dinsdag 24 april 2018

Vrouw op rots

Zo, uitstel aangifte belasting aangevraagd, één dag eerder dan vorig jaar, zie ik net. Jopie kreeg gisteren voor het eerst sinds zijn dieet weer een rotte eierenruftaanval en geheel volgens de wet van Murphy vond deze plaats in mijn stamkroeg waar ik gezellig samen met iemand een kruiswoordpuzzel aan het invullen was. We hebben hem helemaal opgelost, dat dan weer wel... Ik ga wel door met het dieetvoer, omdat Jopie zich sowieso wat energieker lijkt te gedragen en één gasaanval in de twee weken is toch een verbetering. Het enige wat ik kan bedenken ( en hoop) is dat het komt omdat ik de dag ervoor met hem langs de Milligerplas heb gelopen en ik hem iets heb zien eten toen ik achterom keek en dat was bij het incidentje dat aanleiding was om naar de dierenarts te gaan òòk zo. Ik ga wèl kijken of ik goedkoper dieetvoer kan scoren, want bij de dierenarts krijg je het duurste merk, tegen het hoogst mogelijk tarief.
Vandaag heb ik een actieve dag. Ik moet me nog een beetje als mantelzorger langs de zijlijn gaan opwerpen voor een dementerende oudere en Gertjan komt op bezoek om te kompoknutselen.

maandag 23 april 2018

telefoon

Vannacht redelijk geslapen. Geen slaapverlammingen of zo, maar wel hele levendige dromen. Zo was er in Uithoorn op de plek waar mijn RK Mavo had gestaan een religieus themapark verrezen, met exacte replica's van middeleeuwse straten, kerken en kloosters, waar ik samen met mijn vader een bezoekje aan bracht. Maandag is Moetdag bij mij, dwz: administratie huishouden e.d. Ik zit tegen de deadline voor de belastingen, maar ik vraag maar weer uitstel aan. Ik kan me eigenlijk niet meer herinneren wanneer ik dat voor het laatst nìet heb gedaan. Het voorjaar is kennelijk niet geschikt, wat dat betreft. Bijkomend voordeel is dat als je het later in het jaar doet er bij de belastingtelefoon veelal de vaste medewerkers zitten, terwijl je in deze weken vooral uitzendkrachten treft die alleen de standaarddingen weten en dáár bel ik de belastingtelefoon niet voor. Vorig jaar was fijn. Toen kon ik een speciaal nummer bellen voor nabestaanden. Na beantwoording van mijn vraag liep de medewerker samen met mij de hele aangifte nog eens door. Of ik het wel goed heb gedaan is best een stresspuntje bij mij, dus hulde voor die meneer.

zondag 22 april 2018

plaatjes

Vannacht weer een hele nare slaapverlammingsaanval gehad. Wederom was het zó echt. Ik dacht werkelijk dat ik wakker, maar verlamd op mijn rug in bed lag, maar dat kon niet want ik hoorde stemmen die dermate hard klonken dat het alleen vlak buiten het raam of in de gang kon zijn, of eigenlijk in de kamer, maar ik zag niemand. Het kon niet echt zijn. Toch indringers-gewaarwording, dus. In wezen het klassieke incubus-motief in disguise. Ik kon ze goed verstaan. Het waren nietszeggende oppervlakkige gesprekken. Zou het zó voelen om in het dagelijks leven stemmen te horen? Het duurde vrij lang en toen won mijn angst het van de ratio. Ik werd ook enkele keren écht wakker, waarbij ik het licht daadwerkelijk aan wist te krijgen, maar gleed desondanks weer terug. Toen ik eindelijk mijzelf bij bewustzijn op de rand van het bed wist te krijgen, zag ik dat Jopie klaarwakker voor me stond te kwispelen. Enerzijds lief, maar gezien de moeite die het me tegenwoordig kost om hem onverwacht uit zijn slaap te halen, zal ik dus wel weer behoorlijk geschreeuwd hebben. Om niet wéér terug te glijden ben ik er even uit gegaan, naar de wc, wat rek- en strekoefeningen om mijn bloedstroom en spierspanning te beïnvloeden en daarna ben ik eerst op de rand van het bed nog wat in een kunstboek gaan lezen om de hersenactiviteit te veranderen en voor ik weer ging liggen heb ik tòch maar extra een kalmeringstabletje genomen. Daarna sliep ik goed.

Er was wel iets van een oorzaak aan te wijzen. Ik was 's avonds van streek door iets heel kleins in een telefoongesprek met iemand die ik nog maar kort ken, wat voor een stemmingsomslag zorgde. Zo kwetsbaar ben ik dus nog. Dit is niet de eerste keer dat ik merk dat het me veel energie kost om nieuwe contacten te onderhouden. Gelukkig heb ik een paar goede vrienden waar ik zoals gisteravond naar toe kan fietsen, om even bij een kop thee mijn verhaal te doen. Ze kennen me al jaren, hebben Willeke al die tijd gekend, snappen hoe ik in elkaar zit, hoe het werkt, etc... Dat is wat ik, hoe goed bedoeld ook bij lotgenoten niet vind. Dat is de reden waarom ik gestopt ben met die groep en het 'maatje' waarmee ik in contact gebracht werd. Uiteindelijk brengt het me juist extra problemen, kost het me meer energie dan het me oplevert.

En dan dat daten van de afgelopen maanden... Er is één ding tijdens die lezing dat achteraf heel betekenisvol was en dat was de opmerking: stel jezelf oprecht de vraag of er wel plaats is in je huidige leven voor een nieuwe partner. Ik denk dat het antwoord in mijn geval 'nee' luidt. Aan mezelf heb ik meer dan genoeg.
Eigenlijk gaat het het beste als ik gewoon mijn gangetje kan gaan en er niets van mij verwacht wordt. Dat was wat gisteren na het telefoongesprek pijnlijk tot me door drong. Je moet energie steken in een nieuwe relatie en als het puntje bij paaltje komt heb ik daar nog geen zin in en dat zal voorlopig wel even zo blijven.