maandag 29 februari 2016

domheid, vergeving, predestinatie en creatie

Ik heb toch maar een kort verzoenend berichtje naar X gestuurd en een geruststellend antwoord ontvangen. Uiteindelijk had hij gezegd dat het hem speet en dan moet je iemand die je verder niet kent gewoon in zijn waarde laten. Ik zat er toch een beetje mee. Iemand die mij kwetst of mij onheus bejegent kan een disproportionele reactie in mij losmaken. Overigens weet ik niet of ik daar zo bijzonder in ben. Om de pijn niet te voelen ga je voor jezelf de ander relativeren, marginaliseren, wiedenktieweldatti-issen, kleineren, je tegen hem/haar afzetten, noem maar op. Vrienden die je er over vertelt kunnen je dan bijvallen en meelachen en meeverzinnen.


En dan is het de bedoeling dat je jezelf verheven voelt boven degene die jou gekwetst heeft, zodat diens woorden je niet meer raken. En toch werkt het niet helemaal...
Tijdens het lezen van "De encyclopedie van de domheid van Matthijs van Boxtel" realiseerde ik me dat je je eigen stommiteiten altijd pas door hebt nadat je ze hebt begaan en als het resultaat duidelijk wordt. Dat klinkt logisch, maar we staan er niet genoeg bij stil, zeker in deze internettijd, waarin alles wat je uitpoept uitgebreid teruggelezen en gewogen kan worden. Met deze gedachte kon ik X en mezelf pas echt vergeven. Geen mens is intelligent genoeg om zijn eigen domheid in te zien. Ik voelde mij solidair met X.

Intussen kan ik hem dankbaar zijn voor een (onbedoelde) impuls voor mijn creativiteit. Ik kwam op deze gedachte, die ik op facebook plaatste: Een 'warme groet' geven hondjes als ze hun poot optillen en hun blaas legen: "Hoi, ik ken je niet, maar ik heb je wel geroken, hoor!"
en toen ik mijn frustratie wilde afreageren in een droodle met samples van het Björk-liedje Human Behaviour rolde er uiteindelijk een hertaling van de tekst uit met een andere strekking, waar ik nooit opgekomen zou zijn als Ton Rückert mij die encyclopedie niet had aangeraden, mijn neef me die CD van Björk niet had opgestuurd en X mij niet boos had gemaakt met zijn formuleringen.
In eerste instantie wilde ik er direct grootse en meeslepende muziek van mezelf bij maken, om aan de wereld te tonen hoe diep mijn gedachten wel zijn, hoe goed en mooi ik die kan uiten en hoe dom religie wel niet is, maar misschien kan ik jullie ook gewoon die tekst schenken en weer verder gaan met het aanschouwen van de wereld, in de ontstane bonus-tijd.

Heb jij er ooit bij stilgestaan
Bij het menselijk tekort
Waar komt het dan precies vandaan
Weet jij wat er aan schort

Is het de frontale cortex
Of overal in ons brein
En waar ligt exact de rol van seks
Onder wie en wat wij zijn

Het menselijk tekort

Is het gedetermineerd
Lig je vooral vooraf vast
Hoeveel is er aangeleerd
En wat lag er al in de kast

Is er iets aan te doen
Met onderwijs of zo
Waar wringt vooralsnog de schoen
Of laten we het zo

Het menselijk tekort..

Er is geen gebruiksaanwijzing
We kregen geen kompas
Je weet nooit wat het wordt,
dat menselijk tekort

Heeft Hij ons zo geschapen
Van haver en tot gort.
En straft Hij ons dan later
Voor ’t menselijk tekort

Of zal Hij mij vergeven
Voor wat Hij heeft gedaan
Voor mijn onvolmaakte leven
Mijn ondraaglijk licht bestaan

Het menselijk tekort...



zondag 28 februari 2016

ogenschouw

Vannacht ging ik met (lopende) W. naar de Praxis in Amersfoort, voor een gesprek om te kijken of ik daar weer kon gaan werken (ook zo'n terugkerende droom).
Het was een héle grote winkel geworden met zelfs een aquauriumafdeling, waar ik wel wilde staan. Het mooie meisje met lang zwart krullend haar in de witte polka-dotjurk aldaar, begon direct met mij te flirten, wow.... Er was ook een soort Boedhistische tempel, waar mensen in kleurige gewaden op kussens lagen en waar kadobonnen als offer in een hangende ketel werden verbrand. De houtafdeling was veel ruimer geworden, maar wel donkerder. Er was een man in een enorme elektrische rolstoel, met heftruck-vork aan de voorkant. Iedereen was hartstikke lief voor elkaar, Baghwanstijl en de manager was blond, type Willem-Alexander en had oogschaduw op, een hele 'warme' man, maar hij kwam wel de personeelsruimte binnen om te zeggen dat de theepauze was afgeschaft. Dáár betaalde hij ze niet voor. Ik zei: 'Kom W, het is een hele bijzondere winkel geworden, maar niets voor mij' en toen gingen we weer weg. De manager merkte dat niet op, want hij kon niet weten dat ìk de sollicitant was. Ik ontwaakte, het was 5 uur en de slaap wilde niet terugkomen. Nee, u hoeft niet te helpen. Ik kan hem tot in detail duiden ...

zaterdag 27 februari 2016

blauwe luchten en blote ruggen

En tòch gaat het weer wat beter met me. Ik loop dan gisteren zo'n berichtje en de manier waarop ik erop reageerde iets te lang te herkauwen, maar ik kan steeds meer en langer achter elkaar dingen verdragen en er zelfs van genieten. Een gulle neef van mij stuurt mij af en toe cd-tjes en toen ik hem vertelde welke cd's van Björk ik nog niet had, heeft hij er een paar voor mij besteld. Daar wordt een mens toch weer blij van? dat er zulke lieverds in mijn omgeving zijn en ook van die heerlijke blauwe lucht van vanochtend en de zwermen spreeuwen, kauwtjes en kokmeeuwen hier in de wijk, oh en duiven, zie ik net, ja, er zitten hier ook enkele hobbyisten (ik moest even googlen of ik dat goed gespeld had, want blogger controleert dat niet, maar ik kon gerust zijn.)
Ik heb wat nieuwe lezers, dus ik zeg het maar weer even: ik vind weinig dingen zó opwindend als blote ruggen. In het algemeen bedoel ik dan vrouwelijke ruggen, maar van een mooie strakke jonge mannenrug ben ik ook niet vies, vooral in de shirt-uit-trek-houding, maar die kon ik nu even niet vinden.

vrijdag 26 februari 2016

waar ik niet tegen kan

Ik hecht eraan om onderscheid te maken tussen de persoon en diens gedrag. Dat lukt niet altijd even goed, maar ik probeer het. Vandaag geen plaatjes maar een verhaaltje, een beetje làng verhaaltje, dus u bent gewaarschuwd.

Het is namelijk zo dat ik vanochtend geraakt werd door iemand's online gedrag. Zoals ik gisteren schreef ben ik als ik redelijk in mijn vel zit tolerant en best wel lief tegenover mensen die niet helemaal in elkaar zitten zoals ik, die niet dezelfde genetische prepositie hebben en niet dezelfde wijsheidgevende ervaringen hebben opgedaan (goh, wat klinkt dat hautain... maar goed... ergens meen ik het wel). Dat neemt niet weg dat ik, een therapeut noemde het ooit: allergieplekken in mijn geest heb, die zodra iemand daar tegenaan schuurt een heftige reactie kunnen veroorzaken. Zo kan ik ondermeer slecht tegen arrogantie, onterechte terechtwijzingen en krokodillen- en aanverwante tranen, waarbij ik overigens een nuance-verschil wil maken tussen zelfmedelijden en krokodillentranen. Zelfmedelijden is in sommige situaties gerechtvaardigd. Het leven kan verschrikkelijk oneerlijk en wreed zijn. Krokodillen- en aanverwante tranen komen echter uit de ogen van iemand die zich niet realiseert hoe relatief goed hij/zij het eigenlijk nog getroffen heeft, of die eigenlijk geen idéé heeft waar 'ie over heeft, een dilettant, zoals sommige mensen ook weleens zeggen. Capito?

Gisteren plaatste ik de volgende oproep op facebook:

Oproep aan muzikanten: wie zou het leuk vinden, of kent iemand die het leuk zou vinden om af en toe met mij samen vrijwillig een uurtje (14:30-15:30) op een doordeweekse middag (bij voorkeur donderdag) in informele sfeer muziek te maken in de huiskamers van de revaliderings/reactiveringsafdeling X in verpleeghuis Y te Z? Ik doe het sinds kort iedere week en het blijkt in een behoefte te voorzien: kampvuurliedjes en eenvoudige improvisaties vinden de veelal wat oudere cliënten fijn om naar te luisteren, tijdens de thee en soms wordt er meegezongen en gespeeld op Orff-instrumenten, maar allemaal ontspannen en ongedwongen. En je hoeft ook niet iedere week, jullie kunnen elkaar afwisselen en zelfs éénmalig zou ik al mooi vinden.

Ik kreeg vrij veel positieve reacties hierop. Mensen, waaronder beroepsmusici deelden het ook en dat deed mij besluiten het bericht niet te beperken tot mijn eigen netwerk, maar het ook openbaar te maken, zodat dat delen zin had (zoals u waarschijnlijk weet maakt 'delen' op fb niets uit, als de oorspronkelijke plaatser voor een beperkt publiek heeft gekozen.). Misschien had ik dat beter niet kunnen doen, ik weet het niet... Ik vond de bijval zo opbeurend en aanmoedigend, vandaar.
Er kwamen ook aanmeldingen: van amateurmusici en zelfs één van een klassiek beroepsmusicus.

Vanochtend zat er in mijn privé-box echter een bericht van iemand waarvan de naam een vaag belletje deed rinkelen, geen fb-contact in ieder geval. Ik zeg niet wie het is, omdat de persoon in kwestie het 'fatsoen' had om dit niet in het openbaar te zeggen (of hier niet moedig genoeg voor was... jaha.... zo kun je het natuurlijk òòk zien...) en afgezien van dat zou het sowieso niet netjes zijn. Ik heet tenslotte geen Youp van 't Hek. Maar het kwetste me ondanks de pogingen tot nuance zeer:

Beste Jan,

Ik stuur het bericht toch liever persoonlijk: het gaat om uw recente post gericht aan muzikanten.

Vraagt u de schilder ook of hij voor niets komt werken? Of dat hij dan maar eenmalig een uurtje gratis hoeft te komen werken? Of dat ze elkaar kunnen afwisselen? Want er is wel behoefte.

Natuurlijk bedoelt u het goed, maar persoonlijk vind ik dit niet kunnen, helemaal als u weet wat een gemiddelde muzikant verdient op jaarbasis, of dat de gemiddelde muzikant er vaak een baan bij moet nemen, zelfs de allerbesten - klaarblijkelijk is er dus wel behoefte aan amusement, maar niet om het te budgetteren. De behoefte van de muzikant is om gewoon betaald te worden voor werk.

Overigens doet bijna iedere muzikant al werk voor niets, juist vaak voor goede doelen. Ik heb ook al menig benefietconcert gespeeld, en menig bejaardentehuis opgefleurd. Maar het gaat mij eigenlijk om het principe dat we er als maatschappij voor moeten kiezen om het muzikantschap te koesteren. Volgens mij doet men dat het best door er voor te betalen, of het te budgetteren. Natuurlijk begrijp ik ook dat dat niet altijd mogelijk is voor dergelijke instellingen. Dat is volgens mij in dat geval een zaak voor de politiek.

Het was niet mijn bedoeling om u publiekelijk aan te vallen, daarom dit PB. Ik ben benieuwd naar uw reactie.

Warme groet, X


Beetje neerbuigend, niet? U moet voor een beter begrip van mijn kwetsuur overigens weten dat de vergelijking tussen beroepsmusicus en huisschilder, als mede allerlei andere gevatte analogieën al sinds het begin van facebook veelvuldig de ronde doen in de beroepsgroep. Ik heb ze allemaal als 'wel grappig' geliked, het is de bekende kunstenaarsfrustratie, maar nu werd ik best pissig:
Na even opgezocht te hebben wie X ook alweer was (ongeschoold zanger in het schnabbelcircuit, naast respectable hbo-of universiteitsniveau-baan, geen arme sloeber in ieder geval.) en na even diep adem gehaald te hebben antwoordde ik:


X, ik ben het helemaal met je eens! En ik heb dergelijke meningen ook altijd gedeeld en geliked, ondersteund. Ik heb zelfs het voortouw genomen op het conservatorium toen ik het idee had dat stagiaires als goedkope arbeidskrachten werden gebruikt.
Echt waar, dit is volgens mij iets heel anders. Ik ben blij dat je niet publiekelijk gereageerd hebt, want je zou door verschillende (ook beroepsmuzikanten die weten in welke situatie ik verkeer) zijn aangevallen. Ondanks jouw goede bedoelingen en je warme groet heb je me (onbedoeld) erg gekwetst. Ik ben afgekeurd muziekdocent met een ernstige psychische stoornis en tot overmaat van ramp ligt mijn vrouw nu dood te gaan aan ALS in datzelfde verpleeghuis. Door een verzoek van de activiteitenbegeleider daar heb ik voor het eerst in twee jaar weer een gitaar opgepakt en het geeft mij weer een doel in het leven. Er is geen sprake van dat ik ooit weer aan de eisen die aan een beroepsmusicus worden gesteld zou kunnen voldoen en ik zoek dito mensen. In de door jouw voorgestelde ideale situatie zou ik waarschijnlijk dit nooit hebben kunnen doen.
Ik merk ook dat de mensen die graag mee willen doen in een zelfde soort schuitje zitten als ik: afgekeurd, grote afstand tot de arbeidsmarkt, etc...
Het punt is, X, dat muziek niet alleen een beroep is, maar ook een hobby. Lees jij ergens dat ik om BEROEPSmuzikanten vraag? Nee, ik vraag aan mensen die het leuk vinden om op zéér laag niveau muziek te maken met mensen die zwaar gehandicapt zijn. Je vraagt ook geen mode-ontwerper om deel te nemen aan een naaikransje.

Politiek gezien heb je helemaal gelijk. Maar we zitten met een gegeven situatie en moet ik dan deze kans voor mij en voor anderen om een beetje levensvreugde te herkrijgen laten schieten 'uit principiële overwegingen'? Dan heb ik echt zoiets van: donder op met je principes, de maatschappij verandert, het personeel van V&D moet ook omscholen.

snap je?

Groeten, Jan


Zoals u ziet heb ik bewust de term "krokodillentranen" vermeden, alsmede "zout/lazer/pleur/flikker dan godverdomme maar op".

Het antwoord:

Beste Jan,

Dat is inderdaad een heftige situatie - mijn voorgevoel zei al zoiets, daarom ook in PB vorm. Ik kan me uw situatie goed voorstellen. Mijn excuses: ik heb nooit bedoeld u te kwetsen.
Eigenlijk zouden alle verzorgingstehuizen hier budget voor moeten hebben. Basisinkomen zou hier wellicht ook in kunnen voorzien.
Dank voor het uitleggen van uw situatie, voor het nemen van de tijd. Dat waardeer ik zeer.
Ik wens u alle goeds en veel sterkte.

Warme groet,

X


Arme X, kon niet weten dat dit nog steeds tegen mijn gaan-we-slijmen-en-tegelijkertijd-bij-de-hand-doen?-allergieplek beukte:


Dankjewel X,

je excuses zijn geaccepteerd, maar ik hoop wel dat je hier iets van geleerd hebt. Mijn voorgevoel zei namelijk dat hier ook een zekere naïviteit van jouw kant speelde. Je mag inderdaad blij zijn dat ik op deze manier heb gereageerd in plaats van een venijnig verhaal af te steken over met twee maten meten, over gratis reclame maken voor (naam in de media bekend collega)
die prima zijn eigen broek kan ophouden. Ik neem tenminste aan dat je hèm of wie er dan ook kwam opdagen na zijn oproep nìet zo'n mail hebt gestuurd. Als ik in nèt een andere stemming was geweest, was dat gebeurd namelijk. En (ik blijf leraar) ik zou als ik jou was iets doen aan dat "warme" in "warme groet" een groet is vriendelijk, hartelijk, lief, welgemeend, oprecht, etc.... Warm klinkt misplaatst intiem...

vrolijke groet, Jan


Ik vind dit eigenlijk best wel enigszins gemeen van mij, maar meent u ook niet dat X er een héél klein beetje om vroeg? Was dat "natuurlijk bedoelt u het goed" niet een ìetsiepietsie arrogant? Grrrrrr... eigenlijk had ik nog willen toevoegen: "spèrma is warm" maar ik kon mij gelukkig inhouden (hondenpoep trouwens ook, maar dat heeft u niet van mij....).



update: Ik heb na twee dagen toch maar een kort verzoenend berichtje naar X gestuurd. Uiteindelijk had hij gezegd dat het hem speet en dat moet je iemand die je verder niet kent gewoon in zijn waarde laten. Ik zat er toch een beetje mee. Iemand die mij kwetst of mij onheus bejegent kan een disproportionele reactie in mij losmaken. Overigens weet ik niet of ik daar zo bijzonder in ben. (lees meer)