Posts weergeven met het label zeemeerminnen. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label zeemeerminnen. Alle posts weergeven

zaterdag 19 mei 2018

meermin

Gisteravond ben ik direct begonnen met VG203. Het maken van 202 ging al wat relaxter, maar ik ervoer nog steeds tijdsdruk en in tegenstelling tot 201 was ik niet helemaal tevreden, met name het afmixen is te snel gegaan. Door de koptelefoon merk je het niet, maar als je hem op de speakers zet is er teveel volumeverschil. Ik wil wat meer tijd om te experimenteren met compressie. En passant ben ik geïnteresseerd geraakt in leven en werk van Brahms, een componist van wie ik best wel hield, niet overdreven, maar hij heeft enkele verdomd mooie dingen gemaakt. Door die educatieplaten kom ik toch meer dingen aan de weet dan op het conservatorium, waar de nadruk lag op het kunnen plaatsen in en herkennen van de stijlperiode waarin de componist werkzaam was en wat voor soort stukken hij schreef. Het beluisteren van alle werken was je eigen verantwoordelijkheid. In de colleges kreeg je enkel de belangrijkste voorbeelden.


De levensloop van Brahms maakt me toch nieuwsgierig, vooral om me eens meer te verdiepen in die 4e symfonie. Ik heb een soort handboek met de beste uitvoeringen van het "ijzeren repertoire" en ik zag dat de ultieme uitvoering van dit werk bij bol.com niet al te duur was. (Al doende kwam ik er achter dat ik toch ìetsje strakker moet gaan budgetteren, of in ieder geval eens een overzicht op paier zetten van wat er iedere maand in en uit gaat.) En als het goed is komt hij vandaag in de bus. De 4e symfonie en de Hongaarse Dansen worden de rode draad. Je moet keuzes maken. Het ene was één van zijn belangrijkste werken en de andere zijn zijn bekendste. Volgende keer weer een ander onderwerp. Er is zó veel. Misschien moet ik de uitzending maar naar twee uur oprekken, vooral als er nog een rubriek bijkomt. Ik zie het wel. Op die 5 kwartier kom ik puur gevoelsmatig uit. Ik ben bezig en op een gegeven moment vind ik het genoeg en bij het afmixen blijkt pas hoe lang het is en dat is heel vaak 5 kwartier. De lengte van een CD? Vroeger waren mijn "teeps" anderhalf uur, een C90, aan die lengte raakte ik gewend, of het paste beter in het tempo en geduld van die tijd. Is mijn spanningsboog met een kwartier gekrompen? Was het omdat ik in twee blokken van 45 minuten dacht, of is dit eigenlijk allemaal onzin?

woensdag 11 april 2018

meerminnen

Direct na de lezing over nieuwe liefde na partnerverlies voelde ik me teleurgesteld. Ik had er meer van verwacht. Het was me iets te soft allemaal en pas op het laatst werd het interessant toen een mannelijk medelid van mijn lotgenotengroep een knuppel in het hoenderhok gooide: maar wat nou als je helemaal niet zoveel van je vrouw hebt gehouden, of als het ziekbed zo lang en zwaar is geweest dat het meer als een opluchting voelt dat het eindelijk voorbij is? Het is waar, alle verhalen van de spreekster en vooral haar ellenlange (sorry) eigen verhaal gingen over het verliezen van wat als die ene ware liefde werd ervaren. Er werd ergens ook verteld dat een relatie tussen een "verweduwde" en iemand die gescheiden is vaak heel moeilijk, zelfs onmogelijk blijkt vanwege de verschillende soorten van verlies. Iemand kwijtraken door het lot die heel veel van je hield vs iemand die jou verlaat omdat hij/zij nìet meer van je houdt (of die jij verlaat omdat... )
Ik sloot me bij mijn lotgenoot aan door te zeggen dat er natuurlijk ook allerlei gradaties tussenin zitten en op de valreep kon ik een stukje van mijn eigen verhaal vertellen. (Begrijp me niet verkeerd: Willeke en ik hielden heel veel van elkaar maar het samenleven was mede door onze kwetsbaarheden soms ook heel zwaar en net als bij "gezonde" koppels konden we elkaar ook weleens achter het behang plakken en het was zo'n zware rit vooral de laatste maanden, dat er ook bij mij tevens een opluchting was.)
Maar ja... toen was het 21:00 uur en ging de Stadkamer (bieb) sluiten en eigenlijk had ik wel meer tijd willen besteden aan het uitwisselen van verhalen en minder aan het aanhoren van columns en boekfragmenten van deze schrijfster.
Maar nu na een nachtje slapen, realiseer ik me dat ik er toch wat aan gehad heb. Ik weet nu dat de huidige wetenschappelijke inzichten over rouw wijzen in de richting van het schommelen tussen twee polen/stemmingen: enerzijds het verdriet van het gemis en het daarbij stil moeten staan, herbeleven, herinneringen, etc... en anderzijds de vlucht naar voren: afleiding zoeken, vooruit met de geit, een nieuw leven beginnen. Ik had het al van lotgenoten gehoord: stemmingswisselingen horen erbij, net als één of andere vorm van identiteitscrisis. Dat ik het verschil tussen rouw en mijn bp-stoornis niet altijd goed weet, is dus niet zo gek en dat ik met dat aspect door ervaring volgens mij makkelijker, opener en bedachtzamer kan omgaan dan ik in mijn omgeving zie is dus ook niet zo raar. Het is bekend maar dan anders.
Ik heb ook wat meer geleerd over "pleisterliefde": relaties aangegaan binnen twee jaar na het overlijden van een partner hebben vaak de functie van een pleister op de wond. Die pleister gaat er dus ook vaak weer af, waarna soms de wond dicht blijft, maar soms ook weer helemaal opengaat. Overigens ken ik twee voorbeelden waar zo'n pleisterliefde na zo'n 10 jaar nog blijvend is.
De spreekster had voor haar boek 170 lotgenoten geïnterviewd en ook recent wetenschappelijk onderzoek betrokken en er kon één fabeltje doorgeprikt worden: mannen beginnen niet sneller een relatie na partnerverlies dan vrouwen, de cijfers wijzen zelfs eerder in de andere richting. En wat ik eigenlijk al vermoedde werd bevestigd: alle soorten relaties komen voor, maar relaties met lotgenoten hebben de beste slagingskansen. Dus mijn indertijd geuitte verlangen naar een lieve atheïstische weduwe van rond de 50 is zo gek nog niet...