maandag 19 december 2016

dolk- en zwaarddames, etc... (7)

De mix van gisteren staat op mixcloud. Dat was nog een heel gedoe, want ze hebben e.e.a. veranderd en mijn opgeslagen wachtwoord deed het niet meer, etc... Maar hij is beschikbaar en hij staat hier zo'n beetje op auto-repeat.



Als je het niet mooi vindt, hoef ik dat even niet te horen. Niet dat ik dat ooit via dit weblog hoor, hoor, maar er zijn in mijn omgeving mensen die zich soms niet zo goed kunnen inhouden op dat vlak. Alsof het zo belangrijk is om uit te leggen waarom jij iets niet goed vindt, of waarom iets geen kunst is. Laat maar, ik hoef het niet te weten.

Waar ik ook niet tegen kan is als mensen commentaar hebben op mijn gebruik van medicijnen, terwijl die echt het resultaat zijn van jaren zoeken, naar de juiste manier om met mijn specifieke aandoening om te gaan. Ik kan me er vreselijk over opwinden als mensen die geen idéé hebben waar ze het over hebben over "het gevaar van anti-depressiva" beginnen en dan met artikeltjes aankomen waarin men zich baseert op onderzoeken waarvan men zelf al zegt dat ze gebrekkig zijn opgezet, of op één psychiater die zichzelf graag op radio en TV hoort praten, die zegt wat mensen graag willen horen, dat het een schande is met Big Pharma en zo, maar wiens ideeën en de manier waarop hij ze uitdraagt onder 98 % van zijn collega's niet onomstreden zijn. Ik ga me er na dit stukje ook niet meer voor verantwoorden. Bekijk dit filmpje nog maar eens



Ik ben er van overtuigd dat ik zonder deze middelen niet meer geleefd had, nooit een carrière als muziekdocent had kunnen hebben en nooit In My Spaceship had kunnen schrijven, dat de meesten die dit blog lezen nooit van mij gehoord zouden hebben en ik denk ook dat er een vrij grote kans is dat Joost Zwagerman, Wim Brands en Antonie Kamerling nog hadden geleefd en hun inzinking hadden overwonnen als zij de juiste medicinale ondersteuning hadden gekregen. Ik ken veel mensen die ook al van alles hadden geprobeerd en voor wie die pilletjes dezelfde uitwerking hebben gehad als bij mij. Het voeden van de publieke opinie met negatieve geluiden over anti-depressiva (alsof we het trouwens over één soort stofje hebben en niet over de grote verscheidenheid die er inmiddels is) kost levens en dáárom ben ik er zo boos over.
Aan de andere kant vind ik de bezuinigingen op de geestelijke gezondheidszorg absurd en ben ik wèl van mening dat dit soort medicijnen alleen door specialisten mag worden voorgeschreven, omdat ze inderdaad niet lichtvaardig moeten worden gebruikt, daar ze behoorlijk op het chemisch evenwicht in je hoofd ingrijpen. Een depressie is niet alleen maar somberheid, dat is er maar één symptoom van. Het is als een hoofdpijntje vergelijken met een volontwikkelde migraine-aanval. (Volgens mij heb ik dat ook al tig keer gezegd, hier).

Ik schrijf dit nu op mijn blog van mij af, omdat ik geen zin heb om met iedereen afzonderlijk in discussie te gaan (niet alleen hierover). Dit is de laatste keer en hier moeten jullie het mee doen. Ok, misschien zit ik er wel naast en slik ik al jaren wel zéér effectieve placebo's, ik denk het niet, want veel ervaring en een slag in de rondte gelezen, maar mocht het zo zijn, ook dàn wil ik het er niet meer over hebben. Ik heb een te groot deel van mijn leven depressief doorgebracht en er overkomen mij ook nu weer zeer moeilijke dingen en het kan me gewoon allemaal niet meer schelen. Ik ga volledig voor de symptoombestrijding en het zo leuk mogelijk maken van de rest van mijn leven.
Op dit moment valt dat even niet mee, want je geliefde zo zien wegkwijnen en hulpeloos te zien worden is bijna onverdraaglijk, maar het gaat me lukken, echt waar.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten