Zitten updaten

Tja, als je het vergelijkt met enkele weken geleden gaat het een stuk beter. Gisteren was mijn broer op de koffie. Niet om mij met allerlei klussen en boodschappen te helpen, maar gewoon even polshoogte nemen. Het viel hem al op dat ik er een stuk beter uitzie en verder hebben we het niet alleen over mijn depressie e.d. gehad maar ook gezellig gekeuveld, zoals we dat normaal gesproken waren te doen.
Dat is toch echt positief te noemen. De hele middag met elkaar doorbrengen is dan weer iets wat ik niet trek, dus hij ging op tijd weer weg, maar toch...
De avonden blijven erg moeilijk. Kennelijk is mijn brein dan toch inmiddels overbelast. Er waren ook weer wat meer benzodiapines (diazepam) ingeslopen, maar.... het is wat het is, zegt de dokter. We gaan kijken of we de komende weken dit verslavende goedje weer geleidelijk een beetje af kunnen bouwen.
Verder merk ik toch dat het maken van radioprogramma's de ideale afleiding van de hersenspinsels zijn. Ik heb alweer 3 afleveringen van YWHNM af en ik wil er vandaag eentje gaan maken die niet (helemaal) mee doet in de telling en die uitgezonden gaat worden op de Sheena's test stream, die alleen toegankelijk is voor DJ's. Dit is best wel spannnend omdat het 's avonds is, maar wie weet geeft het juist een positieve draai aan de lamledigheid die zich rond die tijd van mijn hersens meester maakt...
Het is allemaal trial and error. Zo ook de aripiprasol die een dag of 10 geleden aan mijn medicijnmix is toegevoegd en waarvan ik moet zeggen dat het inderdaad lijkt te doen wat het 'voor sommige mensen' doet: het versterken van de werking van het anti-depressivum dat ik gebruik.

Ok, nu alleen nog wat mooie dames:

Update in de vensterbank

Ja, er zit ergens wel een stijgende lijn in, maar zoals ik al eens eerder heb vermeld, het is niet bepaald een rechte... Depressie is een ziekte met ook lichamelijke kenmerken en die zijn soms wat beangstigend, zoals het feit dat ik nog steeds afval, ofschoon ik echt wel mijn best doe. En zoo voelde ik me gisteren voor het grootste deel gewoon hartstikke kut, ook als was dat niet zo erg als aan het begin van deze crisis en heb ik het voor elkaar gekregen om een was te doen en een radioshow in te blikken. Dat laatste was eigenlijk best leuk en ik denk dat ik er vandaag nog eentje ga doen. Het vooraf inblikken heeft weer voordelen. Je verliest weliswaar wat aan spontaniteit. Maar aan de andere kant kun je dingen beter en leuker timen. Er zijn nog wel meer positieve dingen te melden. Zo ben ik minder afhankelijk van andere mensen doordat ik meer zelf naar de supermarkt ga en via een vriend ga ik thuisbezorgd maaltijden proberen, of had ik dat al verteld? De pseudodementie is nog niet helemaal weg, maar ik denk dat meer mensen dat af en toe hebben, maar dan heet het gewoon verstroooidheid. Het schijnt ook tijdens de overgang te kunnen voorkomen. Die kennis doe je dan op omdat ik vrij veel vriendinnen van begin 50 heb... 

Wat gaat de tijd toch snel. Zoveel beroemdheden en mensen in je omgeving die er al niet meer zijn. Bij één van mijn beste vriendinnen, is een moedervlek weggehaald wat dus een melanoom bleek te zijn, dus ze is nèt de hele mallemolen inclusief verwijdering van de poortwachtersklier doorgegaan. Ik moet er maar even niet aan denken... 'Ze kunnen tegenwoordig veel hoor' zegt mijn broer dan troostend. En al die dingen in het nieuws, zowel nationaal als internationaal. Hier in Zwolle wordt alweer volop geknald. Dat wordt helemaal niks met de handhaving tijdens oud en nieuw...

enfin...

updeetje / deep throat choir

Tweede dag van voorzichtge benzo-afbouw. De diazepam die ik 's nacht va de dokter moet afbouwen is een zogenaamde benzodiazepine, in de medische wereld kortweg: benzo genoemd. Vanochtend heb ik wèl meteen gedoucht en hoewel ik me direct daarna best goed voelde en een optimistisce update aan de dokter mailde, ben ik nu alweer zo moe als een luiaard. Van Benzo's afbouwen wordt ik moe. Dat is eigenlijk altijd zo geweest, dus niet teveel zorgen maar... Voor de tweede keer zelfstandig wat boodschappen gedaan in één van de supermarkten. Ik heb mijn streammanager van wfmu, Mr Fab op de hoogte gebracht van de stand van zaken en dat ik binnen niet al te lange tijd weer wil doorgaan met Yes, We Have No Mountains. Hij is het met me eens dat dat de meest logische keuze is en stelde voor te kijken of ik er een keer mee kan invallen binnenkort.
Best wel positief allemaal. Waarom voel ik me dan ineens zo kut? Is dat het twee stapjes vooruit, drie achteruit-principe, of is er ineens iets vreselijks mis met mij? Werken de medicijnen tòch niet zo goed en was dit slechts een lichte opleving? Moet mijn bloed niet meteen gecheckt worden? Dat is wat er dan door je heen gaat...

Op dit moment luister ik naar het Deep Throat Choir. Da's dan weer van één van de demo's die ik wèl helemaal en zelfs meerdere keren heb gedraaid: "Be Ok". Ik vond op Spotifynog een album van ze: "In order to know". Laten we eens kijen op discogs: https://www.discogs.com/artist/5595837-Deep-Throat-Choir-2 Ok, dus dat is het dan wel zo'n beetje. Bandcamp misschien nog? Kijk! ik dacht al dat er meer moest zijn: https://bandcamp.com/search?q=deep%2Bthroatd%2Bchoir

wijdbeens / grappig

 

Hoewel arts adviseert om elke ochtend te douchen kan ik dat maar om de dag of zo opbrengen... We leven in een vrij land... Er is een nare vervolgdroom gaande, maar ik weet dat zo'n cyclus ook zomaar weer kan ophouden, dus maar niet te veel aandacht aan schenken. ... mijn vorige huisarts zei dat je je leven overdag leuker moest maken om leukere dromen te krijgen... haha, grapjas...