maandag 29 februari 2016

domheid, vergeving, predestinatie en creatie

Ik heb toch maar een kort verzoenend berichtje naar X gestuurd en een geruststellend antwoord ontvangen. Uiteindelijk had hij gezegd dat het hem speet en dan moet je iemand die je verder niet kent gewoon in zijn waarde laten. Ik zat er toch een beetje mee. Iemand die mij kwetst of mij onheus bejegent kan een disproportionele reactie in mij losmaken. Overigens weet ik niet of ik daar zo bijzonder in ben. Om de pijn niet te voelen ga je voor jezelf de ander relativeren, marginaliseren, wiedenktieweldatti-issen, kleineren, je tegen hem/haar afzetten, noem maar op. Vrienden die je er over vertelt kunnen je dan bijvallen en meelachen en meeverzinnen.


En dan is het de bedoeling dat je jezelf verheven voelt boven degene die jou gekwetst heeft, zodat diens woorden je niet meer raken. En toch werkt het niet helemaal...
Tijdens het lezen van "De encyclopedie van de domheid van Matthijs van Boxtel" realiseerde ik me dat je je eigen stommiteiten altijd pas door hebt nadat je ze hebt begaan en als het resultaat duidelijk wordt. Dat klinkt logisch, maar we staan er niet genoeg bij stil, zeker in deze internettijd, waarin alles wat je uitpoept uitgebreid teruggelezen en gewogen kan worden. Met deze gedachte kon ik X en mezelf pas echt vergeven. Geen mens is intelligent genoeg om zijn eigen domheid in te zien. Ik voelde mij solidair met X.

Intussen kan ik hem dankbaar zijn voor een (onbedoelde) impuls voor mijn creativiteit. Ik kwam op deze gedachte, die ik op facebook plaatste: Een 'warme groet' geven hondjes als ze hun poot optillen en hun blaas legen: "Hoi, ik ken je niet, maar ik heb je wel geroken, hoor!"
en toen ik mijn frustratie wilde afreageren in een droodle met samples van het Björk-liedje Human Behaviour rolde er uiteindelijk een hertaling van de tekst uit met een andere strekking, waar ik nooit opgekomen zou zijn als Ton Rückert mij die encyclopedie niet had aangeraden, mijn neef me die CD van Björk niet had opgestuurd en X mij niet boos had gemaakt met zijn formuleringen.
In eerste instantie wilde ik er direct grootse en meeslepende muziek van mezelf bij maken, om aan de wereld te tonen hoe diep mijn gedachten wel zijn, hoe goed en mooi ik die kan uiten en hoe dom religie wel niet is, maar misschien kan ik jullie ook gewoon die tekst schenken en weer verder gaan met het aanschouwen van de wereld, in de ontstane bonus-tijd.

Heb jij er ooit bij stilgestaan
Bij het menselijk tekort
Waar komt het dan precies vandaan
Weet jij wat er aan schort

Is het de frontale cortex
Of overal in ons brein
En waar ligt exact de rol van seks
Onder wie en wat wij zijn

Het menselijk tekort

Is het gedetermineerd
Lig je vooral vooraf vast
Hoeveel is er aangeleerd
En wat lag er al in de kast

Is er iets aan te doen
Met onderwijs of zo
Waar wringt vooralsnog de schoen
Of laten we het zo

Het menselijk tekort..

Er is geen gebruiksaanwijzing
We kregen geen kompas
Je weet nooit wat het wordt,
dat menselijk tekort

Heeft Hij ons zo geschapen
Van haver en tot gort.
En straft Hij ons dan later
Voor ’t menselijk tekort

Of zal Hij mij vergeven
Voor wat Hij heeft gedaan
Voor mijn onvolmaakte leven
Mijn ondraaglijk licht bestaan

Het menselijk tekort...



zondag 28 februari 2016

ogenschouw

Vannacht ging ik met (lopende) W. naar de Praxis in Amersfoort, voor een gesprek om te kijken of ik daar weer kon gaan werken (ook zo'n terugkerende droom).
Het was een héle grote winkel geworden met zelfs een aquauriumafdeling, waar ik wel wilde staan. Het mooie meisje met lang zwart krullend haar in de witte polka-dotjurk aldaar, begon direct met mij te flirten, wow.... Er was ook een soort Boedhistische tempel, waar mensen in kleurige gewaden op kussens lagen en waar kadobonnen als offer in een hangende ketel werden verbrand. De houtafdeling was veel ruimer geworden, maar wel donkerder. Er was een man in een enorme elektrische rolstoel, met heftruck-vork aan de voorkant. Iedereen was hartstikke lief voor elkaar, Baghwanstijl en de manager was blond, type Willem-Alexander en had oogschaduw op, een hele 'warme' man, maar hij kwam wel de personeelsruimte binnen om te zeggen dat de theepauze was afgeschaft. Dáár betaalde hij ze niet voor. Ik zei: 'Kom W, het is een hele bijzondere winkel geworden, maar niets voor mij' en toen gingen we weer weg. De manager merkte dat niet op, want hij kon niet weten dat ìk de sollicitant was. Ik ontwaakte, het was 5 uur en de slaap wilde niet terugkomen. Nee, u hoeft niet te helpen. Ik kan hem tot in detail duiden ...

zaterdag 27 februari 2016

blauwe luchten en blote ruggen

En tòch gaat het weer wat beter met me. Ik loop dan gisteren zo'n berichtje en de manier waarop ik erop reageerde iets te lang te herkauwen, maar ik kan steeds meer en langer achter elkaar dingen verdragen en er zelfs van genieten. Een gulle neef van mij stuurt mij af en toe cd-tjes en toen ik hem vertelde welke cd's van Björk ik nog niet had, heeft hij er een paar voor mij besteld. Daar wordt een mens toch weer blij van? dat er zulke lieverds in mijn omgeving zijn en ook van die heerlijke blauwe lucht van vanochtend en de zwermen spreeuwen, kauwtjes en kokmeeuwen hier in de wijk, oh en duiven, zie ik net, ja, er zitten hier ook enkele hobbyisten (ik moest even googlen of ik dat goed gespeld had, want blogger controleert dat niet, maar ik kon gerust zijn.)
Ik heb wat nieuwe lezers, dus ik zeg het maar weer even: ik vind weinig dingen zó opwindend als blote ruggen. In het algemeen bedoel ik dan vrouwelijke ruggen, maar van een mooie strakke jonge mannenrug ben ik ook niet vies, vooral in de shirt-uit-trek-houding, maar die kon ik nu even niet vinden.

donderdag 25 februari 2016

het hoofd verliezen

Ik zit een klein beetje aan de depressieve kant van het spectrum, niet heel ernstig, maar toch genoeg om wat rustig aan te doen. Het is ook niet de donder-toch-op-met-je-shit-stemming van enige tijd geleden, want dat is toch wel typisch de drinkende chagrijnige Jan. De alcoholvrije Jan is over het algemeen veel toleranter en liever jegens mensen die niet helemaal hetzelfde in elkaar zitten als hijzelf. Dus dat is ook weer mooi meegenomen en ook weer een punt op mijn en-daarom-moet-je-er-niet-meer-aan-beginnen-geheugensteun-lijstje.
Maar om even een bruggetje te maken naar het visuele thema van vandaag: soms kun je (ik heb het nu even over bi-polaire, depressieve, borderline, whatever-mensen in het algemeen, want dit hoor ik vaker) je zó rot voelen dat je wou dat je een guillotine had die jezelf kon bedienen:


Dan ben je er in één keer van af: geen gedoe met pillen sparen, voor treinen springen, wachten tot je stikt, polsen doorsnijden, of dat het niet helemaal lukt en je de rest van je leven zit met de gevolgen.... gewoon tsjak! in één keer, succes gegarandeerd en dan wel zorgen dat je hoofd op een zacht kussentje valt, want je weet maar nooit wat je die paar seconden nog meekrijgt. Je wil niet bewust meemaken dat je hoofd over de grond rolt of zo. Een onthoofde paling vertoont na vele uren nog hersenactiviteit en is daarmee vast niet de enige diersoort, ik moet er nìet aan denken....
Het enige nadeel is dat het tòch een vrij bloederige toestand wordt en dat dat op zijn zachtst gezegd niet zo fijn is voor de mensen (vaak familie) die je vinden. Dat laatste heb ik gelukkig zelf nooit meegemaakt, maar ik weet uit de eerste hand dat dat een niet te onderschatten traumatische ervaring is. Nee, er was vorige week wat te doen over de levenseindekliniek en iedereen vindt daar gelijk wat van, maar ruimdenkend, ruimhartig, doch zéér zorgvuldig is mijn motto hierin. Veel mensen hebben geen idéé wat ondraaglijk vooral in de combinatie met uitzichtloos lijden is. Toch blijven er hoe zorgvuldig je ook oordeelt dilemma's over, bij dementie bijvoorbeeld. Iemand kan vooraf vastleggen dat hij niet verder meer weer wil leven als hij zo dement wordt dat hij niets meer in de gaten heeft, máár... een deel van die mensen wordt "vrolijk dement", wordt een ander persoon, die helemaal geen moeite heeft met het leven in het verpleeghuis met alles erop en eraan... Zelf heb ik zoiets van: laat zo'n persoonlijkheid als die ooit bij mij naar boven komt gerust in leven, euthanasie is in zo'n geval gewoon moord, maar als ik angstig/depressief dement wordt en dood wil: graag! Ik heb al te veel tijd depressief en angstig doorgebracht in mijn leven, ik wéét wel wat lijden is, zo wil ik niet eindigen. Hou mij dan niet suf en kalm met middelen, zoals haldol (schande dat dat nog steeds hiervoor gebruikt wordt...) die niet het lijden wegnemen.