Berichten weergeven met het label kneeling. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label kneeling. Alle berichten weergeven

zaterdag 22 april 2017

voor de verandering

Het is vandaag Record Store Day en ik heb zojuist besloten dat ik nìet de stad in ga. Knap hè!

woensdag 22 maart 2017

geknield (22)

Ton de Ruijter had fraai artwork gemaakt voor de VG gisteren:


De uitzending is vrij goed gelukt. Het was niet een uitzending die onder het kopje 'exotica' valt, dus ik heb hem ook maar niet op de diverse kanalen in die hoek gedeeld. Voor het eerst had ik in het persbericht naar RTVZOo de website niet genoemd. Ik verkeerde in de veronderstelling dat er een paar tracks tussen zaten zoals Space Oddity spatzuiver gezongen door een kind, wel nieuwsgierig zouden maken en inderdaad: tijdens de uitzending waren er 12 hits op de website. Ik ga verder met het iedere keer doen zoals het op dat moment voelt.



Het voelt niet zo best trouwens. Ik val weer een beetje terug. De huilerigheid houdt aan, maar en publique heb ik het wel onder controle. Het is overigens wel een prettige bijkomstigheid dat ik niet meer maatschappelijke verplichtingen heb dan die paar uurtjes bij de lokale radio. Zolang ik een beetje in mijn eigen tempo kan aanmodderen is het uit te houden.


Nou, niet zo zeer over mijn dood, maar over op willen houden met leven, subtiel verschil. Het enige nogmaals wat helpt is alleen maar dingen doen die ik leuk vind en op de manier waarop ik ze leuk vind. ohja, er is wel het noodzakelijk kwaad van de was, afwas en de stofzuiger en zo, maar ik heb daar geen deadline voor ... nouja, als de onderbroeken op zijn, dan moet ik wat... Ja, in theorie kan ik naar de Wibra, geloof ik, maar dan moet ik met een vieze onderbroek aan de deur uit en die weerzin is net iets groter dan om een wasje te draaien.
Volgens mij heb ik nu alle legaal verkrijgbare live-opnamen van Bowie in huis. Ja, behalve die onderdeel uitmaken van een box van 150 euro, daar ben ik dan weer net niet ziek genoeg voor, maar ik heb ze wèl van spotify geript en op cd gebrand. Waarom? Geen idee. R. die meer in de klassieke muziek zit: "Maar dat is toch nèt zo saai als alle Bachcantates achter elkaar luisteren?" Op dit moment kennelijk niet, hoewel ze duidelijk een punt heeft. Die cantates zijn heel mooi, maar 20 achter elkaar en ik beken alles. Mijn hersenen zijn blijkbaar zo bedraad dat Bowie en Yes op de één of andere manier redelijk vaak een troostende en anti-depressieve werking hebben.

maandag 20 maart 2017

geknield (21)

Zojuist heb ik het crematorium opgebeld om de afspraak om vrijdag Willeke's as op te halen af te zeggen. Wat ik ook bedacht, het voelde niet goed en aangezien ik kennelijk snel uit evenwicht te brengen ben (gisteravond ook om de haverklap in huilen uit zitten barsten) maak ik gebruik van de mogelijkheid de as nog een jaar te laten waar die is.

Ik denk dat de huilerigheid van gisteravond ook te maken had met mijn herlezen van artikelen over de (on)mogelijkheid van leven na de dood, waardoor ik dieper besefte dat zij écht weg is. Immers, mocht er toch een geestenwereld zijn, wat ik ook weer niet voor 100% uit kan sluiten, omdat je nu eenmaal niet alles kunt weten, dan is contact tussen die wereld en de onze volgens mij nog altijd onmogelijk. Willeke kijkt nìet over mijn schouder mee en ik ga me ook niet aan die illusie vastklampen. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Dan maar een potje huilen.
Het probleem met bijna-dood-ervaringen en andere uitredingen is de vraag op welke manier het onstoffelijk lichaam de stoffelijke wereld kan waarnemen. Afgaand op de verhalen over uittredingen, kan de persoon door materie heenzweven, door het eigen lichaam, door muren en ramen. Hij/zij maakt dus geen contact met materie. Toch worden er subtiele verschillen in de dichtheid van de gasmoleculen in de ruimte (geluid) waargenomen. Voor het waarnemen van verschillende golflengten licht (zien) geldt, iets gecompliceerder hetzelfde. Licht is (ook) materie.

In een reactie op een reactie van één van de artikelen die ik gisteren noemde verwoordt iemand goed mijn probleem mbt interactie tussen de stoffelijke en onstoffelijke wereld:

Ik weet nooit zo goed waar het nu eigenlijk over gaat als mensen het hebben over de “bekrompenheid” van het “materialistische geloof.”
Als een vermeende niet-materialistische aanwezigheid een effect wil hebben in onze gewone alledaagse werkelijkheid, dan zal het een signaal moeten afgeven. Het zal iets moeten laten zien, het zal geluid moeten maken of het zal een elektrische stroom moeten gaan veroorzaken. Dat impliceert dat zo’n niet-materialistische aanwezigheid zich dan moet gaan bedienen van heel materiële zaken als moleculen en energie (je zult wellicht bekend zijn met het feit dat ook energie een vorm van materie is volgens Einsteins E=mc^2). Kortom, als die niet-materialistische zaken niet-materialistisch blijven, dan zul je er nooit iets van merken en bestaan ze in wezen niet. En op het moment dat niet-materialistische zaken waarneembaar worden zijn ze materialistisch en houden ze op niet-materialistisch te zijn.
Als je iets in de werkelijkheid wilt bewerkstelligen dan zul je tegen moleculen aan moeten schoppen. En dat lukt alleen maar met heel materialistische materie. Het is me derhalve onduidelijk hoe dat “volgend paradigma” dat uitstijgt boven de “materialistische pretenties” er dan wel uit zal moeten gaan zien.

Met dat nieuwe “paradigma” gaat het in ieder geval niet om het gedachtengoed van Pim van Lommel. Pim van Lommel meent d.m.v. kwantummechanica inzicht te kunnen krijgen in zaken als geest, bewustzijn en spiritualiteit. De kwantummechanica beschrijft hoe deeltjes op atomair niveau met elkaar wisselwerken. Materialistischer dan dat kan het haast niet.


Ik ga dit uit mijn hoofd leren voor op verjaardagen.