Op dit moment luister ik maar weer eens naar het "bananenalbum" van The Velvet Underground, want ik heb wederom een fikse uitglijer gemaakt met iemand van het andere geslacht... Nee, deze gaat geen haatmails sturen, zo is ze niet, maar ik moest in een telefoongesprek wel stevig door het stof, hoewel zij dat niet zo zag, maar zo voelde het en eigenlijk kon ik dat niet aan. En ik zou het juist een paar weken rustig aan doen. Wel fijn dat ik voor vandaag nog een vervanger voor mijn uitzending heb, want mijn hoofd moet even in z'n vrij en er moest ook medicinaal ingegrepen worden, anders werd ik letterlijk gek...
Van die dingen ja, van die dingen ja. Ik had al eerder besloten een voorbeeld aan deze man te nemen (één van de velen op youtube met een soortgelijk verhaal). Ik ben 60+, waarschijnlijk ben ik alleen juist beter af... Waarom doe ik dit dan? Is die instinctieve drang naar verbinding zo groot dat ik blind ben voor rode vlaggen?.
Misschien dat het hìer beter wordt uitgelegd:
of hìer...
Ik denk dat ik iedere week of zo zo'n filmpje moet bekijken, voordat het eindelijk tot me doordringt...
Of moet ik gewoon beter naar Harrie Jekkers luisteren ...
Intussen lag mijn 92-jarige vader een lang weekend in het ziekenhuis. Het viel uiteindelijk mee, hoewel het allemaal héél vervelend voor hem was.
of hìer...
Ik denk dat ik iedere week of zo zo'n filmpje moet bekijken, voordat het eindelijk tot me doordringt...
Of moet ik gewoon beter naar Harrie Jekkers luisteren ...
Intussen lag mijn 92-jarige vader een lang weekend in het ziekenhuis. Het viel uiteindelijk mee, hoewel het allemaal héél vervelend voor hem was.
En er is wéér iemand van mijn leeftijd zomaar ineens dood neergevallen (op de heetste dag van de recente hittegolf). Een goede kennis en een redelijk bekende Zwollenaar. Hij kwam weleens over de vloer, toen W. nog leefde. Drie dagen daarvoor hadden we elkaar nog gegroet bij het winkelcentrum. Ik begin eindelijk de "weetje-wie-er-ook-dood-is" - verhalen van mijn ook al 12 jaar geleden overleden moeder te begrijpen... Ik ben niet naar de herdenkingsavond geweest die werd georganiseerd in het buurtcentrum waar hij achter de bar stond. Te druk, teveel, te ongemakkelijk, te vermoeiend.
De vader van mijn beste vriend heeft volgens de dokter nog enkele weken. Hij is een schim van wie hij ooit was. W en ik hebben nog in een operette gezongen met hem... Alles gaat voorbij. Niets blijft. Niets helpt. Doe niets...
