Posts weergeven met het label magere hein. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label magere hein. Alle posts weergeven

zondag 6 mei 2018

thin hine en de vrijheid


Gisteren heb ik een leuke dag met een vriendin op het bevrijdingsfestival gehad. Het Zwolse festival is één van de grootste of zelfs HET grootste van het land. Het is in het Wezenlandenpark met water, bruggetjes en grote kinderspeeltuin, waar rondomheen nu ook alle kinderpodia waren.




Er was ongelooflijk veel te doen, maar rond drie uur was het zo druk dat je het op veel plekken in de route echt benauwd kreeg. Over de bruggen bewogen de mensen zich als sardienen in een blik traag voort. Dat was heel surrealistisch. Jammer dat ik daar geen foto van gemaakt heb. En er stonden voor sommige dranktenten enorme rijen. Toen hebben we onze muntjes maar opgemaakt aan ijsjes van een minder druk standje en zijn vertrokken. Toen ik goed en wel thuis was, was het ook alweer 17:00 uur. 's Avonds krijg ik dan wel een terugslag van alle prikkels en wordt mijn hoofd raar en de wereld onwerkelijk en beangstigend, maar dat is een bekend verschijnsel en hoe minder je er druk om maakt des te eerder het over is.
Vandaag wordt wéér een gezellige dag, met wéér een andere vrouw. Ouwe schuinsmarcheerder die ik er ben, hahahahaha.

zondag 24 december 2017

Magere Hein

Vandaag een jaar geleden bleek dat de sedatie bij Willeke niet goed werkte. Zij werd weer wakker. Achteraf kwam dat door het protocol om "alle behandeling van de ziekte te stoppen en slechts sederende medicijnen toe te dienen". Bij Willeke werden ook haar psychofarmaca gestopt. En zij had een behoorlijke dosering anti-psychoticum. Het stoppen daarmee veroorzaakte waarschijnlijk onttrekkingsverschijnselen/onrust in de hersenen. Eigenlijk heel logisch... Later heb ik ook een arts gesproken die falikant tegen dat aspect van het protocol is. Ja, je kunt je daar wel over op gaan winden, maar ik had in de afgelopen twee jaar geleerd dat je daar niets mee opschiet. Als het probleem opgelost is, is het opgelost. Ik ken echter weduwnaren die nog steeds boos zijn over dingen die misgegaan zijn op medisch vlak. Ik begrijp dat wel, maar je hebt echt alleen jezelf ermee.
Willeke gaf aan dat ze geen pijn had en niet bang was. Ze was slechts verbaasd dat ze nog leefde. Ze leed niet. Dat was het belangrijkste.