Okselfrisse daadkracht update

Jullie hebben nog een vervolg van het pillenverhaal van mij te goed. Als een psychiater zegt dat het goed is voor je hersenen om de dosis van een bepaald (!) medicijn af en toe te verlagen, of er zelfs even helemaal mee te stoppen, dan lees ik al gauw dat het spul eigenlijk slecht is voor je hersenen. Dus dan is er een stemmetje in het parlement in mijn hoofd dat begint te schreeuwen dat ik moet stoppen met dat spul en liefst metéén!
Maarja, een andere psychiater heeft mij ooit gezegd: van een flat springen is het allerslechtste voor je gezondheid. Je een stuk in je kraag zuipen is veel minder slecht voor je dan van een flat springen en pillen zijn weer echt een stuk minder slecht dan alcohol... Soms duurt het even voordat ik dàt stemmetje weer hoor... Enfin, ik zit nu op een brokkelig halfje olanzapine per avond wat overeenkomt met 1 mg. Volgens de bijsluiter is de dosering gemiddeld 5 tot 20 mg, dus waar práten we over...? Mmmm, soms helpt het ook om dit even op te schrijven....

Wat òòk helpt is (geselecteerd uit twee columns van Japke-d Bouma)

‘Wijsheid komt met de jaren.’
Klopt. Meestal tegelijk met de gedachte: ik had eerder moeten stoppen met drinken.

‘Als je ouder wordt, heb je juist een schat aan ervaring.’
Waar je niets mee kunt. En waar niemand naar wil luisteren.

‘Je moet jezelf blijven uitdagen.’
Zeker. Maar niet per se door te paaldansen in jarretelles.

‘Ik voel me nog precies hetzelfde als toen ik 20 was.’
Tot je een trap op moet.

‘Je moet gewoon met je tijd meegaan.’
Altijd? Waarom?

‘Je moet uit je comfortzone.’
Ik ben blij dat ik er eindelijk in zit. (deze ga ik inlijsten)

‘Je moet het leven vieren.’
Mag dat ook gewoon thuis? (deze ook)

Weet je wat het is met boven de 50 komen? Je verandert langzaam in een kasplant. Ineens hoor je jezelf dingen zeggen als: „Deze week ben ik al drie avonden weg geweest. Deze sla ik even over.” Zo zijn er voortdurend dingen waar je mee stopt als je boven de 50 komt. Waar echt vier paarden aan te pas moeten komen, willen ze jou daar nog heen trekken.

Mijn vrienden hebben dat ook. Ik had geen idee joh. Sommigen zijn nog maar net 40, en al met honderden dingen gestopt die ze nog wel deden toen ze 20 waren!

'Je wilt geen ‘gedoe’ en ‘toestanden’ meer.
Met een busje vrienden naar een festival met Dixi’s. In de tocht zitten. Staan bij concerten. Naar een bar waar je moet schreeuwen om elkaar te verstaan. Op een kruk zonder rugleuning. Theatervoorstellingen buiten een straal van 8 km. Wegwezen. Oh ja en fastfoodrestaurants. Doe je ook niet meer. Vooral omdat je die bestelzuil niet snapt. (Deze heb ik even gepersonialiseerd...)

'Sporten. Hahaha echt niet'
Zonder uitgebreide voorbereiding, opwarming en fysiotherapeutische begeleiding kom je écht niet meer in beweging. Alles heeft een ‘valrisico’. Spontaan over een hekje springen. Over het net. Over een plas. Van de stoep stappen. Je knieën, je rug – overal vinden ze iets van. En krijg je slijmbeurs-, pees- en beenvliesontstekingen. Ook van helemaal niets doen trouwens! Ineens ‘schiet het erin’.

Maar goed, dan ben ik dus al bijna 62... Ik zit nog steeds op e-matching en daar scroll ik nu weer af en toe op,... maar die vrouwen wìllen allemaal nog zoveel, òòk die van mijn leeftijd en ouder... Nou er is er eentje die wel meeviel, met wie ik veel interesses deel en die heel knap is op één van de foto's waarop ze waarschijnlijk 30 jaar jonger is... We hebben al eens met elkaar gechat (toen het in december ook al twee weken uit was met E.) We zagen elkaar namelijk al jaren met enige regelmaat voorbijkomen op die site en we moesten toch maar eens een kop koffie met elkaar gaan drinken. Maar ja... dan lees ik haar profiel nog eens en dan zie ik bij: wat voor man zoek ik? "Ik zoek een daadkrachtige man, die..." en dan lees ik al niet verder. Daadkracht? Verrek, ja... heb ik af en toe nog last van. Is wel handig bij het radiomaken of in het huishouden, maar verder... Ook dit wordt vervolgd. Een kop koffie kan natuurlijk geen kwaad en wie weet heb je gewoon een gezellige middag of uurtje, elk moment van geluk telt... maar deze week hèb ik al twee afspraken...

update met sigaretten

Ik maak er geen gewoonte van om uit de school te klappen over mijn communicatie met mijn psychiater, maar hij is degene met het beroepsgeheim, niet ik. Ik heb minstens eens in de drie maanden mailcontact met hem als ik weer nieuwe recepten moet hebben en soms vaker als het nodig is. Deze week was er aanleiding voor mij om hem weer even op de hoogte te brengen. Uit zijn antwoord:
Wat jammer toch dat het zo is gegaan. Je hebt toch ook weer geïnvesteerd in deze relatie en uiteindelijk loopt het dan zo af. Je kunt je voornemen om geen relaties meer aan te gaan, maar dat lukt ook (bijna) geen mens.

Tja, ik denk dat het heel veel mensen juist veel te goed lukt, maar dat bedoelde hij natuurlijk niet. Ondanks dat ik mijn e-matching account weer heb geactiveerd heb ik voorlopig mijn buik vol van relaties. Ik heb heel erg de behoefte om me terug te trekken. Mijn stem deed zelfs mee: ik heb een dag of vier nauwelijks kunnen praten. Nu gaat het wel weer, maar ik klink nog steeds een beetje schor. Een vriendin die meer aan de wappie-kant van het spectrum zit (nee, ze vindt het niet erg dat ik dat zo zeg ;-)) suggereerde dat mijn verdriet "naar binnen sloeg" en dat mijn lijf de communicatie naar buiten afsloot. Ok, maar vorige week heb ik in een veel te kleine studio gemusicieerd met o.a. een violiste die van verkoudheid niet kon praten. Dus ik denk dat dat er òòk iets mee te maken heeft... Het was wel wat lastig met mijn radio-uitzendingen.

Maar wat dat investeren in een relatie betreft, tja... je kunt toch ook niet anders? Dat doe je toch? Maar als er een punt komt dat een investering niet oplevert wat je er van gehoopt had, dan is het soms verstandiger om het project te staken... Sterker nog: als een relatie als een project gaat voelen... En dat was van beide kanten toch wel een beetje het geval, dus er is ook een groeiende opluchting.

Maar ik was nog niet klaar met uit de school klappen. Had ik jullie nu verteld van dat geweldige nieuwe medicijn, een ander laag-gedoseerd anti-psychoticum waarop ik ben overgeschakeld, omdat het oude een tijd lang niet leverbaar was? Het heet olanzapine en hoewel het nog steeds voordelen biedt tov quetiapine, kreeg ik langzaam maar zeker steeds meer last van wat ik gemakshalve maar "zombie-bijwerkingen" noem. Ik had dus op eigen houtje de dosering al gehalveerd. Dat pakte positief uit.

Mijn psychiater: goed idee om de olanzapine wat te verlagen. Je receptoren worden minder gevoelig als je lange tijd dezelfde dosering neemt. Het is goed voor je brein om af en toe minder (of een poos helemaal niks...) te nemen. Dat doe je heel verstandig!

Ik weet niet hoe ik me dat receptorverhaal moet voorstellen, heb ook geen zin om dat uit te zoeken, maar de wetenschap dat het kennelijk geen kwaad kan eens een poos met dit specifieke pilletje te stoppen is niet aan dovemansoren gericht. De zombie-bijwerkingen namen namelijk de afgelopen tijd weer toe. Dat zou dus best met dat receptorenverhaal te maken kunnen hebben. Toch is het ook best wel eng, dus ik heb dat éne pilletje (je moet je een iets ovaler koffiezoetje voorstellen) in de pillensnijder gezet (wat niet makkelijk is want hij gaat niet precies in tweeën en de kleine helft vebrokkelt min of meer) en vannacht redelijk goed geslapen. Als dit een paar nachten goed gaat waag ik de stap naar niks... wordt vervolgd...

Update

Toch weer even een update uit mijn bestaan wat niet in de quack quack nieuwsbrief past: mijn relatie is nu definitief uit. En het was al zo'n drukke week ... Verdere details kan ik niet geven, omdat ik het zelf ook nog een beetje moet laten bezinken. Het had in december al even geknipperd, maar het vlammetje is nu dan toch gedoofd... Geen geruzie of zo, hoor. De lijn blijft nog open, maar een relatie zit er eenvoudigweg niet meer in. Ik ben er ook rustig onder, hoewel er aanvankelijk wel een deken van weemoed en toch wel wat traantjes over mij heen daalde. Het was/is goed zo... Dus dat...