Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label death. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label death. Alle berichten weergeven

zondag 2 juli 2017

Magere Hein (3)

Ik heb heel veel ideeën voor audiodroodles, maar ik heb geen puf om me er toe te zetten. Vermoeidheid speelt me nog steeds parten. En dan geldt de regel: het moet wel een beetje leuk blijven...

zaterdag 20 februari 2016

bezoek uit het hiernamaals?

Vannacht droomde ik dat mijn moeder op bezoek kwam. Dat is op zich al vreemd, want zij is ruim een half jaar geleden overleden, maar in eerste instantie vond mijn droom-ik dat helemaal niet raar. Ze was ook tien jaar jonger en niet kreupel meer: vond ik òòk niet gek. Ik had haar eenvoudigweg een poosje niet gezien. Pas toen ik haar een envelop met foto's wilde tonen en ik zag dat er een rouwrand om de envelop zat en dat de rouwkaart er een beetje uitstak, trok ik deze nog net op tijd terug. Ineens wist ik het weer en ik wilde mijn moeder('s geest?) die zich kennelijk niet bewust was van haar situatie niet meteen laten schrikkken. De herinnering is een beetje fragmentarisch, zoals zo vaak met dromen. Men denkt ook wel dat onze hersenen pas achteraf chocola proberen te maken van wat er uit hun diepten tijdens de slaap opduikt. Op een gegeven moment vertelde ik haar tòch dat ze dood was en dat ze hier niet hoorde te zijn. "Ja, maar waar ben ik dan eigenlijk?" zei ze verbaasd om zich heen kijkend (update: goeie vraag, ja...). "Nou, gewoon thuis." Inmiddels was het decor veranderd in de woonkamer van mijn ouders. Ik zei: "als je nu rustig gaat liggen en je probeert te ontspannen dan ga je vast weer terug naar waar je vandaan kwam." Dit deed ze en ik zat te wachten tot ze doorzichtig zou worden en weer verdwijnen, maar dat gebeurde niet. De Heisenbergcompensator van de StarTrek-transporteur was kennelijk kapot, of.... zo kan ik dan tegelijkertijd halfbewust van het feit dat ik droom denken: mijn hersenen misten het vermogen om dat effect te creëren, of ze gehoorzaamden mij niet. Ik begon mij te verantwoorden: "Echt Mam, ik heb bijna zes uur je hand vastgehouden en die werd stééds kouder. Je was echt hartstikke dóód, hoor!" "Ja, maar waarom bèn ik hier dan?" Tot hier loopt de herinnering ongeveer.


Allereerst was het opvallend dat ik geen greintje angst voelde, eerder een soort schuldgevoel (niet ongewoon in verband met mijn moeder). Kennelijk had ik toch iets verkeerd gedaan rond haar dood.
Ten tweede, over de vraag van mijn moeder: waarom BEN ik hier dan? Er zijn mensen, waaronder die mij heel dierbaar zijn, die oprecht menen dat mijn moeder écht bij mij op bezoek is geweest, om mij gerust te stellen dat ze er nog is en over mij waakt. Dat denk ik zelf niet. Ik hóóp om heel eerlijk te zijn ook van niet. Dit was dan wel niet een enge, maar ook zeker geen geruststellende droom. Mijn moeder leek een dolende geest die niet wist waar zij was. Ja, zullen nu enkele lezers denken: sommige overledenen kunnen de weg naar het hiernamaals niet vinden, zijn nog niet "overgegaan" omdat ze niet beseffen dat ze dood zijn. Een medium moet hen dan naar de hemel loodsen (ja, ik heb òòk gesmuld van die serie met die verrukkelijke Jennifer Love Hewitt, bìjna net zo leuk en echt als Deanna Troi).

Ik denk echter dat de geestfluisteraars een denkfout maken. Het is véél waarschijnlijker dat wij ons zèlf nog niet helemaal realiseren dat onze naaste dood is en dat we daarom dit soort dromen of hallucinaties hebben. Bovendien wist mijn moeder al twee weken dat ze snel dood zou gaan, dus dat ze dat ineens vergeten zou zijn....
Wij leven in een fantastische tijd, waarin allerlei dingen ontdekt worden en waarin we van alles gaan begrijpen, over het universum, maar juist ook over onszelf, over ons brein. Een neiging die onze hersenen namelijk schijnen te hebben als er een zintuiglijke prikkel waaraan ze heel erg gewend zijn wegvalt, is die prikkel zèlf te gaan genereren. Mensen die blind worden kunnen last krijgen van visuele hallucinaties. Beroepsmusici kunnen na hun pensioen geplaagd worden door hele symfonieën die uit de muur klinken. Buurman, heb jij soms de vijfde van Beethoven opstaan? Nee? En jij hoort dat nu òòk niet? (zucht...) dan ben ik dus psychotisch... (waargebeurd, ìk was die buurman...). Ik ken dat zelf in een andere vorm: als muziek in mijn hoofd op de achtergrond, als oor- of beter gezegd breinworm. In zomervakanties tijdens mijn studie kreeg ik de innerlijke bandrecorder met de stukken die ik het seizoen daarvoor gespeeld/gezongen had nìet uit, gèk werd ik er van... of is dat weer nèt iets anders? Dat soort verschijnselen beschreef Oliver Sacks ondermeer in Musicophilia. En volgens de psychiater van mijn lief is het ook niet raar dat W. juist na de verslechtering van haar aangeboren auditieve handicap rond haar 40-ste weer af en toe 'stemmen' begon te horen.
Het accepteren van de werkelijkheid van iemand's overlijden/verdwijnen is een cruciale fase in het rouwproces. Ik denk dat mijn droom hiermee samenhangt. De hersenen van nabestaanden laten de overledenen vooral kort na hun heengaan nog af en toe verschijnen. Dat is een vrij vaak beschreven fenomeen. Kijk alleen al naar het Nieuwe Testament, hoewel je natuurlijk ook vraagtekens kunt zetten bij de betrouwbaarheid van een verslaglegging, die pas zo'n halve eeuw na het gebeurde plaatsgevonden heeft... Maar desalniettemin, soms zijn het hallucinaties (en die ervaar je nèt zo echt als de rest van de werkelijkheid, vergis je niet. Ze zijn niet doorschijnend of zo) en soms verschijnen de 'recently deceased' in dromen.
Bij mij komen er in ieder geval 's nachts vaker overleden familieleden en -goede vrienden 'op bezoek'. Het gaat dan niet altijd zoals vannacht. Soms ga bijvoorbeeld juist ìk langs bij het getroffen gezin en blijkt degene, waarvan ik dacht dat 'ie dood was nog te leven. Het was een vergissing. Het was geen Alzheimer, maar een depressie en het gaat alweer een stuk beter, dat soort constructies... Het is ook waarvan je leest/hoort dat mensen het uitroepen als ze een overlijdensbericht krijgen en wat ik zelf ook een keer heb gebruld bij het overlijden van een vriend en wat ik dacht toen ik voor het eerst van Bowie's sterven hoorde: "Nee! Dit kan niet, dit is een misplaatste grap, een vergissing!" Ontkenning...

Dus wij zijn het zèlf die nog niet (volledig) weten, niet kunnen accepteren dat de persoon die we waarnemen dood is en dáárom kan deze in onze beleving de weg naar dat hiernamaals, naar het "verdwenen zijn" niet vinden. De paragnost biedt ons vervolgens een ritueel dat ons helpt iemand's dood een plek te geven. De moeite die wij daar voor doen (als je actie moet ondernemen, dan werken suggesties en placebo's des te sterker, heb ik uit verschillende bronnen) helpt om de verschijningen te laten verdwijnen, die wij zonder het te weten zelf creëren.

Het plaatjesthema van vandaag heeft met dit alles weinig te maken, wel met dromen over "losse handen", maar daar heb ik twee jaar geleden al uitgebreid over verteld (succes met het terugvinden, hihi).