vrijdag 14 oktober 2016

geschreeuw

Ik weet niet meteen iets te melden, dat ik niet al tig keer gemeld heb. Nou... die huisgenoot die ik drie weken heb gehad.... die is nu spoorloos ... aan het soort post dat ik bijna dagelijks retour afzender moet sturen valt op te maken dat hij aardig in de shit zit... Dat is toch triest! "What were you thinking?" is de boodschap die ik van sommige mensen krijg, je hebt al problemen genoeg, maar ... wij dachten in juli oprecht dat het een win-win-situatie zou zijn: twee oude vrienden onder één dak die elkaar een beetje helpen. Ik vind nog steeds dat het van cynisme had getuigd als ik het niet geprobeerd had. Het is wèl zo dat ik een volgende keer wel twee keer achter mijn oren zal krabben als zich een soortgelijke situatie zal voordoen. Eigenlijk begint het alleen wonen me ondanks alles steeds beter te bevallen.
Tegelijkertijd denk ik: en wat nou als hij van een flat gesprongen is? Wat nou als ik straks een e-mail van de gemeente krijg, waar ik zijn 'adres in onderzoek' heb laten zetten met een overlijdendsbericht? Ik denk dat ik verdrietig zou worden, maar geen schuldgevoel zou krijgen. Ik heb al meer gedaan dan je redelijkerwijs zou mogen verwachten, of dan menigeen zou doen. Hij is uit eigen beweging weer vertrokken. Hij is nog netjes zijn spulletjes wezen halen. We hebben gemoedelijk koffie gedronken en met wederzijds respect besloten dat het gewoon niet werkte. Maar er werkt wel meer niet: het systeem van onze maatschappij. De mevrouw die mij hielp bij de gemeente zei het ook, nadat ze mijn toelichtend A-4tje had gelezen: We doen binnen de regels ons uiterste best om iemand niet buiten het systeem te laten vallen, maar er is een groep mensen bij wie dat uiteindelijk niet lukt, die geen crimineel of wat dan ook zijn, maar die gewoon niet met instanties kunnen omgaan, als ze in de problemen geraken: ze gedragen zich te opstandig, zijn stronteigenwijs, mijden (gedeeltelijk) hulp en tegenwoordig komt daar ook nog eens bij kijken dat ze nooit de kans/wil hebben gehad zich de digitale vaardigheden eigen te maken, die zo langzamerhand onontbeerlijk zijn geworden.
Dit geldt voor een groot deel ook voor mijn vriend, maar net als ik het schrijnend personeelstekort in de gezondheidszorg, waar W. nu erg onder lijdt niet even in mijn eentje kan oplossen, kan ik ook niets aan het daklozenprobleem doen. Ja, ik koop de daklozenkrant en geef ook regelmatig zomaar wat. Vroeger deelden W. en ik de inhoud van onze kerstpakketten uit aan daklozen in en rond Hoog Catherijne. In Nederland hoeft niemand armoede te lijden hoor ik mensen ook weleens zeggen. Mag ik even lachen? Het risico dat ik af en toe geld aan een bedrieger geef, of dat ik help een soort maffia in stand te houden neem ik op de koop toe. Veel van de bedelende individuen zitten écht flink in de stront.

1 opmerking:

Frits zei

Ja, dit is lastig. Maar ik ben het helemaal met je eens: Geen hulp bieden waar het binnen je mogelijkheden ligt, is geen optie.

Een reactie posten