zondag 21 oktober 2018

zondagmiddag in Zwolle

Vanaf nu ga ik gewoon bloggen wanneer ik daar zin in heb, of het nu 3 keer per dag is of 1 keer per week. Eigenlijk is dat een overbodige mededeling, maar anders staat er zo weinig tekst in zo'n stukje. Dan is het net of ik weinig te vertellen heb en de mensen die mij van nabij kennen weten dat dat geenszins het geval is.
Al die dagen teruglezen van mijn oude blogs, heeft mij best veel opgeleverd. Ik ben blij dat ik dat allemaal heb bijgehouden en kan terughalen. Daar gaan we dus weer mee door. En nog eens wat: eigenlijk wil ik van facebook af, maar daar verlies ik teveel mee. In plaats daarvan hou ik mijn account, maar ga ik mijn aandacht meer naar dit blog verleggen en meer verslag doen van wat een splogman zoal meemaakt. Dit wordt toch voornamelijk gelezen door mensen die het echt interesseert en dus kan ik beter al die eieren die er soms mijns ondanks tòch even uitmoeten hier plaatsen.
Vanmiddag naar de HB geweest. Er was hele leuke live-muziek. Één van de heren kende ik en die stelde mij met zijn hand op mijn schouder voor aan de hoofdartiest als "this is my friend, he's a guitar player too" "No no no" verbeterde ik hem, mijn povere spel van deze zomer op het plein vergelijkend met het gemak en de virtuositeit waar ik zojuist getuige van was geweest: "I'm a flute player, I play just a little bit guitar".
Daarna kocht ik een CD en verliet de scene. Er klonken enkele "ga je nu al weg?"-s. Ja, dacht ik enigszins voldaan, ik heb mijn leven op orde en ik ga nu al weg. Morgen krijg ik een logé ;)


Ik heb ook wel een foto in de kroeg met mijn telefoon genomen, maar ik weet niet hoe ik die op mijn pc krijg. Dat verhaal krijgt nog een vervolg. Komt goed. Prima CD trouwens.

klaar (mee)

Ik heb het nu wel gehad met het bijwerken van dit blog. En passant kwam ik er ook achter dat als ik een pagina updatete (ja, zo schrijf je dat kennelijk) er een foutmelding kwam, wegens 'gemengde' inhoud die onveilig of gebruikersonvriendelijk kon uitpakken voor sommige lezers:


Anyway begreep ik er uit en uit recente berichtgeving dat binnen afzienbare tijd mijn oude blogpagina's (die vóór februari 2016, kwam ik al doende achter) niet meer door iedereen goed bekeken konden worden en tja... als je dan tòch bezig bent met je blog te ontdoen van lelijkheden en omissies, dan moet je even doorpakken anders is al dat werk tòch voor niets geweest. Ik heb de afgelopen dagen dus één voor één meer dan 1500 pagina's zitten 'updaten', dat waren steeds slechts drie kliks, maar toch... op een gegeven moment ben je er wel gaar van... gek hè... Maar ik moest dus deze keer wèl bij iedere individuele pagina stilstaan ipv snel doorscrollen en zo kwam ik achter nòg meer schoonheidsfoutjes en nu is het blog als geheel weer netjes en iets waar ik trots op ben. Het is toch een soort levenswerkje. Helaas ontdekte ik ook nòg meer zoekgeraakte droodles (in 2014), maar ik vind het wel best zo. Zo te lezen waren het ook niet mijn beste en zoals ik gisteren al meldde, je hoeft niet iedere artistieke scheet die je laat voor het nageslacht te bewaren.
Aan de andere kant ontdekte ik een veroren splogenrizer, de laatstgemaakte, die ik nu van 61 in 64 moest veranderen, helemaal vergeten, maar toen ik hem beluisterde begon het weer te dagen. Ja, die hoort er wèl bij!



Ok, we richten de blik weer vooruit.






vrijdag 19 oktober 2018

documentatie

Ben nog steeds bezig met digitale opruiming en reconstructie, maar het vordert behoorlijk. De splognerizers (nogmaals rechts in de kolom onder "maakt") zijn op 2 na nu allemaal online. Die twee bestaan nog uit losse onbewerkte tracks, dus die ga ik een keer door de gehaktmolen draaien en aan elkaar knopen. De chronologische volgorde loopt hier en daar wel mank nu. De afleveringen van "discotheque at the end of the universe" staan er ook allemaal tussen, ofschoon enkele daarvan met presentatie zijn (voor respectievelijk Portugese en Amerikaanse radiostations, best wel trots op) de laatste paar zijn zùlke mooie collages, dat ze er absoluut bij horen en zo klopt dan eindelijk het aantal en de nummering welke ik ooit een keer bedacht had, maar nooit voltooid heb. Ja, ik heb er ook een stuk of wat uit gelaten, omdat ze òf niet zo goed waren òf te zeer getuigen van het feit dat het niet goed met mij ging, maar meestal allebei ... Brahms had ook weleens zijn dag niet. Ik denk niet dat hìj alles wat hij gemaakt heeft een opusnummer heeft gegeven.

Overigens heb ik nog steeds verkering, hè (dat daar geen onduidelijkheid over is) alleen schrijf ik er niets of nauwelijks over op dit blog. Sommige dingen moet je voor jezelf houden :-)

Het op deze manier bezig zijn met de documentering van mijn verleden helpt ook een beetje met de verwerking van wat er de afgelopen jaren allemaal is gebeurd. Het voelt soms echt alsof ik "het niet meer op een rijtje" heb en dan is het fijn om digitale getuigen te hebben en die weer "op een rijtje" te zètten.

Zo'n stukje zonder afbeelding, filmpje of wat dan ook erbij vind ik toch een beetje kaal. Er is een poosje geweest dat ik toch elke dag wat wilde posten en dan maar zomaar één of soms meerdere gifjes (bewegende plaatjes) plaatste. Dat vind ik nu eigenlijk ook wel een goed idee:


woensdag 17 oktober 2018

SNR-archivering (vervolg)


De splognerizerbibliotheek vordert aardig. Ik heb ook een rubriek toegevoegd onder het kopje "maakt" in de rechterkolom hier. Aan de splognerizers die er nu nog niet opstaan moet nog wat gebeuren voor ik ze openbaar maak, dus die zullen druppelsgewijs volgen. Het is leuk om ze weereens terug te luisteren. Soms sta ik paf van mezelf...
Er komt voorlopig nog één VG en daarna wil ik verder met presentatieloze mixen. Daarmee/daarin kan ik me vrijer bewegen. Het moet veel gekker. De SNR-pagina gaat dus langer worden, is de bedoeling.
Ik ben wel lekker bezig, vind ik. De gammeligheid golft langzaam naar beneden. Waarschijnlijk is dit een verschijningsvorm van verholen depressie die ik al eerder heb meegemaakt en die alweer in remissie is. Geduld hebben. Op een gegeven moment moet je iets als een gegeven accepteren en kijken op welke manier je het bestaan een beetje leuker kunt maken en dat lijkt me redelijk te lukken. Af en toe bedenk ik me ook: je moet niet zeuren, je ligt niet verlamd in bed in een kamertje in een hospice...

dinsdag 16 oktober 2018

Trip to the moon



A relatively recent remake, or maybe I should say re-interpretation of one of the theme-tapes I used to make for friends round 1987. The original name was "Reis naar de maan, een psychose voor cassettedeck en walkman" (Trip to the moon, a psychosis for cassette deck and walkman). It's something in between a compilation, a collage and a composition.
It also tells a story, a story of a night's sleep, the meaningless chaos in some stages and the sometimes insane dreams during the R.E.M. sleep. I've often had the feeling that during sleep one descends (or rises?)to a complete other universe, a world with laws of it's own and that each time you return you find it back in the state you've left it in the night before. This is a cut and paste report of one of those visits. (this version rendered on march 8 2008)

illustraties bij de oorspronkelijke cassetteband-versie


1. The storm, part one 00:00
2. Let me sleep 01:10
3. The storm, part two 03:53
4. Descending 04:44
5. Arrival 06:43
6. An invitation 07:38
7. The storm, part three 11:18
8. Dream of a desert island 18:47
9. Nightmare number one 32:50
10. Nightmare number two 38:00 
(What if a gang of scary ghosts is your last resort?)
11. Dream of outerspace 42:42
12. Dream of L.O.V.E. 53:47
13. The storm, part four (the eye) 57:43
14. Nightmare number three 62:14
15. The shit hits the fan 66:27
16. Epilogue 70:34

maandag 15 oktober 2018

podcasts

En het is nog steeds mooi weer...

Ofschoon het tempo er wat uit is (het belangrijkste is ook wel zo'n beetje gedaan) ben ik nog steeds bezig met het reconstrueren van mijn blog. Het leuke is dat ik nog steeds audio-werkjes terugvind die ik verloren waande. Dat is dus goed. Ik archiveer ze meteen in een nieuw overzichtelijker systeem, in chronologische volgorde in kalenderjaarmapjes. Niet van alle werken is de prestatiedatum exact te achterhalen, maar het is fijn als ik tenminste weet in welk jaar ik iets gemaakt heb. Ik vind ook stukjes geschiedenis, dagboek zegmaar, terug, gepubliceerd in verschillende blogs. Het is bijna niet te doen om alles te reconstrueren en ook niet echt belangrijk genoeg, maar als ik eens in de zoveel tijd zo'n reconstructieaandrang krijg wordt de puzzel steeds completer.

Ik heb ook enkele oude splognerizers en radio-uitzendingen opnieuw ge-upload, die in dit blog genoemd worden. Mixcloud is een mooi medium.









Ik hoop dat MC nog een tijdje online blijft, net als boxnet, dat opzich al erg lang bestaat, zoals blogger... ja, als blogger ophoudt, hoop ik dat dat wordt aangekondigd zodat ik de allerlaatste versie van dit blog kan opslaan.

vrijdag 12 oktober 2018

retro-bloggen

Vandaag voel ik me een stukje beter (maar nog niet helemaal, er moet veel paracetamol in...) en ik ben al vroeg aan de slag gegaan met de digitale reorganisatie. Als ik zo 2013 aan het bladeren ben, kom ik tot de conclusie dat de plaatjespagina's toen veel mooier waren dan de afgelopen tijd, dus het is goed dat ik daar even mee ophoudt en me weer concentreer op droodles. Maar eerst moeten de oude netjes opgespoord en gearchiveerd en ik heb ook op dat gebied goed nieuws: ik heb wéér verloren gewaande droodles uit dat jaar teruggevonden:



Alleen heb ik in de betreffende blogpost geschreven dat ik er enkele live-sporen aan had toegevoegd en die kan ik met de beste wil van de wereld niet horen. Hier valt dus nog werk te verrichten.

en deze was ik òòk kwijt/vergeten. Ik vermoed dat dit een probeersel is voor een kinderliedjesopdracht voor lessen engels, voor Alles-In_1 of een begeleidingsband voor een godsdienstliedje (iets met water, Noach?) voor De Wendakker. Het klinkt met zorg afgewerkt, dus wèl in opdracht, zou je denken. Na enig speurwerk in de concept-posts van blogger ontdekte ik dat mijn eerste vermoeden juist was.



Stom dat je dat niet meer weet, hè... Ik ben benieuwd op hoeveel werkjes ik uitkom als ik alles in kaart heb gebracht. Je kunt immers niet alles onthouden. Maar wat mij verbaast is dat in een periode die mij als zeer moeilijk/moeizaam voor de geest staat, ik kennelijk wèl heel veel creatiever en ook productiever was dan ik me herinner en dan nu, volgens mij. Blijkbaar lukte het me om af en toe helemaal weg te vluchten in het droodle-universum, e.d. Nouja... dat zet me toch een beetje aan het denken.

Ik was ook deze mooie Nick Drake cover van de Swingle singers vergeten:



Weet je wat ik raar en dubbel vind? Dat je nu al voor de tweede avond zonder jas buiten in de tuin kunt zitten... half oktober! Ik geniet er maar van, maar het heeft ook iets dreigends... dat de natuur van slag is of zo... naderend onheil, stilte voor de storm... ook geen insecten (deuren open, lichten aan, nada niks...) , geen spinnen (het is toch herfst??), geen vleermuizen... (zijn die al met winterslaap dan?)  ik hoop dat ik er falikant naast zit en dat dat gewoon mijn paranoïde modus is, die wordt getriggerd doordat er iets ongebruikelijks gebeurt...

donderdag 11 oktober 2018

klusje

Ik ben gammeler dan gisteren: op zich een leuk klinkende zin, maar het is waar en dat is niet zo leuk. Ik heb het opzoeken van oude droodles eerst even opgeschort en beperkte mij tot een minder arbeidsintensief klusje: het verwijderen van de lege youtube-venstertjes. Ik vind niets onaantrekkelijker op een blog dan dat. Het is daarbij ook nog behoorlijk frustrerend, kijk maar:



Niet dan?

Ook lijkt mijn pc een beetje gammel te worden, of is het die beruchte oktober-update van windows? Hoedanook hapert er regelmatig iets. Nu doet windows dat wel vaker, maar dit is meer dan ik gewend ben. Ik hoop niet dat er een herinstallatie zit aan te komen. Het zweet breekt me bij de gedachte alweer uit. Ik weet wel hoe het móet, maar het is zo'n gedoe....

Voor zover ik nu kan bekijken zijn alle grijze schermpjes uit de posts verdwenen en ook nog door doodlopende links e.d. onbegrijpelijk geworden berichten zijn nu verwijderd tot 2006, op welk punt er screenshots van oude opgeslagen blogs in beeld komen. Ik meen me te herinneren dat ook dàt project nog niet helemaal af was ... ahum.. we gaan eerst maar weer verder met het reorganiseren van de oude geluidsknutseltjes:

woensdag 10 oktober 2018

Kaas en Co

Alereerst uw aandacht voor voedselwaren:






Sandra Kaas, ook een naam om te onthouden, alsmede "Samba salad" dus.

Verder ben ik op deze wondermooie zonnige dag, behoorlijk gammel, keelvirusje whatever... Als ik werk had gehad, had ik me zonder meer ziek gemeld. Ik ben nog steeds bezig mijn blog totaal te bewerken. Van 2013 werk ik terug. Inmiddels zit ik in december 2012, toen ik deze droodle plaatste. In bestandsnaam in mijn back-up kan ik zien dat ik er drie dagen mee bezig ben geweest. Dat is vrij zeldzaam. Meestal ben ik het eerder zat. Ik was vergeten dat ik nog meer had gedaan met Jeroen van Dijk's cello-stukje, maar ik herken het wel meteen. Ooit improviseerde na een cello-presentatie met kinderen op De Wendakker (heb ik nog foto's van...) hij iets op mijn verzoek, met het doel dat ik het zou verknippen en gebruiken zoals ik gedaan heb.



Het is nog steeds frustrerend dat er een aanmerkelijk aantal droodles uit 2013 is kwijtgeraakt. Sommige ga ik gewoon opnieuw maken, ook al is er niet genoeg informatie om ze geheel accuraat te reconstrueren. Ik heb vaak wel opgeschreven welk materiaal ik gebruikt hebt. Wellicht komen er nu zelfs mooiere dingen uit voort, omdat het lang in mijn onbewuste heeft kunnen sudderen, of in de kosmos zoals sommige mensen ook wel zeggen, hihi :-)

dinsdag 9 oktober 2018

verzoekplaat

Twee dagen ben ik bezig geweest met het doorvlooien van bijna 5 jaar blog, zo'n 1700 pagina's dus en wat ik niet meer online wilde hebben heb ik verwijderd of verborgen. Ergens kwam ik de volgende reactie van Frits tegen: "We hoeven onszelf niet aan anderen uit te leggen, Jan" En daar heeft hij natuurlijk helemaal gelijk in. Toch doe ik dat best vaak, zo te lezen.
Op meerdere fronten ben ik aan het opruimen/opzoeken/ordenen. Niet alleen het archiveren van de droodles, ook het reconstrueren van het 52-wekenproject heb ik indertijd ook gewoon uit mijn handen laten vallen en vorige week ontving ik een mailtje dat mij ook dàt weer doet oppakken.
Peter van Zwam is samen met Toni Alberti bezig "alle gemaakte opnames waar Willy Alberti op staat in kaart te brengen, dus ook op alle verzamelaars, promotie lp`s. Ook de bijzonderen proefopnamen die zijn gemaakt voor 1950." Nu hebben ze bijna alles op twee LP's na, waarvan ik er ééntje heb besproken in het 52 weken project, week 21:



Tom Erich and his orchestra: musical world-tour

Tom Erich (1911-1978) kwamen we al eerder tegen in dit project. Hij was één van de medewerkers aan: Alles op één plaat. In de jaren vijftig was hij een bekend orkestleider, arrangeur, met een eigen radioprogramma bij de AVRO. Hij werkte samen met onder andere Willy Alberti en Annie de Reuver. Er is moeilijk informatie over hem te vinden en de platen die ik van hem heb gevonden in kringloopwinkels en rommelmarkten ben ik ook nooit ergens anders tegengekomen. Over het algemeen is het lichtverteerbare niet al te interessante muziek wat de klok slaat bij Erich, maar met enkele duidelijke uitzonderingen. De EP die ik u deze week aanbiedt is daar een voorbeeld van. Een "musical world-tour" was een bekend gegeven voor orkesten in die tijd. Alleen had het met de wereldmuziek (op zich natuurlijk een hopeloze term...) zoals wij die nu kennen weinig te maken. De wereld bestond in die tijd vrijwel alleen uit Het Westen, Hawaii, Mexico, Roemenië en -helaas niet op deze plaat en slechts uitsluitend "bij nacht": Moskou. Ik ben blij dat ook Erich zich aan dit thema heeft gewijd, want het resultaat mag er zijn. Jammer alleen dat de "English, French, German and Italian vocals" die toch wel erg bekend in de oren klinken geen credit krijgen voor hun prestatie. Ik wil dat alsnog rechtzetten, hoewel in veel gevallen posthuum vrees ik. Zelf ontwaar ik overduidelijk Willy Alberti, Max van Praag en ik meen ook Herman Emmink. Wie helpt me met de rest?



♫ Tom Erich kant 1


♫ Tom Erich kant 2


Ik bood aan om de LP opnieuw te digitaliseren, want indertijd heb ik hem in een lage bitrate (96kbps) gedaan vanwege de toenmalige bandbreedtebeperkingen, maar Peter vond deze goed genoeg.  In ruil kreeg ik er een fraai bedrukte CD voor terug, verpakt in een nummer van De Weergever:



Het is zó leuk om post te krijgen. Ik ga zelf ook weer eens pakketjes maken, denk ik.

Wat betreft de vraag over de solisten, kon Peter het volgende melden, naast Willy Aberti:

Tony Hartweger-
Kilima Hawaiians
Conny Stuart
Sjaak Schutte ( waarschijnlijk op het Avro`s concertorgel)
Tata Miranda
Hans Boskamp ( Aan de A`damse grachten)
Bruce lowe of Karel van de velde???
Anton Karas

Deze opname voor deze lp is waarschijnlijk opgenomen in èen van de de Avrostudio`s in het jaar 1956
Allen met begeleiding van het orkest o.l.v. Tom Erich
De zangers Herman Emmink en Max van Praag

Dat kan ik dan weer mooi verwerken in de herzien versie van de 52 weken-website, die nu nog onafgemaakt op me ligt te wachten: https://52weekproject.blogspot.com/

De verleiding is aanzienlijk om daar meteen vandaga mee te beginnen, maar het is veels te mooi weer (en er moet ook nog weer een VG komen).

Studio van Peter, ook voor digitalisering van alle mogelijke beelddragers:



zondag 7 oktober 2018

ik ook

Nee, mij is zó iets ergs nooit overkomen, maar het houdt ook mìj bezig, bedoel ik (dat dat even duidelijk is). Amanda Palmer heb ik erg hoog zitten en ik steun haar dan ook door deze video, dit #metoo gerelateerd statement zoveel mogelijk te delen:



en ook Halsey heeft mijn steun.


Mede hierdoor en door voortschrijdend inzicht ben ik nog steeds mijn blog aan het doorvlooien op dingen die ik liever niet meer in plain sight bewaar. Kill your darlings, you should have known better, who gives a bleep, etc...  Ach, er zijn componisten die grote delen van hun oeuvre in de open haard flikkerden, da's veel erger. Ik heb nog portable hard discs (als ik ze tenminste niet opblaas met een verkeerde adapter...)

Gisteren een leuke dag met z'n twee aan de Oostvaardersplassen gehad en nadien gegeten in het swingende centrum van Almere. Ja, daar moet je dan wel even een dagje van bijkomen.
Ik had mijn fototoestel bij me, maar ik kwam niet verder dan dit: