woensdag 30 augustus 2017

die zit

Vandaag voel ik me voor het eerst sinds bijna een week weer een beetje normaal. Het heeft ook te maken met een poging iets met mijn medicatie te wijzigen, maar ik had beloofd jullie daar niet meer mee lastig te vallen. Volgens mij ben ik nu écht bij de zgn. onderhoudsdosering beland en moet ik er verder niet meer aan 'knutselen' zoals mijn tweenalaatste psychiater het noemde. Maar ja, het blijft toch van tijd tot tijd moeilijk te accepteren dat je niet zoveel energie heb als andere mensen en dat je stemming niet gewoon gelijkmatig is, dat je niet gewoon iedere dag ongeveer hetzelfde voelt, wilt en vindt en zo en dan geef je je pillen weleens de schuld, terwijl als je eerlijk bent je weet dat je dat zonder pillen ook had/hebt, alleen op een andere manier en veel erger, zodanig dat je niet eens in de zoveel tijd hooguit een uurtje of zo speelt met de gedachte een stevig touw bij de Gamma te kopen, of het dak van de Palestrinaflat eens te gaan verkennen, maar dagen en weken aanéén moet vechten tegen zo'n aandrang. Dus we houden even op met knutselen. Lieve vrienden, jullie doen er toe. Jullie zijn mijn pure natural additieve anti-depressiva. Mag ik dat zeggen? Ja, dat.. %#$-*♀‼ hou je d'r buiten, Smeets!


dinsdag 29 augustus 2017

cartoonselfies

Het is nu officiëel. De hoofdredactie heeft (begripvol) op mijn ontslagbrief gereageerd en heel RTVZOo weet het inmiddels via de besloten fb-pagina. Volgende week is de laatste uitzending van VG, maar daarna gaat dit programma gewoon als podcast door, net als de plaatjespagina's waar ik iedere keer mee zeg te stoppen. Nu moet ik zeggen dat het einde van mijn 30 vooruit gemaakte posts alweer in zicht komt, maar het patroon is wel duidelijk. We zullen doorgaan.

Ergens vond ik een artikeltje over hoe cartoon-tekenaars toch die gezichtsexpressies zo goed weten te treffen, wel...

maandag 28 augustus 2017

faces

Het was even stil, want ik had een paar kutdagen. Het probleem is dan, dat ik ook niet zo van dingen kan genieten en dat er dan een uitgebreide box met iets van 30 cds en dvds van Pink Floyd, the early years terug moet naar de bieb waar ik maanden op gewacht heb, die ik nog lang niet uit heb en die niet verlengd kan worden. De cd's kan ik rippen en die heb ik ook grootendeels beluisterd, maar de DVD's daar kom ik niet goed door. De eerste wel. Die tijd met Syd Barret blijft leuk om terug te zien, maar die concerten daarna... ze waren in de tijd van 'set the controls for the heart of the sun' en zo echt niet goed live (op Nick Mason, de drummer na). Het rammelt aan alle kanten en de zang is gewoon niet zuiver, punt. Ok, tijdsbeeld, vernieuwend en zo, snap ik allemaal, maar hoe anders is dat bij bijvoorbeeld David Bowie, die lijkt live alleen maar beter, maar daar heb ik het al eens over gehad.
Ik kreeg van Frits Jonker de eerste twee deeltjes van "Een verhaal van niks over alles" opgestuurd.


Ik ben nu halverwege het eerste boekje. Ja, ook lezen gaat wat minder snel als je kutdagen hebt, maar dit lezen helpt wèl om het minder kut te maken. Het leest prettig en het troost omdat het bewustzijnsverruimend voor me is. Ik heb er innerlijk wel commentaar bij, want dat borrelt gewoon automatisch op, maar dat houd ik lekker voor me, want Frits: je houdt volgens mij tòch nog te veel rekening met de over je schouder meekijkende lezer. Maar goed, dat is na de helft van deel 1 van een reeks van 21. Ik ben erg nieuwsgierig naar de rest.

Ik kwam deze tegen in het tumblr-archief van iemand die veel plaatjes van waaiers had (ook weer zo'n obsessie van me). Ik weet eigenlijk niet wat ik eerst zag, een gezicht of een bikini: