Berichten weergeven met het label muziekvideo. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label muziekvideo. Alle berichten weergeven

zondag 13 december 2015

ken ik


Rustig met een kop koffie achter het schermpje thuis. Toch hecht ik wel aan de dagelijkse commitment om iets op dit blog te doen. Zo maar. Er zijn de afgelopen dagen weer veel troostende factoren, maar ook momenten die onwerkelijk hard zijn. Het zinnetje: "ik hoop de rest van het bedrag in termijnen te kunnen betalen als mijn vrouw gestorven is" zet je dan zomaar even neer, maar de betekenis dringt maar fragmentarisch door, alsof het door een snoertje met een los contactje komt dat je moet buigen en waarvan het geluid wegvalt als je het weer loslaat.

de componist van deze muziek ken ik en die komt nog een keer live voorbij in het Zwols Muziekarchief:



en deze componist ken ik ook en die komt aanstaande dinsdag uitgebreid aan bod in Vreemde Geluiden:





en deze violiste mag ik met trots tot dat handjevol beste vrienden rekenen:



en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik ben atheïst, maar toch ook wel een beetje spiritueel, geloof ik...

vrijdag 12 september 2014

Michel Petit-Lac


donderdag 31 juli 2014

The Inner Light

Dit lied staat soswieso vrij hoog in mijn persoonlijke hitlijst allertijden, maar deze live-uitvoering met één van mijn àndere jeugdhelden is wel héul erg mooi ...

dinsdag 3 juni 2014

overeenkomsten

Enkele lezers zullen hem al kennen van de facebooklink die Ton de Ruijter op mijn pagina plaatste:

UPROOTED from Johnny Likens on Vimeo.


Het gaat weer even wat minder. De oorzaak is complex en wat moeilijk uit te leggen. Daarbij is het benadrukken soms ook niet zo'n goed idee, maar afijn ... wel vervelend, laat ik het zo maar samenvatten: verzuchtend, daar gaan we weer...

Op de één of andere manier doet dit simpele muziekje mij wel wat: Het is drie keer niets, maar toch heeft het iets nostalgisch en het melodietje tesamen met de meisjes-aaahaaahaaa-stem heeft iets... nouja .. nostalgisch dus.

Ik heb de afgelopen dagen Nick Cave ontdekt. Mensen die 'het' niet begrijpen zeggen me weleens: moet je ook niet van die sombere muziek draaien, maar het is juist troostend: iemand die de duistere kant van het bestaan kent en dat op zo'n mooie manier weet te verwoorden en te verklanken. Waarom ik nu pas bij Cave uitkom, weet ik niet. Ik wist allang dat veel mannen met ongeveer mijn smaak hem goed vonden, maar soms wil ik iets niet opgedrongen krijgen of zo en denk ik: het zal wel. De recentste albums vind ik het mooist, hoewel het iets oudere "Murder Ballads" mij ook helemaal overweldigde. Zoals ik al eerder schreef: ik leen dat tegenwoordig allemaal bij de bibliotheek. Prachtig systeem is dat.
Van de CD Push the Sky away, vind ik "Wide Lovely Eyes" het mooist. Maar eigenlijk omdat het zo lijkt op dat mooie nummer van Pink Floyd: "Paranoid Eyes" De overeenkomst in muziek en titel kan eigenlijk geen toeval zijn. Ze staan nog in dezelfde toonsoort ook. Ik kan ze in een splognerizer zonder verdere bewerking in elkaar over laten gaan:





Beluister ze snel, want bij het doorvlooien van mij oude blogposts heb ik gemerkt dat youtube-accounts met auteursrechtelijk beschermd materiaal nogal eens worden opgeheven.

vrijdag 30 mei 2014

oh man...


vrijdag 25 april 2014

maandag 27 januari 2014

Weer wat met muziek

In een soort van bevlieging (manie noem ik het niet, omdat dat een medische term is die véél meer behelst en dat deed het zeker niet, misschien is de term tijdelijke obsessie beter...) heb ik afgelopen weekend twee weken vooruit gewerkt op dit blog, totdat het me gisteravond echt de keel uit hing. Iedere dag om 9:00 uur treffen jullie de komende tijd een verzameling boek- en tijdschriftomslagen gelardeerd door wat andere plaatjes, rondom één bepaald thema. Misschien dat dit mij weerhoudt om per sé iedere dag bezig te zijn met het feit dat ik nog iets op mijn blog moet doen (helemáál normaal ben ik nog steeds niet, maar dat mag de pret niet drukken). Ik wil eigenlijk weer veel meer met muziek gaan doen, ook al is dat 'iets' weer zó breed dat ik weer moeilijk kan kiezen. De afgelopen tijd ben ik wel veel bezig geweest met het luisteren naar muziek van mijn oude helden: Yes, David Bowie en ELO. Heerlijk! Vooral David Bowie ondergaat bij mij momenteel echt een herwaardering. Zijn werk van na 1990 kende ik niet zo heel erg goed. Er zitten albums tussen die niet zo heel erg vernieuwend zijn, maar tòch ... wàt hij doet, doet hij wel goed. Als musicus hoor ik toch dat ook als hij zich meer richting middle of the road begeeft, hij zich tòch weer significant onderscheidt van de rest. En als hij zichzelf herhaalt, wat ik dan critici van sommige albums heb horen zeggen dan denk ik toch wat filosofisch: ok, maar hij heeft dan nòg niet zoveel 'zonnebloemen' geschilderd als Van Gogh en dan nòg ... mocht van Gogh dan niet zoveel zonnebloemen schilderen? Van wie niet dan? Màg ik dan niet van iedere individuele zonnebloem die Van Gogh op het doek heeft gereproduceerd genieten?

En de vraag die daar uit voort vloeit: wat let mij om iedere keer maar weer zonnebloemen, bij mij dan 'droodles' te maken? Waarom mag ik van mezelf dat arpeggio-geluidje uit In My Spaceship niet meer gebruiken?

♫ arpeggio van i.m.s.


Ok, ik zal vandaag mijn best doen. Als er iets leuks uitkomt dan horen jullie het en anders zijn er voorlopig iedere dag de themaplaatjes.


dinsdag 21 januari 2014

Everyday Robots

Via facebook kreeg ik deze reactie van Ton Rückert. Een video die hier zeker thuishoort:



Damon Albarn - Everyday Robots (Official Video)