrecorder in mijn hoofd opgeslagen. Het gebeurde me eens dat ik aan één stuk door ging ratelen als Sanne Wallis de Vries, na het bekijken van een DVD. Ik vond dat heerlijk, maar na een half uur kwam mijn echtgenote met mijn pillendoosje aanzetten...

maandag 8 april 2013

Bevrijding (3)

Zo, de bevrijding is geschied. Die encyclopedie zie ik er bij nader inzien niet zo van komen, maar het idee heeft wèl de deur opengezet naar een wat breder scala aan onderwerpen. Intussen gaan we gewoon door met lekker iedere dag een stukje plaatsen en maar zien hoe de wind elke keer waait. Vandaag is dat uit 'uiteenlopende richtingen':



zondag 7 april 2013

Bevrijding (2)

Het zal een cliché zijn, maar wij zìjn helemaal niet vrij. Soms wanen wij ons voor een poosje vrij, maar zodra wij gedwongen worden een eenmaal ingeslagen pad te blijven volgen schiet er uiteindelijk van dat gevoel niet zoveel over, of de weg moet je uitermate goed bevallen, maar dat is niet iedereen gegeven.
  "Zodra je in dit leven in welke richting dan ook maar een pas gezet hebt, word je gedwongen die de rest van je leven vol te houden: u niet die kant op! doorlopen alstublieft!" (Freek de Jonge, De Mars)

Maar het is niet alleen de samenleving, we doen onszelf ook van alles aan. Ik voelde mij bevrijd van de mij zelf opgelegde terughoudendheid om mijn gedachten te publiceren, maar ik bedacht meteen een concept, een nieuw project, waaraan ik me nu alweer met handen en voeten gebonden voel.
"Is ie net vrij, gaat ie wéér een binding zoeken! 't lijkt wel een mens" (Freek de Jonge, De Mars)

Tja, wat zal ik nu doen? doorgaan op Freek de Jonge en de grote rol die citaten uit De Openbaring en De Mars speelden in de gesproken brievenwisselingen (cassettepost) die ik met een vriend van eind jaren 80 tot begin deze eeuw had, of vervolg ik het thema vrijheid? Keuzes maken. Je ontkomt er niet aan.
"Het liefst nog zit ik stil, want zolang je niet beweegt kun je nog alle kanten op" (u raadt het al).

Vrijheid zit vooral tussen je oren, vrees ik en vooral ook tussen die van mij. Ik wìst dat ik in de huidige maatschappij niet meer aan een betaalde baan zou komen en ik had om een nieuwe depressie te voorkomen desnoods genoegen genomen met een bijstandsuitkering, maar ik voelde me pas echt vrij toen het verlossende woord door de arbeidsdeskundige van het uwv gesproken werd en toen nòg zat ik in spanning, want ik moest het éérst zwart op wit zien. Gek eigenlijk, want ik woon nog steeds in hetzelfde huis, met hetzelfde uitzicht, met dezelfde partner, met dezelfde huisdieren, met dezelfde spulletjes en we weten nog steeds niet of we morgen doodgaan of pas over veertig jaar, dezelfde onzekerheid. We weten ook nog steeds niet of we de eindstreep een beetje gezond zullen halen, of dat we dement zullen worden en weg zullen teren in een ontmenselijkte zorginstelling (ons beider grote vrees) of dat we lekker een keer plots in ons slaap overlijden. Het zou eigenlijk helemaal niet uit moeten maken. Vrijheid maak je zelf.
Ok, als de man had gezegd dat er nog wel degelijk theoretisch voor méér dan zoveel procent  verdienmogelijkheden voor mij waren (nee, want het gaat niet om de vraag of je nog wat kùnt, maar om hoeveel procent van je laatste salaris je nog zou kunnen verdienen), dan had ik sollicitatieplicht gehad en dan was ik toch een stuk minder vrij geweest. Hoewel, een ander zou zeggen: ach man! dan stuur je toch maandelijks drie van die standaardbrieven naar werkgevers, waarvan je weet dat je tòch nooit wordt uitgekozen. Maar zo zit ik dan weer niet in elkaar. Ik was dan brieven gaan schrijven in de trent van: ondanks mijn psychische klachten, waardoor ik vaak en soms ook langdurig verzuim denk ik tòch dat ik een aanwinst voor uw organisatie zal zijn (ja, die oprechtheid zal menig werkgever waarderen!).  Mijn verantwoordelijkheidsgevoel drukt af en toe zo zwaar op me, dat ik er helemaal van in de knoop raak. Je moet het leven niet zo serieus nemen. Dat werd mij op mijn twintigste al door therapeuten gezegd en tegenwoordig probeer ik met zoveel mogelijk zelfspot door het leven te gaan, soms tot grote hilariteit  van mijn omgeving, maar het  gewetensvolle zit toch erg in mijn brein verankerd. Ik hoop dat ik me daar de komende tijd ook een beetje van zal weten te bevrijden, net als in 1986.

"Wij mensen hebben voortdurend de neiging om ons te verantwoorden, omdat we besef van heden, verleden en toekomst hebben en omdat we de pretentie hebben iets aan de schepping toe te voegen." (Freek)

Maak het verhaal zelf af en kleur de plaatjes (Freek)



ons uitzicht: niet helemáál iedere dag hetzelfde...

zaterdag 6 april 2013

Bevrijding (1)

Dit gaat over persoonlijke bevrijding en niet over de aanstaande bevrijdingsfeesten en -herdenkingen. Ik ben niet van plan het alfabet letter voor letter af te gaan, maar er viel mij zoveel in, naar aanleiding van het stukje over Abcoude en om het nu Abcoude (2) te noemen, vond ik niet passen. Het plaatsje is immers alleen maar een korte tijd een stukje decor geweest waarin zich mijn leven afspeelde. Toen ik na ging denken over waarom ik juist nu de knoop doorhak om ook structureel over de zwarte kant van het leven te gaan schrijven, kwam ik uit op de term 'bevrijding'.

Sinds ik per e-mail de bevestiging binnen heb, dat ik niet meer hoef te proberen om te werken, komt er een ongelooflijke hoeveelheid ruimte vrij in mijn hoofd. Ook komt het mij ineens als ongelooflijk voor dat ik altijd zo krampachtig zweeg (op internet dan) over bepaalde zaken. Dat heeft alles te maken met mijn 'afkeuring'. Het 'moet' allemaal niet meer en daardoor 'mag' ineens alles juist weer! Of is het ook een beetje de nu dan tòch eindelijk naderende lente? Laat ik er in ieder geval van profiteren zolang als het duurt.

Niet dat ik nu àlles op ga schrijven, hoewel.... Er zijn dingen die toch gewoon meer in een dagboek thuishoren, of niet? Ik denk nu dat door een beetje te selecteren, het automatisch een beter verhaal wordt. Ik ben bang dat ik anders door maar raak te associëren over wat ik tot nu toe heb meegemaakt en gevoeld me in zelfmedelijden of juist in romantische melancholie zou kunnen verliezen. Zelfmedelijden is zinloos. Ik zou niet iemand anders willen zijn. De persoon die ik ben, was ik niet geworden zonder al die shit. Ok, ik heb last van een 'ziekte' die mijn stemming en energie sterk beïnvloedt en daarmee in meer of mindere mate raakt aan wie ik ben en hoe ik het leven ervaar, maar er is niemand met wie ik zou willen ruilen, omdat ik mezelf niet kwijt wil. Ik denk dat 'met iemand willen ruilen' iets is dat überhaupt zó erg onmogelijk is, omdat je als je zou ruilen werkelijk niets maar dan ook niets aan herinneringen of eigenschappen van de oude 'ik' mee zou kunnen nemen, dat je de verwisseling niet eens merkt (leuke gedachte om nog eens verder over te schrijven). Melancholie en romantisering is net zo zinloos, af en toe wel lekker, maar het impliceert dat er in het heden niets meer of veel minder te beleven zou zijn dan in het verleden en dat is een denkvalkuil waar je volgens mij voor moet oppassen als je ouder wordt.

Hierop volgt wel een deel twee, want er is nog meer in dit kader waarover ik hardop wil denken.

Tot slot een nummer dat ik veel draaide toen het in 1986 weer wat beter met mij begon te gaan. Ik durfde weer lange stukken te gaan fietsen, héle lange stukken zelfs en deze LP van Rupert Hine had ik op de éne kant van een C90 op mijn walkman en op de andere kant Hunky Dory van David Bowie
Ook toen voelde ik me bevrijd: ik was definitief uit het geboortedorp weg, want ik had mijn eigen kamer in een mooie stad vlak bij het strand, helemaal zelf geregeld, ok: met dank aan een uitkering, doordeweeks zat ik weliswaar nog op de afdeling maar daarbuiten was ik zo vrij als ik nooit eerder had ervaren en dat gevoel verdrong langzaam maar zeker de depressie.

Abcoude

Welke woonplaats begint met de eerste drie letters van het alfabet? Dat was een vraag in een nepkwis die we als twaalfjarigen in één van de eerste radio-uitzendingen op het intercomsysteem op de St. Jozefschool in Vinkeveen op vrijdagmiddag stelden. Ik herinner me nog de kinderen die naar ons lokaal kwamen gerend, maar wij hadden een 'acteur' die een ventieldopje won.
Abcoude is ook het eerste onderwerp dat mij te binnen schoot gisteren toen ik besloot om daadwerkelijk met mijn persoonlijke encyclopedie te beginnen.Ik heb er in 1985 tussen mijn twee opnamen door gewerkt in een Expert-achtige electronicawinkel die ook een platenhoekje en een foto-ontwikkelservice had. Die opnamen waren trouwens op een jeugdpsychiatrische afdeling die Amstelland heette, maar voordat ik dáár over ga schrijven moet ik me nog even achter de oren krabben. Eerst Abcoude dan maar. Ik ging er meestal op de fiets en een enkele keer met de bus vanuit Vinkeveen naar toe. Ik woonde toen in bij het gezin van een oom en tante. Het was voor mij één van de pijnlijkste en wellicht zelfs DE pijnlijkste en moeilijkste periode uit mijn leven, omdat ik zo depressief was en mijn hoofd voortdurend in de greep van angst en dreiging was en ik daar bovenop te maken kreeg met veel onbegrip, enerzijds goedbedoeld onbegrip en anderzijds niet-zo-zeuren-aansteller-onbegrip, voorzien van sarcastische grappen. Dat laatste was het pijnlijkste, omdat het werkelijk een ondraaglijke bewustzijnstoestand was, die met librium en valium alleen enigszins afgezwakt kon worden. De toenmalige anti-depressiva maakten het alleen maar erger, zodat men dacht dat het wel aan mijn opvoeding en sociale omgeving moest liggen, met alle goedbedoelde en averechts uitpakkende hulp vandien.
Mijn taken bestonden in die winkel uit het bijhouden van de platenbakken, het helpen van klanten, het uitvoeren van simpele reparaties aan radio's e.d. en het assisteren van de bezorgers/monteurs. Ik herinner me dat ik ook een keer samen met een monteur de bedrading in een nieuwbouw-woning heb aangelegd.
Omdat ik dat dus allemaal wèl kon, dachten veel mensen in mijn omgeving dat het eigenlijk wel meeviel. Het was overigens geen gewone baan. Ik kreeg een heel klein beetje zwart geld, want "jij liep met je ziel onder je arm en moest iets om handen hebben, had je oom gezegd". Vanwege die pijnlijke opmerking van de bazin, heb ik later het dagboek waarin ik dat had opgetekend verbrand.  Het bedrag was zo laag, dat ik me er nu nog voor schaam het te noemen. Een normale uitzendbaan was niet mogelijk. Ik had dat wèl geprobeerd, maar liep meestal na één uur gillend weg uit zo'n fabriek (want ondanks dat ik voorzichtig en eufemistisch aangaf 'een beetje overspannen te zijn' kreeg ik werk in de meest stressvolle omgevingen aangeboden), als het me al lukte om er te komen.
Toch heb ik ook wel positieve herinneringen aan die winkel. Op zich waren de meeste personeelsleden erg aardig voor me en ik mocht op een gegeven moment ook platen uit de opruimingsbak meenemen. Het concept-album Zilverdael van Alexander Curly en  vooral Secret Messages van ELO, herinneren me nog steeds aan de troostvolle ogenblikken dat ik ze beluisterde.
Dit clipje kende ik toen niet, ik had er andere beelden bij.



Ook was er die eerste elfstedentocht in 20 (?) jaar die ik prachtig op de uitgestalde TV's kon volgen. Er waren weinig klanten want half Nederland zat voor de buis. Dat waren momenten waarop ik me door de depressie heen even verbonden kon voelen met de wereld om mij heen: iederéén was in de ban van die tocht.

vrijdag 5 april 2013

John Jacob Niles

Vandaag vond ik terwijl ik op zoek naar iets héél anders een CD van John Jacob Niles in een kartonnen uitvouwhoesje met deze foto op de voorkant:


En dat maakte me nieuwsgierig. Ik had voor de verandering genoeg rust om hem in de winkel te beluisteren en werd getroffen door de puurheid van deze opnamen. Onderwijl las ik op het uitvouwblad over de totstandkoming van deze Boone-Tolliver Recordings in zijn eigen huiskamer. Ik was heel even erg gelukkig en als aandenken heb ik hem uiteraard aangeschaft.
Via Google vond ik verschillende mogelijkheden om stukjes van de cd te beluisteren.

Read full review of The Boone-Tolliver Recordings - John Jacob Niles on Boomkat.com ©
En ook op youtube is er een en ander te vinden:


Het verhaal van deze cd doet ietwat outsiderachtig aan en dat trekt me in die zin dat hij zijn eigen hele specifieke gang ging en zich zelfstandig een weg trachtte te banen door de muziek -en entertainmentbusiness. En iedere song, of het nu een traditional was, een bestaand lied met copyright of een eigen compositie kreeg een John Jacob Niles behandeling. Anderzijds vind ik de kwaliteit van zijn zang zo goed en uit zijn biografie blijkt dat hij wel degelijk diverse muzikale studies heeft gevolgd, dat we hem geen outsider kunnen noemen. (de definitie van outsider musicus is sowieso omstreden.)
Tot slot is zijn wikipedia-pagina zeer de moeite waard. Het is voor mij weereens een bewijs dat internet waardevoller is dan grappige kattenfoto's en het ruzie maken met mensen die je nog nooit ontmoet hebt.
Ik loop al jaren met het idee, om een hele persoonlijke online encyclopedie te maken, met dingen die behalve ik weinig mensen weten en zaken die ikzelf mooi, bijzonder, belangrijk vind, kris kras qua categorie, maar wèl op alfabetische volgorde, maar ik stuit steeds op het feit dat er al zoveel is en ik ben ook bang dat dit weer zo'n project zou kunnen worden dat ik met veel bombarie begin, maar weer loslaat voordat het echt iets begint te worden. Aan de andere kant: who cares? en ik heb nu toch alle tijd, zoals vrienden mij nu met een knipoog laten weten.
Update: ik begin hier vast mee op dit blog, door in de 'label-functie' hieronder de beginletter van het onderwerp te plaatsen.

donderdag 4 april 2013

The return of the rolling gnome [droodle 20130404]

Jaha... hier loop ik toch een beetje tegen de grenzen van mijn geluidskaarten en geluidstechnische kennis aan...



Nog niet helemaal tevreden dus, maar we houden hem op de plank voor een toekomstige remix/master.

Ze taims zee aar tsjeensjing

Gisteren beluisterde ik wat oudere droodles, waaronder deze:


en ik bedacht me dat die shortixen wel aardig zijn, maar dat ik toch nergens zo zeer mijn 'gekte' op een leuke manier kan sublimeren als in de droodles die ik maak met wat ik op dat moment maar toevallig op mijn harde schijf en internet aantref.
Ik kreeg ook per telefoon en per mail bevestigd dat ik inderdaad niet meer mijn best hoef te doen om mijzelf aan tempo en gekte van de maatschappij aan te passen, het gevecht tegen de bierkaai en dat mijn uitkering samen met die van mijn echtgenote in ieder geval voldoende zal zijn om dak, eten, tweedehands kleding, gas, licht, bibliotheekkaart, gezondheidszorg met eigen bijdrage en internetverbinding te behouden en af en toe iets leuks op lees -en luistergebied te blijven scoren in tweedehands winkels, vrienden & familie in het land op te zoeken, etc... Dat zijn ongeveer wel de zaken die het leven voor mij leefbaar genoeg houden om er niet uit te stappen.
De drukte rondom de jubileumactiviteiten op school werd mij gisteren toch weer teveel en ik moest mijzelf dwingen om te zeggen, "hee: niemand verplicht mij om dit vol te houden, ze doen het morgen allemaal maar zonder mij". Het feest had wat mij persoonlijk ook niet slechter getimed kunnen zijn: de eerste week van de zomertijd, sowieso altijd een ramp en dan moest ik òòk nog eens een half uur eerder dan gebruikelijk op school zijn. Dat is een behoorlijke aanslag op mijn zorgvuldig opgebouwde evenwicht en zoiets hou ik dus geen drie dagen achter elkaar vol. Dat wist ik al en in eerste instantie had ik ook slechts twee dagen, met één dag ertussen afgesproken, maar dan laat ik mij toch weer verleiden door collega's die zo blij zijn met dingen "die wij zonder jou nooit voor elkaar hadden gekregen", met als gevolg dat ik de laatste dag, het hoogtepunt met de afsluitende presentaties alsnog niet haal.
Vanochtend, om half tien uit bed na een kop koffie en een pilletje kwam ik weer een beetje bij en ik dacht aan alle collega's die zichzelf ook deze week aan het voorbijlopen zijn, die er weliswaar niet zo extreem last van hebben als ik, maar toch. Is het dan niet zonde dat de dagelijkse druk zó hoog is, dat dit soort op zìch leuke extra's zo'n grote wissel trekken op iedereen.
En wat krijg je dan: winkels die 's avonds en op zondag open zijn, omdat we zelfs onze boodschappen niet meer kunnen plannen. Online giganten als bol.com die een steeds groter deel van onze consumptiegedrag gaan beheersen, omdat we geen tijd en zin meer hebben om erop uit te gaan en lekker in winkels en op markten te neuzen. Ja, ik weet dat dit een hoog 'van-die-dingen-ja' gehalte heeft, maar ik zie allerlei sf-scenario's die ik in mijn leven in strip-, roman- of filmvorm als fantastisch maar absurd heb gekwalificeerd steeds waarschijnlijker worden.
Nouja, neemt u het mij maar niet kwalijk. Ik verkeer ook een beetje in een identiteitscrisis, een iets prettigere dan de andere die ik ooit heb gehad, dat wel, want wat ga ik de komende jaren doen? Ik kan nu alle kanten op (nouja, behalve waar het betaald werk betreft). Ga ik door met op school helpen, waar men nog steeds blij is met mijn expertise of scheur ik mijzelf net als enkele volgers van dit blog, los van alle corsetten op zoek naar een nieuwe kronkelweg door deze wereld?
Ik voel me in ieder geval vrijer om verslag te doen van mijn zoektocht, nu ik niet meer bang hoef te zijn mijn baan te verliezen. "De wereld heeft mij failliet verklaard, ik heb me nog nooit zo schoon en bevrijd gevoeld als nu". Kom, ik ga eens een droodle maken.

dinsdag 2 april 2013

kinderspel

Vandaag, morgen en overmorgen viert de school waaraan ik verbonden ben haar 10-jarig jubileum. Ik zit nu even thuis tussen de bedrijven door, omdat een hele dag mij gewoon teveel is. Vanmiddag help ik dan conservatoriumstudenten die met de kinderen met potten, pannen, emmers, cementkuipen en boomwackers iets gaan aanleren. Dat moet ongeveer zoiets gaan worden:



Zelf verzin ik niet zoveel meer op dit gebied. Ik ben in afwachting van de 'verlossende brief' van het UWV die de uitspraak van verzekeringsarts en arbeidsdeskundige bevestigt dat ik te gestoord ben om een normale baan te hebben. Nouja, nu druk ik het een beetje bot uit, maar daar komt het eigenlijk wel op neer. Ik ben TE vaak TE depressief om wat dan ook te doen, daar ben ik eigenlijk mijn hele leven wel aan gewend, maar de laatste jaren klom ik iedere keer weer moeizamer uit de dalen die ook in frequentie en diepte toenamen. Zolang ik mijn activiteiten daarop kan afstemmen, ik mijn medicijnen niet vergeet en er geen onverwachte 'moeilijke' dingen gebeuren, is het nog redelijk hanteerbaar, maar in onze huidige maatschappij moet vooral de werkNEMER flexibel zijn en vooral NIET het werk zelf, dus heeft onze school nu een uitzonderlijk gespecialiseerde vrijwilliger in dienst, die alleen onderwijsondersteunende werkzaamheden verricht en niets meer hoeft uit te leggen als hij niet verschijnt.
Het is enerzijds een opluchting omdat het de uitkomst van een gevecht is dat ik (voornamelijk met mijzelf, maar ook een beetje met de regelgeving op dit gebied) al méér dan vier jaar aan het voeren ben en dat ik nu eindelijk kan staken. Aan de andere kant heb ik nu iets minder de mogelijkheid om dingen die ik voor kinderen verzin uit te proberen, maar ik kan ze als ik wil natuurlijk wèl blijven maken en wie weet wil een collega ze nog hebben. Zo heb ik de xylofoon-, klokkenspel- en klappartijen van deze al eerder geplaatste droodle oorspronkelijk bedoeld om door kinderen uit te laten voeren. Het is er nog niet van gekomen:

maandag 1 april 2013

Eruption



Ik zie hier een gezicht in, jullie ook?

Ok, één dagje uitgesteld, maar daar is hij dan. Een shortix mag het van mij niet heten, omdat hij langer dan 2 minuten is, maar om nu te zeggen een droodle... Ik heb hem in ieder geval droodle20130401 gedoopt. Jullie horen mij weer driftig op de mininova synth bezig, hoewel het basisspoor bestaat uit aan elkaar geregen en opgestapelde sampletjes.