Posts weergeven met het label eyes. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label eyes. Alle posts weergeven

zondag 18 februari 2018

oog om oog

Gisteren hoorde ik dat mijn droodles gemist worden op dit blog. Ja, ik mis ze ook, maar het is de laatste dagen ook gewoon te mooi weer om binnen te zitten. Daarbij heb ik het neurotische trekje dat éérst dat lied met H. afmoet voordat ik verder kan met droodles ...

zondag 14 januari 2018

zondag 15 januari 2017

eyes (12)

Ik probeer om tòch iedere dag iets te typen, ook als ik aan het begin nog niet zoveel weet. Hierin ben ik geïnspireerd door Frits Jonker, wiens stukjes ik altijd graag lees. Gisteren had ik met R. een discussie over wat 'fijnbesnaard zijn' is. De aanleiding was dit liedje:



Zij kende iemand die daar te fijnbesnaard voor was en die boos wordt op dit soort satire, want "je moet zelf maar eens zoiets ergs meegemaakt hebben". Ik kwam in een lichte semantische crisis terecht, omdat ik fijnbesnaardheid niet met zulke reacties associeer. Ik noem dat eerder 'lichtgeraakt'. Fijnbesnaardheid heeft voor mij iets positiefs en lichgeraaktheid iets negatiefs, maar nu leken het synoniemen te worden. We hebben er nog wat over doorgepraat. We werden het min of meer eens: mensen die zo fel kunnen reageren zijn (net als wij) van oorsprong gevoelige types, maar voor wie het leven zo is gelopen dat ze hier niet tegen kunnen.
Toen ik de laptop sloot bedacht ik me ineens: en tòch klopt die theorie niet helemaal. Er komt meer bij kijken, want zo zouden moslimextremisten die de redactie van een satirisch tijdschrift uitmoorden ook in principe fijnbesnaarde mensen zijn en dat gaat er tòch een beetje moeilijk in bij mij. Bovendien heb je volgens mij ook mensen die nergens tegen kunnen, omdat ze niet weerbaar genoeg zijn, emotioneel verwend zijn in hun jeugd (ook een vorm van kindermishandeling, trouwens), of van die dingen...
Verder gaat het redelijk, trouwens. Het schommelt behoorlijk en ik laat het ook zoveel mogelijk schommelen. Soms, vooral aan het einde van de dag dan overvalt mij het pijnlijke gevoel dat alles zinloos is, dat er niets meer te genieten valt voor mij en dat zelfmoord helemaal nog niet zo'n gek idee is. Ik moet mezelf dan actief voor de geest halen dat dit komt door een teveel aan stresshormonen of iets dergelijks, dat dit nare gevoel weer voorbijgaat en als dat te lang duurt dat ik gewoon even een kalmeringspilletje moet nemen, want (en volgens mij heb ik dat al eens genoemd) zoals een psychiater mij ooit op het hart drukte: jezelf klem zuipen is minder erg dan van een flat springen, kalmeringsmiddelen zijn minder erg dan alcohol en antidepressiva zijn weer minder erg dan kalmeringsmiddelen, omdat je niet steeds meer hoeft te gebruiken voor het gewenste effect. Dus met mate geconsumeerd hoef je je over kalmeringsmiddelen (benzodiazepinen of kortweg 'benzo's') niet al te veel zorgen te maken. Alles is relatief.
En inderdaad: soms kan ik ontspanning vinden zonder "die troep" of trekt de bui vanzelf weg, maar zoniet dan is het toch maar fijn dat er benzo's zijn.

Over een traantje laten gesproken: