woensdag 18 november 2026

Verhaal van de dag (1)

 Achteraf gezien vind ik het wel grappig dat ik verslag van een hele dag heb gedaan en steeds gepauzeerd heb zonder steeds te publiceren. Nouja, één keer dan. Dus we doen het nog een keer.

Het is 19:20 uur en ik ben al een klein uurtje op. Paco ligt naast me op zijn kussentje, nadat hij eerst een aai-massage heeft afgedwongen 😁

 Ik heb ontbeten met banaan op brood, mijn favoriet en ik luister verder naar dat eerder genoemde deel van de mp3-verzameling. Ik luister nu naar 'Beast' hun eerste LP. Ik vind het mooi. Typisch is de dwarsfluit, die speelt zoals ik ook speelde toen ik nog geen conservatorium had gedaan. Dat hoor je vaker in popgroepen. Deze is vrij goed, maar soms hoor je echt dat het een saxofonist is die dwarsfluit er even bij deed, of iemand die het zich helemaal zelf heeft aangeleerd. Toch heeft dat vaak ook z'n charme, zo'n wat ruwere klank en techniek met rafelrandjes Inmiddels speel ik niet zoveel meer... 😓 maar dat komt misschien wel weer. Ik vind het wel leuk om af en toe mijn nieuwe Otamatone te pakken en te proberen mee te spelen met muziek en dat lukt steeds beter. (Maar nog niet zo goed dat ik het resultaat wil delen.) Ah! de koffie is klaar!


--------------------------------------------------------------------------------

Beast nam ook een tweede album op en dat zit ook in de verzameling en het is echt een 'vervolg' op, ook mooi. De band lijkt me nu redelijk obscuur. Ik ga tòch proberen er vandaag meer dan drie van in de compilatie te stoppen, om te kijken of de AI van Mixcloud het detecteert. De uitzending van vanavond is helemaal af en voor zover ik kan zien zitten er geen foutjes in en ik ga niet alle presentatie controleren. Het is de bedoeling dat het inblikken mij mìnder belast niet méér.

--------------------------------------------------------------------------------

Het is verleidelijk om het toch weer over de depressie te hebben: laat ik zeggen dat het (altijd) schommelt en dat het er naar uitziet dat dit best wel een redelijke dag zal worden. Maar een typisch voorbeeldje: ik douche om de dag en vandaag "moest" het weer. Ik kan daar dan vreselijk tegenop zien, ook nu, maar eenmaal onder die lekkere warme straal had ik moeite om hem op gegeven moment ook weer uit te zetten en er onder vandaan te komen. 
Ik hoorde laatst iemand op een filmpje zeggen dat hij zich onlangs pas had gerealiseerd dat men nog niet zo lang geleden pas het genoegen heeft leren kennen van een "hot shower". Ik denk dat dat pas eind 19e eeuw of zelfs pas in de 20e eeuw mogelijk werd. De mensheid kent deze sensatie pas kort. Dat is dus een gevalletje 'count your blessings'. Ik kan tenminste warm douchen! Het is ook goed voor de zenuwen, vertelde mijn arts: 'douchen is goed!' Ik denk dat de dag starten met een koude douche nòg beter is, maar dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen, mijn broer wel trouwens... brrrrr

--------------------------------------------------------------------------------

En toen had ik zomaar de woonkamer en de keuken een beetje gestofzuigd. Ja, ik zeg expres 'een beetje' want supergrondig gebeurt dat niet, zoals bij de buren, waar veel meubels iedere maandag in het midden van de kamer staan. En ik heb ook een buurman met een bijna leeg huis die meerdere keren per week stofzuigt. Tja... afgezien van het feit dat ik dat overdreven vind, kan ik dat ook niet opbrengen. 
Mijn huis is ook te "vol" om schoon te houden in je eentje. En dat is ook één van de dingen waar ik over na denk: moet het ontspullen niet sneller en is dat ook niet een manier om het leven minder stressvol te maken: gewoon niet zoveel spullen hebben. Maar ja,... nooit drastische beslissingen nemen tijdens een burn out/depressie/overspanning, etc... Echter zal er hier in huis wel iets gebeuren. Ik kon vóór deze inzinking het huishouden eigenlijk ook niet goed meer aan, ofschoon het nooit zo extreem als in die TV-serie wordt... Maar wie weet moet ik iemand inhuren om mij hier mee te helpen. Ja, daar zijn instanties voor, maar voorlopig staan instanties synoniem voor stress bij mij.... Toch is het een serieuze optie. Wil heeft indertijd een keer hulp in de huishouding geregeld, maar dan hebben we het over minstens 15 jaar geleden en die mogelijkheden zijn vast wegbezuinigd. Voorlopig kan ik zelf nog wel ìets en wordt het nooit écht een smeerbende, want op gegeven moment erger ik me aan dingen en dan worden ze gewoon gedaan, als is dat met de franse slag... 

----------------------------------------------------------------------------------- 

En toen ben ik zo maar even naar de supermarkt gewandeld en heb boodschappen gedaan, waarbij ik gemerkt heb dat mijn dagelijkse armspieroefeningen (daar ben ik al een poosje mee bezig en ik breid langzaam uit, naar de rest van mijn lijf) hun vruchten af te werpen, want ik hoefde de kattengrid niet steeds van de ene naar de andere hand te verplaatsen. EN ik heb even op een bankje naar de vogels boven de buurtvijver zitten kijken (ruimtelijke coördinatie van je brein stimuleren, goed tegen angst) . Al met al tòch een teken dat deze dag een stukje beter is dan de afgelopen twee 😊.
Will Wheaton die aan dezelfde soort shit lijdt als ik heeft een keer op zijn blog geschreven dat als je depressief bent je jezelf moet prijzen over de kleinste dingen die je die dag ook maar voor elkaar krijgt, "al heb je alleen maar die zak vuilnis aan de straatkant gezet". 
Dus niet gaan denken aan wat andere mensen met een gewone baan e.d. allemaal op een dag moeiteloos doen (ja, en toch doe ik dat ook geregeld), maar hou het klein, hou het bij jezelf: dit of dat heb ik tòch maar even gedaan. 
Wat dat betreft kan ik eigenlijk al achterover leunen, want vanavond ga ik ook nog eens uitzenden... maar ja van alleen maar achterover leunen gaan we weer piekeren. Het leven blijft balanceren. 

----------------------------------------------------------------------------------
Soms zou ik mijn oude dorpshuisarts nog weleens wat willen vragen. Hij is degene, de oudere die het van de andere twee uit de praktijk overnam, toen het echt mis ging met mij toen ik 18 of 19 was ... ongeveer wat er nu zo'n twee maanden geleden gebeurde. Maar ja, de goede man is allang overleden en is wel 101 geworden, dus dat zou er sowieso nooit meer ingezeten hebben. 
Je hoort weleens van mensen die gestorven zijn dat hun kinderen achteraf nog wel dingen hadden willen weten. Ik heb mijn vader inmiddels alles wat ik wilde weten wel gevraagd, geloof ik... Één van de dingen die ik me afvroeg is of hij zo'n beetje bereikt had in zijn leven wat hij er van verwacht had en hij antwoordde bevestigend. Ik heb hem nog wel meer gevraagd met name over dezelfde tijd als waar ik mijn huisarts nog weleens had willen spreken, maar het zal jullie niet verbazen dat ik dat voor me hou. 
Ik heb tot nog niet zolang geleden met het idee rond gelopen om een boek, of "lang schrijfsel" over mijn leven te schrijven, maar op een gegeven moment ben ik daar vrij resoluut van afgestapt om verschillende redenen. 
Één daarvan was dat ik denk dat het voornamelijk alleen familieleden zouden zijn die echt geïnteresseerd zouden zijn en daarvoor vind ik sommige episodes gewoon te pijnlijk, wat één van hen ook een keer heeft aangegeven toen het onderwerp ter sprake kwam. 
Een andere reden is dat het misschien voor mijn eigen welzijn niet zo goed is om alles te gaan zitten herbeleven, ook al valt er beslist òòk e.e.a. over gelukkige momenten en periodes te vertellen, maar zoals Boudewijn de Groot in testament zong: "die neem je mee zolang je verder leeft". 
Nòg een reden is dat ik bij de tweedehands boeken van de kringloopwinkel heb gewerkt en me realiseerde hoeveel mensen hun leven zó interessant vonden dat ze het in boekvorm hebben gegoten en wat er dan uiteindelijk mee gebeurt. Mart Smeets is daar het meest schrikbarende voorbeeld van 😏 Mensen wilden zijn boekjes zelfs niet gratis, dus gingen zijn werkjes op een gegeven moment standaard bij het oud papier...    
Dit blog maak ik niet zozeer uit zulke egocentrische overwegingen, hoewel ik moet toegeven dat daar ook wel een héél klein elementje van inzit. Dit wat ik nu doe is enkelen van jullie op de hoogte houden en op dit moment voornamelijk eenvoudigweg om iets te doen te hebben, dus: "ik zet mijn ogen op oneindig en mijn mond op lul maar an en in de hoop op betere tijden rommel ik zo'n beetje an" (Liselore Gerritsen)
Ja, die plaatjescollages zijn al een tijd nagenoeg verdwenen hè.... Ik heb er gewoon geen zin in op het moment en zoals ik er nu over denk misschien wel nooit meer, maar ja: dat is misschien de depressie die spreekt...
Ik luister nu al een poosje naar de band "Beggars Opera": fascinerend!


 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten