Berichten weergeven met het label de dood en het meisje. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label de dood en het meisje. Alle berichten weergeven

vrijdag 4 augustus 2017

de dood en het meisje (60)

Ja, het zijn niet altijd even prettige thema's, maar verhalen moeten verteld worden. Ook de continuing story van mijn twijfels. Het gaat niet goed met de lokale omroepen in Nederland en soms verschijnt er dan een gladde VVD-er in het bestuur die denkt dat hij de boel wel even met de botte bijl kan reorganiseren en dat het daarmee vanzelf goed komt. Vervolgens vertrekt hij naar zijn volgende projectje, niet lettend op de rokende puinhopen achter zich. Een hele verleidelijke reactie voor mij is dan om gewoon te vertrekken. Het rommelt nu, er is verdeeldheid, de sfeer is verziekt, ik weet niet waar ik aan toe ben en dat ontwricht mij en dan treedt het fight or flight mechanisme in werking.
Het is geloof ik de bedoeling dat ik deze vuile was binnen hou, maar met zo'n grote vrijwilligersorganisatie, zal het sowieso niet lang duren voordat het op straat ligt. Bovendien maak ik mij geen illusies over de reikwijdte van mijn publicaties. Ik moet mijn ei kwijt.
Door contact te zoeken met gelijkgestemde zielen in de club kan ik mijn vluchtneiging voorlopig onderdrukken. Ik heb mij zelfs om laten praten om nìet met Vreemde geluiden te stoppen, maar om straks nog eens te gaan kijken naar alternatieve tijdstippen en productiemethoden, want men schijnt in de hoofdredactie toch erg gesteld te zijn op het programma en daar ben ik niet ongevoelig voor. Bovendien is de hoop niet opgegeven dat het tij gekeerd kan worden.
Er zijn bemoedigende ontwikkelingen gaande in de culturele sector in Zwolle, waar ik me binnenkort bij aan zou kunnen sluiten, maar ... je hebt ook nog zoiets als beter één vogel in de hand dan tien in de lucht en dat radiomaken biedt mij veel mogelijkheden om om te gaan met mijn wisselende energie.... pffff.... uiteindelijk maakt het in het licht van het universum niet veel uit. Mènsen maken uit voor mij en ik merk dat rtvzoo toch een beetje familie is geworden.

donderdag 20 juli 2017

Het Boeddhisme volgens Willeke

Studeren was voor Willeke een eerste levensbehoefte. Ze zat ook meer met haar neus in de boeken dan ik wist. Soms kwam ze in een gesprek met een stukje kennis tevoorschijn, waarbij ik haar vroeg: hoe weet jij dat? Vervolgens werd er een dikke pil van de plank gehaald en aan mij overhandigd. Vooral de geschiedenis van de Middeleeuwen had ze goed paraat. Bedlegerig als ze op het laatst was heeft ze ook de levensloop van Mao grondig bestudeerd en ze kon je er fier van alles over vertellen.
Tijdens het opruimen van haar spullen ben ik ook schriftelijke studies tegengekomen waarvan ik niets wist. Ze heeft ze lang niet allemaal voltooid, want ze nam vaak teveel hooi op haar vork en bestelde impulsief iets waarvan ze ten onrechte dacht dat ze het er wel even bij kon doen. Uiteraard hebben wij daar weleens over 'gekibbeld', want die  onafgemaakte cursussen kostten wèl geld en hoewel e.e.a. ons nooit in de schulden bracht, was de slappe was niet altijd in overvloed aanwezig. Vandaar ook dat niet alle studies bij mij werden "gemeld". Het gebeurde ook wel dat er een pakketdienst voor de deur stond met een grote doos en ik na het in ontvangst nemen naar boven riep: "Wil, wat is dìt nou weer?" en dan kwam ze veelal met een ondeugende blik en haar hand voor de mond van de trap: "oepsie...".
Ze was heel trots op behaalde resultaten en bijvoorbeeld ook doordat een samenvatting die ze van een boek over het Boeddhisme had gemaakt, met veel bewondering was gelezen door een mede-patiënt van de afdeling psychiatrie, in 2010 of 2011.
Dit weekend kwam ik die samenvatting per ongeluk tegen tussen een stapel lege schriften. Ik ben blij dat ik het opmerkte. Het is een geschenk van gene zijde, zeg maar: in haar handschrift, een bundeltje papier dat ze speciaal had meegenomen in de bus en op de trein naar Hardenberg, na een weekend thuis. Ik weet nog dat dat de eerste keer was dat ik het soort verdriet voelde waar ik de afgelopen tijd mee vertrouwd ben geraakt. Gescheiden, na alles wat we samen hadden meegemaakt. Shit, wat deed dàt pijn toen ik haar bij de bushalte nawuifde. "Mij ook, wat dacht jìj dan...?" antwoordde ze toen ik haar dat in de laatste maanden van haar leven vertelde. Mijn hemel... en nu is het voorbij, dat 'grote avontuur' van ons waar we in april/mei 1990 impulsief aan begonnen. Blijft u nog even bij ons, want er volgt nog een nabeschouwing met een deskundige hier in de studio.

Alle boeken over dit soort onderwerpen heb ik nu netjes gerangschikt beneden in een kast staan dus ik vond snel hetgeen ze bestudeerd had:



zipfile via wetransfer


Tussen blz 4 en 5 ontbrak een blaadje. Ik weet niet of daar een reden voor was, maar ik besloot gisteren om dat deel op te zoeken (zou kunnen ... er wordt een voorbeeld beschreven van een moeder die zonder verlichting door medicijnen wil sterven en een zoon die blijdschap voelt als dat ook gelukt is, maar daardoor in verwarring raakt. Ik kan me voorstellen dat ze dat er later uitgescheurd heeft als in: wat een onzin! Het kan ook toeval zijn.) Ik dacht dat het een goed idee was om het ontbrekende ook handgeschreven samen te vatten. Ik heb een paragraaf weggelaten omdat dat niet nodig was voor de continuïteit (sorry voor het contrast door mijn erbarmelijke handschrift. Met een krijtje op het bord is het netter, hoor.)