donderdag 12 januari 2017

Handen in het haar (8)

Nog ééntje dan. Ik vind dit zo'n mooi thema...

Op dit moment alweer niet zo heel veel te melden. Het is moeilijk ja, maar het is anders dan toen ik zei dat het KUT was. Natuurlijk mis ik haar, natuurlijk vloeien er af en toe tranen daarom, maar het is geen depressie en het is ook niet de vreselijke kwelling van het zien aftakelen en hulpeloos worden van je geliefde. Er zijn best wat mensen die mij willen helpen met verwerken, vooral ervaringsdeskundigen (dat was op de hospice ook al een beetje zo) die mij raad willen geven. Het klinkt hard, maar daar heb ik helemaal niks aan. Ik ben ik en ik ben niet jij en wat ik van rouwverwerking heb begrepen, wat ik heb gelezen en in mijn omgeving heb gezien, is dat het moeilijk is maar dat het bij iedereen anders gaat en ik ben sowieso anders. Wat ik ook heb gelezen is dat mensen met stoornissen als de mijne makkelijker met verlies omgaan, o.a. omdat de lijdensdruk van bijvoorbeeld een ernstige depressie hoger is dan van rouw. Als je een depressie hebt overwonnen of er mee om hebt leren gaan dan kun je praktisch alles aan. Dat denk ik ook, maar mocht ik het mis hebben en wat ik nu denk/voel hoort bij de ontkenningsfase van de rouw, so be it. Dan kom ik daar vanzelf wel achter, dan hoef ik mij niet extra schrap te gaan zetten voor de grote klap die kennelijk nog moet komen. Veel mensen vinden het opmerkelijk dat ik zo snel al weer van alles op pak... Ik zou niet weten hoe ik het anders zou moeten doen. Thuis op een houtje gaan zitten bijten? Ja, dàn word je knettergek (denk ik, hoor).

Geen opmerkingen:

Een reactie posten