Berichten weergeven met het label in de armen. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label in de armen. Alle berichten weergeven

zaterdag 18 februari 2017

vrouw in de armen 17


Mijn reactie:

‘Anti-depressiemiddelen zijn vele malen schadelijker’ schrijft H. Bonnema-Alkema. Het doet mij ongelooflijk veel verdriet als dit soort onwaarheden in veelgelezen media staan.
Een (ernstige) depressie is één van de vreselijkste dingen die een mens en zijn/haar omgeving kunnen overkomen. Mensen ontmoedigen een medicijn uit te proberen vind ik harteloos, want het kunnen levensredders zijn. Slaap-en kalmeringspillen zijn wel degelijk verslavend, omdat je er steeds meer van nodig hebt om hetzelfde effect te bereiken, tot aan het punt dat ze niet meer helpen en dan ben je véél verder van huis. Bij antidepressiva geldt dat niet. Als eenmaal een middel is gevonden dat aanslaat (en dat kan soms jaren duren, lees: Pil van Mike Boddé) en op de juiste dosering is ingesteld, dan hoeft daar verder niets aan veranderd te worden. De “ernstige langdurige afkickverschijnselen” waar Bonnema-Alkema over schrijft zijn veelal de oude klachten die terugkeren. Soms moet je accepteren dat je voortaan een pilletje moet slikken, om met een ernstige aandoening te kunnen overleven. Dat doen bijvoorbeeld diabetici en hartpatiënten ook.

Dat dit soort middelen niet lichtvaardig dient te worden voorgeschreven en er eerst naar alternatieven moet worden gekeken staat buiten kijf, maar geldt dat ook niet voor andere medicijnen?

Jan Turkenburg, Zwolle


Ik ben zéér benieuwd of het AD die plaatst, want daar ze de boodschap nog eens extra uitlichtten lijkt het standpunt ter redactie mij duidelijk. Nee, ik ben geen abonnee, maar ik krijg zo nu en dan een proefabonnement van iemand kado. Ja, sorry, ik kan zó slecht tegen de domheid die mij hand over hand omringt.

maandag 22 december 2014

king kong variaties (3)

Soms moet u dit blog niet al te serieus nemen, hoor. Vooral als ik dingen zeg, zoals: voortaan ga ik... etc... Dat plaatjes verzamelen blijft toch een verstrooiende bezigheid en als ik er dan nog een handjevol mensen een plezier mee doe dan is dat alleen maar prettiger. Ik heb mezelf twee weken radiovakantie gegeven. Er is voor beide dinsdagen één uurtje ingeblikt, waarvan één nog niet eerder uitgezonden kerstcompilatie en de ander een herhaling van de aflevering Vreemde Vogels is.

The daily show, Christmas special mag er ook zijn:



De komende twee weken kan ik dan mooi nadenken over de "wilde plannen" die ik had, die mij op dit moment een beetje té wild toeschijnen. Ik heb namelijk hele leuke ideeën voor een TV-programma, maar als ik dan afgelopen week weer wat uitzendingen van onze omroep bekijk dan vraag ik me af of ik het wel moet doen, als het zó erg afhangt van welke stagiares je uitzending opnemen en monteren, of ik moet dat laatste zelf gaan doen en daar heb ik geen zin in. Ik wil namelijk de komende tijd ook nog zelf muziek gaan maken, liedjes schrijven opnemen, droodletjes maken en als je in aanmerking neemt hoeveel dagen er weinig uitkomt, omdat ik gewoon geen energie heb. Na de kerstperiode ga ik op het conservatorium praten en misschien moet ik gewoon zeggen: 'luister, ik heb zendtijd in de aanbieding voor muziekstudenten', een podium dus en niet al een heel concept uitgewerkt hebben, dat van allerlei factoren afhangt.
Wat stom, zit ik nu te denken, dat ik in mijn tijd dat ik dat onderzoek deed naar de muziek-educatieve mogelijkheden van het medium radio in het algemeen en van de Concertzender in het bijzonder nooit heb stilgestaan bij de leerzaamheid van optreden voor de microfoon voor conservatoriumstudenten. Daar kom ik nu pas op. Het heeft wellicht te maken met de enorme druk waar ik toen onder stond, want CZ stond bijna op het punt opgeheven te worden. Ik moest snel iets verzinnen en de technische mogelijkheden waren toch enigszins beperkt. Nu kan ik met een simpel recordertje heel behoorlijke opnamen maken. Dat lag toen allemaal heel moeilijk; daar was een speciaal mannetje voor die heel imposant met microfoonopstellingen en mengpanelen in de weer ging. Dat kon ik natuurlijk niet. Bovendien voelde ik dat het conservatorium Zwolle bij enkele CZ-medewerkers, vooral degenen die over de live-opnamen gingen toch een beetje als tweederangs werd gezien. Daar ben ik toen ook niet zo handig mee omgesprongen. Ik zou dat nu heel anders doen (geloof ik...).

afijn, een hele andere aap: