De dood en het meisje

Nog even terugkomend op het hele pillen-etc...verhaal... Ik zit toch weer op de olanzapine-dosering waar ik mee begonnen ben eind vorig jaar en wat aan de ondergrens van het gemiddeld gebruik zit, maar niet nòg minder. Uiteindelijk is dit toch beter te doen. Ik slaap veel, 10 tot 12 uur per etmaal. Als ik dat niet doe dan gaat het in de wakkere uren minder goed en is het zelfs soms niet te harden. Dan maar wat slomer, doch verder redelijk te pas.
Het gaat hier dus eigenlijk zijn gangetje en als ik dat nu even een poosje zo kan houden, dan ben ik al een heel eind... Ik las laatst weer een verhaal van iemand die euthanasie voor uitzichtloos ondraaglijk psychisch lijden had gekregen, kort na zijn pensioen. Tja, allereerst denk ik dan: die heeft dus een administratieve baan kunnen volhouden met een chronische depressie die erg genoeg was voor euthanasie. Dat snap ik eigenlijk niet. Aan de andere kant dacht ik: goed om me te realiseren dat ik niet bepaald de enige ben met een raar moeilijk hoofd en een werkelijkheidsbeleving die zwaar is... En dan heb ik het nog niet eens over alle mensen op de wereld voor wie de daadwerkelijke werkelijkheid bijna ondraaglijk is, door oorlog, armoede, uitbuiting, huiselijk geweld, etc...
Dan doe ik het eigenlijk zo slecht nog niet. Ik ben alleen weleens bang dat als ik er een ernstige lichamelijke kwaal bij krijg- je wordt nu eenmaal ouder, dat de draaglijkheidsdrempel dan weleens overschreden kan worden, maar ja, dag voor dag maar...
Nu ik opnieuw "alleen" ben mis ik Wil weer meer. Ik droom ook bijna iedere nacht over haar. Dus maar even een oud thema van stal:

De dood en het meisje (66)

Er is geen specifieke reden voor dit thema zoals toen Willeke haar ALS-diagnose had gekregen, afgezien van het feit dat ik al een tijdje sowieso veel met de dood bezig ben. Het schijnt dat er ruwweg twee periodes zijn in een mensenleven (afgezien van depressies uiteraard) waarop je meer dan anders bezig gehouden wordt door gedachten over de dood: de puberteit/vroeg adolescentie en na het zestigste levensjaar. Bij mij is dat in ieder geval wèl zo, alhoewel ik gedurende mijn adolescentie natuurlijk überhaupt grootendeels depressief was en zoals ik hierboven al impliceerde rondom het overlijden van Willeke de dood in het algemeen en ook mijn eigen dood mijn gedachten beheerste.
Nu is het meer zo dat ik vooral sinds mijn afgelopen verjaardag (61) besef dat de toekomst nu echt aan het opraken is. Tegelijkertijd verdampen de herinneringen aan het verleden, ofschoon ze in levendige dromen als bonte mix de revue passeren. Mijn kindertijd verdampt letterlijk omdat er zoveel mensen uit mijn kindertijd dood zijn gegaan en aan het doodgaan zijn, zowel uit mijn eigen omgeving als de toen bekende Nederlanders op radio en vooral TV. Naar aanleiding van de dood van Joost Prinsen hadden we het daar op de wfmu-chat ook nog over. Gisteren las ik het bericht van het overlijden van Viola Holt: 76 en dan denk ik meteen: 15 jaar... da's zo voorbij!
Afijn, we hebben het er nog wel over...

Vluchtgedrag