Posts weergeven met het label incubus. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label incubus. Alle posts weergeven

zondag 22 april 2018

plaatjes

Vannacht weer een hele nare slaapverlammingsaanval gehad. Wederom was het zó echt. Ik dacht werkelijk dat ik wakker, maar verlamd op mijn rug in bed lag, maar dat kon niet want ik hoorde stemmen die dermate hard klonken dat het alleen vlak buiten het raam of in de gang kon zijn, of eigenlijk in de kamer, maar ik zag niemand. Het kon niet echt zijn. Toch indringers-gewaarwording, dus. In wezen het klassieke incubus-motief in disguise. Ik kon ze goed verstaan. Het waren nietszeggende oppervlakkige gesprekken. Zou het zó voelen om in het dagelijks leven stemmen te horen? Het duurde vrij lang en toen won mijn angst het van de ratio. Ik werd ook enkele keren écht wakker, waarbij ik het licht daadwerkelijk aan wist te krijgen, maar gleed desondanks weer terug. Toen ik eindelijk mijzelf bij bewustzijn op de rand van het bed wist te krijgen, zag ik dat Jopie klaarwakker voor me stond te kwispelen. Enerzijds lief, maar gezien de moeite die het me tegenwoordig kost om hem onverwacht uit zijn slaap te halen, zal ik dus wel weer behoorlijk geschreeuwd hebben. Om niet wéér terug te glijden ben ik er even uit gegaan, naar de wc, wat rek- en strekoefeningen om mijn bloedstroom en spierspanning te beïnvloeden en daarna ben ik eerst op de rand van het bed nog wat in een kunstboek gaan lezen om de hersenactiviteit te veranderen en voor ik weer ging liggen heb ik tòch maar extra een kalmeringstabletje genomen. Daarna sliep ik goed.

Er was wel iets van een oorzaak aan te wijzen. Ik was 's avonds van streek door iets heel kleins in een telefoongesprek met iemand die ik nog maar kort ken, wat voor een stemmingsomslag zorgde. Zo kwetsbaar ben ik dus nog. Dit is niet de eerste keer dat ik merk dat het me veel energie kost om nieuwe contacten te onderhouden. Gelukkig heb ik een paar goede vrienden waar ik zoals gisteravond naar toe kan fietsen, om even bij een kop thee mijn verhaal te doen. Ze kennen me al jaren, hebben Willeke al die tijd gekend, snappen hoe ik in elkaar zit, hoe het werkt, etc... Dat is wat ik, hoe goed bedoeld ook bij lotgenoten niet vind. Dat is de reden waarom ik gestopt ben met die groep en het 'maatje' waarmee ik in contact gebracht werd. Uiteindelijk brengt het me juist extra problemen, kost het me meer energie dan het me oplevert.

En dan dat daten van de afgelopen maanden... Er is één ding tijdens die lezing dat achteraf heel betekenisvol was en dat was de opmerking: stel jezelf oprecht de vraag of er wel plaats is in je huidige leven voor een nieuwe partner. Ik denk dat het antwoord in mijn geval 'nee' luidt. Aan mezelf heb ik meer dan genoeg.
Eigenlijk gaat het het beste als ik gewoon mijn gangetje kan gaan en er niets van mij verwacht wordt. Dat was wat gisteren na het telefoongesprek pijnlijk tot me door drong. Je moet energie steken in een nieuwe relatie en als het puntje bij paaltje komt heb ik daar nog geen zin in en dat zal voorlopig wel even zo blijven.

vrijdag 11 augustus 2017

vrijdag 19 februari 2016

Nachtmerrie

Wat een klote-ervaring vannacht. Maar liefst twéé nachtmerries (en ik heb u al het verschil tussen nachtmerrie en nare dromen uitgelegd...).
Rond een uur op één werd ik vannacht al extreem gespannen, angstig en kreunend op mijn rug wakker. Dan moet ik er even uit, ondanks dat ik me uitgeput voel, want anders gaat de droom gewoon verder. Nachtmerries heb je meestal op je rug. Dat heeft ondermeer met de bloedtoevoer naar je hersenen te maken. Op je rug moeten je longen harder werken en als ze verzwakt zijn, bijvoorbeeld door spierverslappende stofjes zoals alcohol, ziekte of gewoon vermoeidheid, komt er te weinig zuurstofrijk bloed naar je hersenen met hoofdpijn en/of levendige dromen als gevolg. Ik weet (gelukkig) niet meer wat ik droomde. Volgens mij word je amygdala die een rol speelt bij angst op je rug ook meer doorbloed dan de rest, maar dat is pseudodeskundig giswerk ;)
De tweede was nog erger. Rond zes uur, ik lag wéér op mijn rug en schreeuwde mezelf wakker. Zelfs voor mìjn doen schreeuwde ik erg luid en gezien het tijdstip zullen er wel mensen in de straat van meegenoten hebben. Het vervelende echter was dat ik grotendeels verlamd wakker werd, alleen over mijn armen had ik enigszins controle en het schreeuwen kon ik ook niet stoppen. Ik voelde en zag duidelijk een "kwaadaardige aanwezigheid" in mijn kamer, een echt spook, een vaag op een mens gelijkende schim, van verdikte rook, of TV-sneeuw die zijn stompige armen naar mij uitstrekte. Kijk, nu weet ik dat dit een vaker voorkomend menselijk verschijnsel is dat met de huidige stand van hersenonderzoek prima verklaard kan worden. Ik ben de specifieke naam hiervoor even vergeten, maar .... Ohja, natuurlijk... slaapverlamming... tsssss.... en de aanwezigheid had iets van de incubus. Maar op zo'n moment zelf ben je dat héél even vergeten...
Vroeger maakte W. mij wakker bij dit soort toestanden en het tragische was nu dat ik ook meende dat ze naast mij lag en mijn linkerarm reikte naar haar en tastte in de leegte. De figuur veranderde van vorm, kreeg meer iets van een gezicht en zijn armen kwamen dichterbij, de stompjes kregen meer de vorm van handen. Ik sloeg ernaar met mijn rechterhand en die ging er dwars doorheen. Daardoor begon het me enigszins te dagen dat dit een product van mijn hersenen was, een zogenaamde, hoe kan het ook ander: hersenschim, ja een perfecte beschrijving van wat ik waarnam. Mijn linkerhand had intussen het koord van de lichtschakelaar gevonden en kreeg het licht aan, wat ook altijd maar de vraag is, soms gaat mijn hand ook dáár dwars doorheen, of het licht gaat niet aan, een gegeven dat al sinds mijn kindertijd regelmatig terugkeert en dan droom ik dus nog, maar ik was nu dus wel degelijk een soort van wakker.  Met het lamplicht verdween ook het spook geheel. In mijn jeugd had ik nog weleens last van nabeelden, of knetterende vonkjes op de plek waar de figuur had gestaan (het kan natuurlijk ook dat ik teveel naar Star Trek keek). 
Mijn hele lichaam was nu wakker, maar erg veel zin hadden mijn spieren niet dus het duurde even voordat ik mezelf op de rand van het bed kreeg. Ik realiseer me nu ook een connectie met mijn lief die ook verlamd is op armen en hoofd na..
Van een verpletterende eerlijkheid moest dit blog nu worden. Dat is vanochtend in ieder geval weer gelukt. hoera! hoera!
Ik zie wel een verband met de alcoholstop na enkele weken overmatig drinken (en misschien een beetje de hoeveelheid kaas, olijven en worst van mijn snack attack gisteravond). Het is al vaker gebeurd in de afgelopen 10 jaar van stoppen en weer beginnen. Nog een puntje op mijn doe-dit-niet-en-wel-hierom-lijstje om uit het hoofd te leren voor het geval ik ooit weer wil gaan drinken. Ik denk dat deze poging definitief moet worden. Ik word ouder en mijn lichaam kan steeds slechter tegen grote veranderingen en ik sta er nu alleen voor... Dit is écht niet leuk meer...


Als muzikaal medicijn had ik vanochtend deze plaat voor handen (mint voor 50 cent uit een kringloop, nogmaals ben ik blij dat ze daar meestal geen verstand van klassieke muziek hebben). Dat is dan wel een lekker rustig en integer uitgevoerd tonaal klankwerk. Bak koffie erbij en we laten het weer achter ons...