maandag 31 augustus 2026
Girls with guns
Het gaat vandaag niet echt geweldig en gisteren ook al niet, maar toen heb ik toch een redelijk stukje kunnen neertypen. De moed zakt me vandaag een beetje in de schoenen. We gaan zodadelijk een verandering/verlaging in de medicatie invoeren, altijd een beetje griezelig, maar ik loop soms als een dronkenman in en om het huis, kan nauwelijks muziek luisteren, etc... en dat zijn voor mij toch tekenen dat er iets teveel gesedeerd wordt... Nu zijn er in de afgelopen week dagen geweest dat ik helemáál geen muziek kon verdragen, maar dit is toch anders... En ja, ik heb een hele goede arts, zo eentje die je ook in het weekend kunt mailen en die die mail dan ook leest en beantwoordt, maar zelfs de beste arts heeft soms geen verklaring of oplossing voor een specifiek verschijnsel. Toch leek het hem ook een idee om te proberen de quetiapine-spiegel te verlagen. Dus ik sla straks één 'gift' over.
Ik heb geen plannen om jullie voortijds te verlaten, maar soms laat de gedachte dat dìt geen leven is, me niet los. Het zal uiteindelijk draaglijker worden en er zit inderdaad een soort golfbeweging in, dus er komen af en toe 'normale' stemmingen voorbij, maar als de dalen te lang duren ben je heel bang dat er iets verkeerd gaat, dat we niet op het goede spoor zitten, etc...
En toen maar weer een oud thema uit de kast gehaald in het kader van de bezigheidstherapie. Niet voor te stellen dat ik enige maanden geleden de hele wijk nog als één groot psychiatrisch centrum zag, maar nu zit ik meer in een privé-kliniek thuis waar ik mijn eigen verpleegkundige (er stond eerst 'verplaagkundige) en activiteitenbegeleider ben..
Nee, een echte opname is geen optie, dàn maar thuis je kut zitten te voelen. Het is niet zo dat ze je op een PAAZ wel even fixen of zo... Wat er gebeurt is dat je in een drukke omgeving komt met mensen die er nog veel erger aan toe zijn dan jij met verpleegkundigen en stagiares (of een tekort aan) die ook fouten kunnen maken en de dokter die je eens in de week ziet en die de week daarop ineens een andere baan kan hebben. Ik heb het bij Wil gezien. Oja en mensen die er uit willen stappen lukt dat ook op zo'n afdeling wel. Een opname maakt het voor sommige mensen juist erger: wéér een traumatische vervaring erbij.
Ik heb geen plannen om jullie voortijds te verlaten, maar soms laat de gedachte dat dìt geen leven is, me niet los. Het zal uiteindelijk draaglijker worden en er zit inderdaad een soort golfbeweging in, dus er komen af en toe 'normale' stemmingen voorbij, maar als de dalen te lang duren ben je heel bang dat er iets verkeerd gaat, dat we niet op het goede spoor zitten, etc...
En toen maar weer een oud thema uit de kast gehaald in het kader van de bezigheidstherapie. Niet voor te stellen dat ik enige maanden geleden de hele wijk nog als één groot psychiatrisch centrum zag, maar nu zit ik meer in een privé-kliniek thuis waar ik mijn eigen verpleegkundige (er stond eerst 'verplaagkundige) en activiteitenbegeleider ben..
Nee, een echte opname is geen optie, dàn maar thuis je kut zitten te voelen. Het is niet zo dat ze je op een PAAZ wel even fixen of zo... Wat er gebeurt is dat je in een drukke omgeving komt met mensen die er nog veel erger aan toe zijn dan jij met verpleegkundigen en stagiares (of een tekort aan) die ook fouten kunnen maken en de dokter die je eens in de week ziet en die de week daarop ineens een andere baan kan hebben. Ik heb het bij Wil gezien. Oja en mensen die er uit willen stappen lukt dat ook op zo'n afdeling wel. Een opname maakt het voor sommige mensen juist erger: wéér een traumatische vervaring erbij.
Abonneren op:
Posts (Atom)