Ik zei dus al dat de middagen het ergst zijn... Het ging echter gistermiddag wel héél erg slecht ineens. Misschien is binge watchen niet zo'n goed idee, misschien draaide ik ook aan de verkeerde medicijnknop, of de verkeerde kant op, ik weet het ook niet. Ik heb een wanhopige e-mail aan mijn psychiater geschreven, ik heb mijn broer gebeld, ik ben gaan snoeien in de tuin, zo'n 'ontplofte' hedera kan wel tegen een stootje... sterker nog: dit was niet eens zo'n overbodige luxe, ik ging een blokje om, waarbij ik een soort tunnelvisie ervoer. Ik liep er wel, maar het was alsof de wereld achter een dikke glazen wand zat, waarbij ik mijn best moest doen te blijven kijken waar ik liep.
Eigenlijk had ik me voorgenomen jullie niet meer lastig te vallen met dit soort details, maar het kan me nu even niks meer schelen. Break-ups staan hoog in de trigger top 10 en bij mij ws in de top 3, maar ik heb een groeiend gevoel/angst dat ik sowieso misschien meer structurele ondersteuning nodig heb. Althans zo denk ik er op dit moment over, op dag 3 na het moeilijke telefoongesprek met A. Vandaag gaat het op zich wel al wat beter, hoor. Jullie hoeven dus niet de auto, de trein of het vliegtuig in te springen om een zielig hoopje mens aan zijn haren uit de put te trekken...(zou trouwens vergeefse moeite zijn) Maar ik heb in de mail aan mijn psych aangegeven dat ik graag op korte termijn een gesprek wil over het vervolg. Wellicht moet ik daarvoor ook met de huisarts overleggen.
Het kan altijd erger. Ik ken een muziekdocent die al jarenlang en waarschijnlijk voor de rest van zijn leven zwaar onder de medicijnen in een soort zorgboerderij zit. Mijn buurman is al maanden opgenomen en ik hoorde dat hij electroconvulsie therapie kreeg. Dat is niet meer zo dramatisch als in One Flew Over The Cuckoo's Nest, maar het wordt nog altijd niet lichtzinnig ingezet... En vroeger was het natuurlijk slechter. Ken je die scene uit de film Amadeus, waar Salieri in het gekkenhuis zit, met die gangen met vastgeketende mensen en zo. Het is nog niet zo lang geleden dat psychiatrische patienten zo werden behandeld en in incidentele gevallen en in andere landen nog steeds. Dus count your blessings: er zijn nu medicijnen die ik in eigen beheer mag hebben, waardoor ik kan slapen en waarvan ik de dosering met instemming van de dokter een beetje kan aanpassen om de scherpe randjes eraf te halen.
Ik woon in een huis, heb een uitkering, koud en warmstromend water, eten en drinken waarvoor ik niet hoef te werken. Er is geen oorlog, geen bosbranden waardoor ik mijn huis uit moet.
Dan doe ik het zo slecht nog niet, maar het leven moet wèl een beetje te doen blijven en tijdens zo'n crisis als gisteren vraag ik me wanhopig af, of het niet een héél klein beetje makkelijker kan...
Woensdag en donderdag wordt het weer 35 of meer graden, dat dan weer wèl ... Leuker kunnen we het niet maken, wèl warmer...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten