zaterdag 31 maart 2018

Pasen

Misschien vind ik de paasdagen wel net zo erg als de kerstdagen. Al je vriendjes en vriendinnetjes spelen of zingen in de "MP" de "JP" of ergens anders en de bibliotheek is zomaar op vrijdagmiddag dicht, terwijl je anders voor het minste geringste flauwekulletje al een e-mailtje van ze krijgt. En de supermarkten waren gisteren allemaal om 19:00 ipv 21:00 al dicht. Wat is daar de meerwaarde van? D'r werken daar in deze wijk toch alleen maar niet-christelijke jongeren. Die pak je dan weer een zakcentje af... Ik was gelukkig niet de enige die nog ff borrelnootjes wilde halen... Ja, kon ik naar de AH op het station, maar da's dan weer nèt iets te ver fietsen. Ik heb maar tosti's gemaakt met brood dat al best lang in de vriezer lag, volgens mij.
Ohja, ik zou nog vertellen waarom Bisschop Nicolaas zo'n zak was: hij heeft in de 4e eeuw een belangrijke stem gehad in de besluitvorming rondom de samenstelling van de Bijbel, dus deze ongein hebben we mede aan hem te danken. Dat heb ik ooit in een zwaarlijvig werk uit de bibliotheek van Kampen gelezen en in Kampen kunnen ze het weten! Daar hebben ze verstand van Theologie. Is in de 4e eeuw ook niet de Islam uitgevonden? Zal ik een partij oprichten die pleit voor het terugdraaien van al deze rampzalige misvattingen? Zullen we gewoon weer bomen gaan vereren en zo? Ik hou nie zo van Pasen en waar het voor staat, maar dat was inmiddels wel duidelijk, geloof ik. Wèl van paaseitjes, vooral die van witte chocolade in tegenstelling tot pepernoten. Die plakken zo aan je tanden.

Ok, zo hebben we wel weer genoeg gekankerd. Het begint alweer een beetje op te klaren in mijn hoofd. Ik heb de dosering van één van mijn medicijnen naar beneden bijgesteld. Het voelde toch ook wel "chemisch" mijn chagrijn. Ik sliep de laatste dagen bijna 12 uur per etmaal en dat is uiteindelijk niet goed voor je stemming. Quetiapine zorgt er niet alleen voor dat ik niet ga denken dat ik de reïncarnatie van Nietzsche ben of dat Willeke vanuit het hiernamaals invloed op mijn leven uitoefent, maar het kan mijn hersenactiviteit ook te véél dempen en daardoor kan ik juist weer depressief worden. Het is allemaal een kwestie van evenwicht. De wijziging valt binnen de afspraken die ik met mijn arts hierover heb gemaakt.
Ik ben in een ander autobiografisch boek van Igor Cornelissen begonnen en het leest erg prettig. Biografieën vind ik fijn om te lezen en Igor's stijl is authentiek. Het spoort me bijna aan om zelf ook die autobiografie maar weer eens op te pakken, maar daar kleven nogal wat dilemma's aan. Hoe ga je om met de onvermijdelijke vervelende en pijnlijke zaken: familieperikelen, mijn psychische aandoening en de voor een normaal mens onbegrijpelijke beslissingen die ik mede daardoor heb genomen, met name toen ik in België zat. Moet ik dan bij mensen op bezoek om net als Igor erachter te proberen te komen hoe dit of dat ook alweer zat, of om mijn kinderherinneringen te toetsen aan die van mensen die indertijd volwassen waren? Niet iedereen is blij met gewroet in het verleden. Dat ervoer een oom van mij die de geschiedenis van Vinkeveen in de Tweede Wereldoorlog opschreef en ook Igor heeft nu nog mensen die hem niet mogen vanwege zijn onderzoek en voorzichtige speculaties over mensen in die periode. Ik heb dan de oorlog niet meegemaakt, maar ik ben wèl opgevoed met 'de verhalen'. Sowieso zou ik met openbaar maken moet wachten tot sommige mensen er niet meer zijn. Maar misschien nog het belangrijkste: word ik zèlf wel blij van dat oprakelen? Zal het mijn gedachten ordenen, of zal het me juist gaan belemmeren in het genieten van de leuke dingen van het leven nu? Zal het zorgen dat de nare dromen minder worden, of zal ik ze er juist mee oproepen? Misschien moet ik het in kleine porties aanpakken: één onderwerp per keer. Maar ja... en passant zullen daarmee tevens andere herinneringen bovenkomen, die in notitieboekjes of op fiches genoteerd moeten worden. En wordt het dan weer niet zo'n manische bevlieging die ik onvoltooid laat liggen, terwijl ik in die tijd veel beter muziek had kunnen maken. Autobiografieën zijn er immers genoeg, ok, niet van Vinkeveners van mijn generatie, maar vast wel van andere mensen met soortgelijke achtergronden, maar mijn muziekjes zijn toch wel uniek, of unieker (is dat correct Nederlands?) en dáár word ik sowieso blij van en vergeet ik mijn sores van. Jongens en meisjes, ik geloof dat ik er uit ben....



vrijdag 30 maart 2018

kruis

Nee, het is niet zo'n beste vrijdag vandaag. Jezus, wat heb ìk de smoor in. Gisteren trok het 's middags een beetje weg en toen heb ik wel een leuke wandeling met Ome Joop langs de Milligerplas gemaakt. Het laatste stukje moest ik hem dragen... ik zou daar een ludiek verhaaltje over kunnen schrijven op zijn fb-pagina, maar daar heb ik dus helemaal geen zin in. Ik hoop dat ik over een dag of drie een beetje herrezen ben, want dìt is niks...

ik was niet blij toen jij mij zei
ik kies voor Jezus
toen kwam ik helaas
op de tweede plaats
da's minder leuk dus


(Hans Vandenburg)




Voor nòg meer godslastering en waarom Sint Nicolaas écht een zak was, blijf dit blog de komende dagen volgen.

donderdag 29 maart 2018

galgje

Toch een beetje aan de depressieve kant van het bp-spectrum beland. Nu is dit eigenlijk al zeker 10 jaar rond deze tijd van het jaar het geval. Het verzetten van de klok en sowieso de verandering van de hoeveelheid licht zullen hier zeker een belangrijke rol bij spelen, maar op de één of andere manier zijn er vrijwel altijd ook gebeurtenissen aan te wijzen die "er ìn hakken" en/of is er sprake van overactiviteit in de voorafgaande periode of van een griepje dat maar blijft nazeuren. Wat dat betreft valt deze dip helemaal binnen de parameters. We gaan het wel zien. Resistance is futile...
Dit thema stond toevallig al in de wacht, maar het is wel één van mijn favoriete levensbeëidingingsfantasieën (het blijft bij fantasie, hoor, dat jullie niet allemaal gaan opbellen...). Ja, een menswaardig poedertje mag niet meer en een guillotine bouwen is zo'n gedoe...