Berichten weergeven met het label model. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label model. Alle berichten weergeven

woensdag 11 oktober 2017

De kunstenaar en zijn model (8)

Er is nieuws van het lokale omroepfront: https://www.zwollenu.nl/rtv-zoo-gaat-verder-als-rtv-zwolle-fm/. Een enkele formulering doet me nog wel een beetje pijn... alsof de mensen die gedwongen/dan wel zich genoodzaakt voelden om te vertrekken geen hart voor de omroep en voor Zwolle hadden. Blijft natuurlijk wel zo dat mijn eigen redenen om weg te gaan uiteindelijk van persoonlijke aard waren. Ik wil toch liever in mijn uppie radio maken. Zonder sociaal netwerk kan ik niet, maar in een "organisatie" voel ik mij nooit helemaal op mijn gemak. Ik zie teveel en ik denk teveel...

Seizoen 2 van Les Revenants eindigde iets minder open. Toch bleef er wel wat veel ruimte open voor interpretatie.
(spoiler-alert!)
De moraal is dat je waar het de dood betreft uiteindelijk moet accepteren wat er (onbedoeld) gebeurd is en los moet laten, dat je alleen dingen in het hier en nu kunt veranderen om weer gelukkig te worden, maar dat dat evenveel moeite en moed kost als het loslaten.
Er wordt min of meer verklaard wat er gebeurd is, hoewel zoals in de hele serie op het maniëristische af suggesties worden gewekt en het invullen aan de kijker wordt overgelaten. Wat ik mooi vind is dat er voor gekozen is voor een combinatie van adoptie en lesbische liefde, als nadrukkelijkste illustratie van 'als je écht wilt en liefhebt kan alles ten goede keren'.
Er blijven een paar vragen onbeantwoord, maar allereerst is de serie niet geschreven door Harry Mulisch (hoewel ik af en toe twijfelde :-) ) en ten tweede denk ik dat er net te weinig materiaal was en er enkele praktische bezwaren waren om die aspecten ook 100% uit te werken.

Hoewel... nu ik dit zit te typen en te associeëren (en weer delete, om niet al te veel te verklappen), vallen er tòch een paar dingen op hun plek.. Ja, alles wijst toch in de richting van een onontkoombaar noodlot en het belang van acceptatie, de doden loslaten en juist de levenden omarmen, vertrouwen dat de doden zonder jou kunnen en dat de levenden van je houden. (Als je de doden probeert terug te halen komt er alleen maar nòg meer pijn, nog meer lijden van. Dat kan in het tweede seizoen net als in Pet Cemetery, hoewel anders, niet gruwelijk genoeg duidelijk worden gemaakt.)
Ik hou er rekening mee dat deze interpretatie ook een beetje gekleurd wordt door de ontwikkelingen in mijn eigen psyche, maar volgens mij zit ik wel in de goeie richting: de overlevenden moeten elkaar vertrouwen en adopteren, want ze kunnen niet zonder elkaar. (Ja, want de doden hebben elkáár, zoveel wordt wel duidelijk gemaakt, maar dat geloof ik dan toevallig weer niet. De doden bestaan eenvoudigweg niet meer in mijn wereldbeeld.) Het uitgangspunt blijft volgens mij het gedachte-experiment: stel je nu eens voor dat de doden écht terug konden komen.

Ik had Ton beloofd een serie te maken met onderstaand thema, omdat ik er een redelijk groot mapje van heb, maar dat heb ik een beetje klunzig opgeslagen, zodat ik om dubbelingen te vermijden de eerdere pagina's met dit thema er bij moet pakken. Die vind je hier allemaal (te beginnen met deze dus.). En dan zal ik er nog wel een paar over het hoofd hebben gezien.



(Wordt vervolgd)

dinsdag 6 juni 2017

maandag 5 juni 2017

nog steeds unlimited

Twee acts die gisteren indruk op mij maakten en die ingrediënten bevatten die precies op het juiste moment bij mij binnen kwamen:




Toos, onderste foto links, had ik al bijna 10 jaar niet meer gezien. Ze maakte nog deel uit van het 52-weken-project, uweetwel: dat nog eens helemaal terug online komt. We zijn ooit nog het duo Berg en Burg begonnen, maar dat hield na drie optredens in de bibliotheek op te bestaan, omdat voor ons beiden andere dingen in het leven plots prioriteit kregen. Zwolle heeft de afgelopen jaren een verhalenvertellerscultuur opgebouwd (ik heb één keer zelf een storytellers-workshop op de verhalenboot gevolgd in het kader van bijscholing als docent) en dat was te merken aan deze voorstelling. Eigenlijk ging ik alleen voor Toos en na een halve dag over het terrein sjouwen, waarbij ik veel fijne ontmoetingen had, vroeg ik me af of dit niet een beetje teveel van het goede was, maar de twee 'Ligtenbergjes' namen me binnen 5 minuten mee in hun verhaal, dat door flashbacks en andere stijlfiguren, waarbij surrealistische uitstapjes niet werden geschuwd, tot concentratie dwong en uiteindelijk tot ontroering, althans... ik denk dat dat een beetje persoonlijk was. Dit was echt verhalen vertellen tot topsport verheven.

ik weet even zo gauw geen bruggetje: