Posts weergeven met het label wat ik zoal lees. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label wat ik zoal lees. Alle posts weergeven

zaterdag 31 maart 2018

Pasen

Misschien vind ik de paasdagen wel net zo erg als de kerstdagen. Al je vriendjes en vriendinnetjes spelen of zingen in de "MP" de "JP" of ergens anders en de bibliotheek is zomaar op vrijdagmiddag dicht, terwijl je anders voor het minste geringste flauwekulletje al een e-mailtje van ze krijgt. En de supermarkten waren gisteren allemaal om 19:00 ipv 21:00 al dicht. Wat is daar de meerwaarde van? D'r werken daar in deze wijk toch alleen maar niet-christelijke jongeren. Die pak je dan weer een zakcentje af... Ik was gelukkig niet de enige die nog ff borrelnootjes wilde halen... Ja, kon ik naar de AH op het station, maar da's dan weer nèt iets te ver fietsen. Ik heb maar tosti's gemaakt met brood dat al best lang in de vriezer lag, volgens mij.
Ohja, ik zou nog vertellen waarom Bisschop Nicolaas zo'n zak was: hij heeft in de 4e eeuw een belangrijke stem gehad in de besluitvorming rondom de samenstelling van de Bijbel, dus deze ongein hebben we mede aan hem te danken. Dat heb ik ooit in een zwaarlijvig werk uit de bibliotheek van Kampen gelezen en in Kampen kunnen ze het weten! Daar hebben ze verstand van Theologie. Is in de 4e eeuw ook niet de Islam uitgevonden? Zal ik een partij oprichten die pleit voor het terugdraaien van al deze rampzalige misvattingen? Zullen we gewoon weer bomen gaan vereren en zo? Ik hou nie zo van Pasen en waar het voor staat, maar dat was inmiddels wel duidelijk, geloof ik. Wèl van paaseitjes, vooral die van witte chocolade in tegenstelling tot pepernoten. Die plakken zo aan je tanden.

Ok, zo hebben we wel weer genoeg gekankerd. Het begint alweer een beetje op te klaren in mijn hoofd. Ik heb de dosering van één van mijn medicijnen naar beneden bijgesteld. Het voelde toch ook wel "chemisch" mijn chagrijn. Ik sliep de laatste dagen bijna 12 uur per etmaal en dat is uiteindelijk niet goed voor je stemming. Quetiapine zorgt er niet alleen voor dat ik niet ga denken dat ik de reïncarnatie van Nietzsche ben of dat Willeke vanuit het hiernamaals invloed op mijn leven uitoefent, maar het kan mijn hersenactiviteit ook te véél dempen en daardoor kan ik juist weer depressief worden. Het is allemaal een kwestie van evenwicht. De wijziging valt binnen de afspraken die ik met mijn arts hierover heb gemaakt.
Ik ben in een ander autobiografisch boek van Igor Cornelissen begonnen en het leest erg prettig. Biografieën vind ik fijn om te lezen en Igor's stijl is authentiek. Het spoort me bijna aan om zelf ook die autobiografie maar weer eens op te pakken, maar daar kleven nogal wat dilemma's aan. Hoe ga je om met de onvermijdelijke vervelende en pijnlijke zaken: familieperikelen, mijn psychische aandoening en de voor een normaal mens onbegrijpelijke beslissingen die ik mede daardoor heb genomen, met name toen ik in België zat. Moet ik dan bij mensen op bezoek om net als Igor erachter te proberen te komen hoe dit of dat ook alweer zat, of om mijn kinderherinneringen te toetsen aan die van mensen die indertijd volwassen waren? Niet iedereen is blij met gewroet in het verleden. Dat ervoer een oom van mij die de geschiedenis van Vinkeveen in de Tweede Wereldoorlog opschreef en ook Igor heeft nu nog mensen die hem niet mogen vanwege zijn onderzoek en voorzichtige speculaties over mensen in die periode. Ik heb dan de oorlog niet meegemaakt, maar ik ben wèl opgevoed met 'de verhalen'. Sowieso zou ik met openbaar maken moet wachten tot sommige mensen er niet meer zijn. Maar misschien nog het belangrijkste: word ik zèlf wel blij van dat oprakelen? Zal het mijn gedachten ordenen, of zal het me juist gaan belemmeren in het genieten van de leuke dingen van het leven nu? Zal het zorgen dat de nare dromen minder worden, of zal ik ze er juist mee oproepen? Misschien moet ik het in kleine porties aanpakken: één onderwerp per keer. Maar ja... en passant zullen daarmee tevens andere herinneringen bovenkomen, die in notitieboekjes of op fiches genoteerd moeten worden. En wordt het dan weer niet zo'n manische bevlieging die ik onvoltooid laat liggen, terwijl ik in die tijd veel beter muziek had kunnen maken. Autobiografieën zijn er immers genoeg, ok, niet van Vinkeveners van mijn generatie, maar vast wel van andere mensen met soortgelijke achtergronden, maar mijn muziekjes zijn toch wel uniek, of unieker (is dat correct Nederlands?) en dáár word ik sowieso blij van en vergeet ik mijn sores van. Jongens en meisjes, ik geloof dat ik er uit ben....



zaterdag 24 maart 2018

hoofdschotel

Ik ben nog niet helemaal 'boven Jan' qua griep/verkoudheid niet en ook niet qua stemming, maar dat hangt misschien ook een beetje samen. Dit boekje ga ik vandaag eens lezen. Het is van een kroegmaat en hij was zo vriendelijk om het voor me te signeren:


Kan ik me zelf eens een mening vormen van het werk over deze door sommigen verguiste en anderen geprezen Zwolse schrijver. Dit is slechts een fractie van zijn ouevre. Ik heb opgezocht wat zijn belangrijkste werken zijn en er één van gereserveerd bij de bieb.



Gisteren heb ik deze CD's gekocht, als troost, want ik had echt de pest in/verdrietig, etc..  Nee, ga ik verder niet uitleggen, zie gisteren en anders haal ik het later toch weer weg, omdat ik het dan ineens gezeur vind... Eno en Byrne zit nu voor de tweede keer in de speler. Ik had de LP al eens gekocht, maar die was van zulke slechte kwaliteit dat het niet prettig luisteren was. Op de CD staat trouwens een extra 'kant'. Da's dubbel plezier en compenseert weer dat Man or Astro-Man maar 10 minuten duurt....


De meeste van deze plaatjes zijn al een keer voorbijgekomen op dit blog, maar nog nooit in deze mooie volgorde: