en nog eens een update

Het gaat met de dag met een beetje vooruit. Ik slaap nog steeds het klokje of meer rond. Dat lijk ik nodig te hebben... De farmaceutische details vat ik even samen met: het vervangende middel voor quetiapine xr dat in december enige tijd niet leverbaar was, beschermt kennelijk op de lange duur niet voldoende tegen ontregeling, terwijl het op korte termijn juist een verbetering leek. Ik ben me echt de pleuris geschrokken... 

Gisteren was de laatste uitzending van The Mellow Tambourine. Op de chatpagina kreeg ik wederom berichten van mensen die het zo jammer vonden dat het stopte en het regende complimenten en bedankjes. Er zaten ook mensen bij die ik nog niet eerder op de chat had gezien. Ik was zo onder de indruk dat ik bij de afkondiging eventjes moeilijk uit mijn woorden kwam.

Met ingang van volgende week heb ik dus een superregelmatig radioschema: 

=> frame duggy louder | monday noon - 2pm (est) | maandag 18:00-20:00u nl

=> yes, we have no mountains | wednesday noon - 2pm (est) | woensdag 18:00-20:00u nl

=> sounds under 64 not allowed | friday noon - 2pm (est) | vrijdag 18:00-20:00u nl

Alles voor de structuur... En zo kabbelen we verder. Van de nieuwspagina's op internet en het 8 uur journaal dat ik bijna dagelijks kijk (op internet, want ik heb geen TV meer) word ik niet bepaald vrolijk. Wat een vreselijke wereld.... maar het is de enige wereld die we hebben, dus we moeten het voor onszelf en onze naasten een beetje leuk zien te houden. 

Tot zover de berichtgeving uit Zwolle. De plaatjes komen wel weer als ik wat verder uit de lappenmand ben gekropen... 

Weer een update

Even een kort bijpraatbericht. Na contact met mijn psychiater heb ik (nog) steviger ingegrepen met medicatie, want de ontregeling verergerde, naar iets wat ik alleen nog van vroeger ken, toen ik nog zonder medicatie nachten achtereen wakker lag en steeds dieper een angstfuik ingezogen werd. Afgelopen nacht heb ik goed geslapen en het nare angstaanjagende opgejaagde gevoel van leegheid is vanochtend aanzienlijk minder. So far so good. Over drie weken ga ik weereens op consult, na enkele jaren alleen mailcontact, om te praten of we met alles nog wel op het goede spoor zitten...

Morgen heb ik de laatste uitzending van mijn New Age/Ambient/Rustgevend-programma, The Mellow Tambourine. Volgende week komt op vrijdag Sounds Under 64 Not Allowed (waar muziekopnamen minimaal 64 jaar oud moeten zijn), maar dan een uurtje later, zodat ik doordeweek òm de dag op hetzelfde tijdstip een programma heb.

Eigenlijk was de inspiratie voor TMT al een poosje tanende, maar de show was zo'n succes dat ik er mee doorging, ondanks dat 4 programma's eigenlijk teveel was en drie uur TMT, waarin dus weinig "spannends" gebeurt te lang. Tot mijn verbazing kreeg ik gisteren een mail van een (uitzending gemist-)luisteraar, die mij zo'n beetje smeekte om mijn beslissing te herzien en door te gaan met het programma waar hij 's avonds voor het slapen zoveel baat bij heeft. Dat is op zich natuurlijk een groot compliment. Ik heb hem uitgelegd hoe ironisch het is dat ik juist ga stoppen om mijn eigen hoofd wat rustiger te krijgen. En in mijn achterhoofd dacht ik: de wereld en de media van vandaag zijn kennelijk zó druk en schreeuwerig, dat er behoefte is aan slaapverwekkende radioprogramma's.

nog een update

Ok, het gaat weer ìetsje beter dan gisteren, maar echt lèkker gaat het nog niet. Ik heb de afgelopen nacht en ochtend, met twee korte pauzes voor respectievelijk ontbijt en koffie 14 uur geslapen. Ik neem maar aan dat mijn zenuwstelsel in de herstelmodus begint te raken. Straks komt er als het goed is een monteur naar de lekkende combiketel kijken en hem hopelijk ook repareren. Ik denk dat het een kwestie is van die zwarte schroef een tikje vaster draaien, maar dat durf ik niet zelf, want straks ontregel ik de boel juist... Daar ben ik namelijk nogal goed in, de boel ontregelen ...

Ik ben wèl jaloers op mensen die mij leuke foto's uit Bretagne en Denemarken en zo sturen, dat ze de rust en helderheid van geest hebben om daar naar toe te reizen en daar ook van te genieten.

update

Ik zei dus al dat de middagen het ergst zijn... Het ging echter gistermiddag wel héél erg slecht ineens. Misschien is binge watchen niet zo'n goed idee, misschien draaide ik ook aan de verkeerde medicijnknop, of de verkeerde kant op, ik weet het ook niet. Ik heb een wanhopige e-mail aan mijn psychiater geschreven, ik heb mijn broer gebeld, ik ben gaan snoeien in de tuin, zo'n 'ontplofte' hedera kan wel tegen een stootje... sterker nog: dit was niet eens zo'n overbodige luxe, ik ging een blokje om, waarbij ik een soort tunnelvisie ervoer. Ik liep er wel, maar het was alsof de wereld achter een dikke glazen wand zat, waarbij ik mijn best moest doen te blijven kijken waar ik liep.

Eigenlijk had ik me voorgenomen jullie niet meer lastig te vallen met dit soort details, maar het kan me nu even niks meer schelen. Break-ups staan hoog in de trigger top 10 en bij mij ws in de top 3, maar ik heb een groeiend gevoel/angst dat ik sowieso misschien meer structurele ondersteuning nodig heb. Althans zo denk ik er op dit moment over, op dag 3 na het moeilijke telefoongesprek met A. Vandaag gaat het op zich wel al wat beter, hoor. Jullie hoeven dus niet de auto, de trein of het vliegtuig in te springen om een zielig hoopje mens aan zijn haren uit de put te trekken...(zou trouwens vergeefse moeite zijn) Maar ik heb in de mail aan mijn psych aangegeven dat ik graag op korte termijn een gesprek wil over het vervolg. Wellicht moet ik daarvoor ook met de huisarts overleggen.

Het kan altijd erger. Ik ken een muziekdocent die al jarenlang en waarschijnlijk voor de rest van zijn leven zwaar onder de medicijnen in een soort zorgboerderij zit. Mijn buurman is al maanden opgenomen en ik hoorde dat hij electroconvulsie therapie kreeg. Dat is niet meer zo dramatisch als in One Flew Over The Cuckoo's Nest, maar het wordt nog altijd niet lichtzinnig ingezet... En vroeger was het natuurlijk slechter. Ken je die scene uit de film Amadeus, waar Salieri in het gekkenhuis zit, met die gangen met vastgeketende mensen en zo. Het is nog niet zo lang geleden dat psychiatrische patienten zo werden behandeld en in incidentele gevallen en in andere landen nog steeds. Dus count your blessings: er zijn nu medicijnen die ik in eigen beheer mag hebben, waardoor ik kan slapen en waarvan ik de dosering met instemming van de dokter een beetje kan aanpassen om de scherpe randjes eraf te halen.
Ik woon in een huis, heb een uitkering, koud en warmstromend water, eten en drinken waarvoor ik niet hoef te werken. Er is geen oorlog, geen bosbranden waardoor ik mijn huis uit moet.
Dan doe ik het zo slecht nog niet, maar het leven moet wèl een beetje te doen blijven en tijdens zo'n crisis als gisteren vraag ik me wanhopig af, of het niet een héél klein beetje makkelijker kan...

Woensdag en donderdag wordt het weer 35 of meer graden, dat dan weer wèl ... Leuker kunnen we het niet maken, wèl warmer...