update

Ik zei dus al dat de middagen het ergst zijn... Het ging echter gistermiddag wel héél erg slecht ineens. Misschien is binge watchen niet zo'n goed idee, misschien draaide ik ook aan de verkeerde medicijnknop, of de verkeerde kant op, ik weet het ook niet. Ik heb een wanhopige e-mail aan mijn psychiater geschreven, ik heb mijn broer gebeld, ik ben gaan snoeien in de tuin, zo'n 'ontplofte' hedera kan wel tegen een stootje... sterker nog: dit was niet eens zo'n overbodige luxe, ik ging een blokje om, waarbij ik een soort tunnelvisie ervoer. Ik liep er wel, maar het was alsof de wereld achter een dikke glazen wand zat, waarbij ik mijn best moest doen te blijven kijken waar ik liep.

Eigenlijk had ik me voorgenomen jullie niet meer lastig te vallen met dit soort details, maar het kan me nu even niks meer schelen. Break-ups staan hoog in de trigger top 10 en bij mij ws in de top 3, maar ik heb een groeiend gevoel/angst dat ik sowieso misschien meer structurele ondersteuning nodig heb. Althans zo denk ik er op dit moment over, op dag 3 na het moeilijke telefoongesprek met A. Vandaag gaat het op zich wel al wat beter, hoor. Jullie hoeven dus niet de auto, de trein of het vliegtuig in te springen om een zielig hoopje mens aan zijn haren uit de put te trekken...(zou trouwens vergeefse moeite zijn) Maar ik heb in de mail aan mijn psych aangegeven dat ik graag op korte termijn een gesprek wil over het vervolg. Wellicht moet ik daarvoor ook met de huisarts overleggen.

Het kan altijd erger. Ik ken een muziekdocent die al jarenlang en waarschijnlijk voor de rest van zijn leven zwaar onder de medicijnen in een soort zorgboerderij zit. Mijn buurman is al maanden opgenomen en ik hoorde dat hij electroconvulsie therapie kreeg. Dat is niet meer zo dramatisch als in One Flew Over The Cuckoo's Nest, maar het wordt nog altijd niet lichtzinnig ingezet... En vroeger was het natuurlijk slechter. Ken je die scene uit de film Amadeus, waar Salieri in het gekkenhuis zit, met die gangen met vastgeketende mensen en zo. Het is nog niet zo lang geleden dat psychiatrische patienten zo werden behandeld en in incidentele gevallen en in andere landen nog steeds. Dus count your blessings: er zijn nu medicijnen die ik in eigen beheer mag hebben, waardoor ik kan slapen en waarvan ik de dosering met instemming van de dokter een beetje kan aanpassen om de scherpe randjes eraf te halen.
Ik woon in een huis, heb een uitkering, koud en warmstromend water, eten en drinken waarvoor ik niet hoef te werken. Er is geen oorlog, geen bosbranden waardoor ik mijn huis uit moet.
Dan doe ik het zo slecht nog niet, maar het leven moet wèl een beetje te doen blijven en tijdens zo'n crisis als gisteren vraag ik me wanhopig af, of het niet een héél klein beetje makkelijker kan...

Woensdag en donderdag wordt het weer 35 of meer graden, dat dan weer wèl ... Leuker kunnen we het niet maken, wèl warmer...

geknield op de voorkant

Nou, het gaat nog steeds niet geweldig. Na zo'n klap heb ik meestal drie dagen nodig voordat het weer een beetje te doen is. Gisteravond om half tien al naar bed, halverwege deze sortering bladendames. En dan wordt het volgende week weer boven de 30 graden... Ik heb inmiddels twee véél te dure bureauventilatortjes, die het op zich wel goed doen. Je kunt er koud water in gieten, maar ik moet zeggen dat ik het verschil niet erg merk. Bovendien, zo is mijn redenering, als je de lucht bevochtigt voelt het uiteindelijk juist warmer, of zou zo'n kleine ventilator niet uitmaken. Over vocht gesproken: de combi-ketel op zolder lekt, kwam ik gisteravond achter... niet dramatisch maar het was kennelijk al enige tijd aan de gang want er lag een redelijke plas Bel je het nummer op de ketel, vraagt een computerstem of het een noodgeval is, want ze zijn dicht. Tja, wakker blijven voor een monteur was geen optie, dus maar een bakje eronder gezet en dat was na 9 uur slapen nog niet voor een kwart vol. Dus maandag maar even terugbellen. Ik kan dus nu helemaal niet tegen dit soort extra stress. Maandag heb ik hopelijk weer een beetje reserve.

Nou, maar zien hoe we de tijd vandaag een beetje kunnen stukslaan. De ochtenden vallen sinds ik op olanzapine zit wel mee. De middagen zijn het ergst en 's avonds mag je al weer bijna naar bed....

Zooitje...

Op dit moment luister ik maar weer eens naar het "bananenalbum" van The Velvet Underground, want ik heb wederom een fikse uitglijer gemaakt met iemand van het andere geslacht... Nee, deze gaat geen haatmails sturen, zo is ze niet, maar ik moest in een telefoongesprek wel stevig door het stof, hoewel zij dat niet zo zag, maar zo voelde het en eigenlijk kon ik dat niet aan. En ik zou het juist een paar weken rustig aan doen. Wel fijn dat ik voor vandaag nog een vervanger voor mijn uitzending heb, want mijn hoofd moet even in z'n vrij en er moest ook medicinaal ingegrepen worden, anders werd ik letterlijk gek... 

Van die dingen ja, van die dingen ja. Ik had al eerder besloten een voorbeeld aan deze man te nemen (één van de velen op youtube met een soortgelijk verhaal). Ik ben 60+, waarschijnlijk ben ik alleen juist beter af... Waarom doe ik dit dan? Is die instinctieve drang naar verbinding zo groot dat ik blind ben voor rode vlaggen?

. Misschien dat het hìer beter wordt uitgelegd:

of hìer...
Ik denk dat ik iedere week of zo zo'n filmpje moet bekijken, voordat het eindelijk tot me doordringt...
Of moet ik gewoon beter naar Harrie Jekkers luisteren ...

Intussen lag mijn 92-jarige vader een lang weekend in het ziekenhuis. Het viel uiteindelijk mee, hoewel het allemaal héél vervelend voor hem was. 

En er is wéér iemand van mijn leeftijd zomaar ineens dood neergevallen (op de heetste dag van de recente hittegolf).  Een goede kennis en een redelijk bekende Zwollenaar. Hij kwam weleens over de vloer, toen W. nog leefde. Drie dagen daarvoor hadden we elkaar nog gegroet bij het winkelcentrum. Ik begin eindelijk de "weetje-wie-er-ook-dood-is" - verhalen van mijn ook al 12 jaar geleden overleden moeder te begrijpen... Ik ben niet naar de herdenkingsavond geweest die werd georganiseerd in het buurtcentrum waar hij achter de bar stond. Te druk, teveel, te ongemakkelijk, te vermoeiend.

De vader van mijn beste vriend heeft volgens de dokter nog enkele weken. Hij is een schim van wie hij ooit was. W en ik hebben nog in een operette gezongen met hem... Alles gaat voorbij. Niets blijft. Niets helpt. Doe niets...

Hertaling (3)

 Ben nog even aan de tekst gaan sleutelen en deze versie komt dichter bij de oorspronkelijke betekenis, denk ik. Het is ook iets minder gekunsteld. (wordt vervolgd)

Luister liefje

Laat me nu maar weer met rust

't Was pure lust

Langzaam, voor heel even niet eenzaam

Hielpen wij elkaar daar

Kwamen wij samen klaar maar

Duister, geef me terug aan het duister

'k wil niet dat je me lief vindt

Sleep er niet teveel bij

Ik voel een duivel in mij

Heilig heilig

Heilig is niemand, man

Heilig is niemand, man

Zo zit het niet

Heilig heilig

Heilig is niemand, man

Heilig is niemand, man

Zie je dat niet