Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label wat ik zoal lees. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label wat ik zoal lees. Alle berichten weergeven

donderdag 20 juli 2017

Het Boeddhisme volgens Willeke

Studeren was voor Willeke een eerste levensbehoefte. Ze zat ook meer met haar neus in de boeken dan ik wist. Soms kwam ze in een gesprek met een stukje kennis tevoorschijn, waarbij ik haar vroeg: hoe weet jij dat? Vervolgens werd er een dikke pil van de plank gehaald en aan mij overhandigd. Vooral de geschiedenis van de Middeleeuwen had ze goed paraat. Bedlegerig als ze op het laatst was heeft ze ook de levensloop van Mao grondig bestudeerd en ze kon je er fier van alles over vertellen.
Tijdens het opruimen van haar spullen ben ik ook schriftelijke studies tegengekomen waarvan ik niets wist. Ze heeft ze lang niet allemaal voltooid, want ze nam vaak teveel hooi op haar vork en bestelde impulsief iets waarvan ze ten onrechte dacht dat ze het er wel even bij kon doen. Uiteraard hebben wij daar weleens over 'gekibbeld', want die  onafgemaakte cursussen kostten wèl geld en hoewel e.e.a. ons nooit in de schulden bracht, was de slappe was niet altijd in overvloed aanwezig. Vandaar ook dat niet alle studies bij mij werden "gemeld". Het gebeurde ook wel dat er een pakketdienst voor de deur stond met een grote doos en ik na het in ontvangst nemen naar boven riep: "Wil, wat is dìt nou weer?" en dan kwam ze veelal met een ondeugende blik en haar hand voor de mond van de trap: "oepsie...".
Ze was heel trots op behaalde resultaten en bijvoorbeeld ook doordat een samenvatting die ze van een boek over het Boeddhisme had gemaakt, met veel bewondering was gelezen door een mede-patiënt van de afdeling psychiatrie, in 2010 of 2011.
Dit weekend kwam ik die samenvatting per ongeluk tegen tussen een stapel lege schriften. Ik ben blij dat ik het opmerkte. Het is een geschenk van gene zijde, zeg maar: in haar handschrift, een bundeltje papier dat ze speciaal had meegenomen in de bus en op de trein naar Hardenberg, na een weekend thuis. Ik weet nog dat dat de eerste keer was dat ik het soort verdriet voelde waar ik de afgelopen tijd mee vertrouwd ben geraakt. Gescheiden, na alles wat we samen hadden meegemaakt. Shit, wat deed dàt pijn toen ik haar bij de bushalte nawuifde. "Mij ook, wat dacht jìj dan...?" antwoordde ze toen ik haar dat in de laatste maanden van haar leven vertelde. Mijn hemel... en nu is het voorbij, dat 'grote avontuur' van ons waar we in april/mei 1990 impulsief aan begonnen. Blijft u nog even bij ons, want er volgt nog een nabeschouwing met een deskundige hier in de studio.

Alle boeken over dit soort onderwerpen heb ik nu netjes gerangschikt beneden in een kast staan dus ik vond snel hetgeen ze bestudeerd had:



zipfile via wetransfer


Tussen blz 4 en 5 ontbrak een blaadje. Ik weet niet of daar een reden voor was, maar ik besloot gisteren om dat deel op te zoeken (zou kunnen ... er wordt een voorbeeld beschreven van een moeder die zonder verlichting door medicijnen wil sterven en een zoon die blijdschap voelt als dat ook gelukt is, maar daardoor in verwarring raakt. Ik kan me voorstellen dat ze dat er later uitgescheurd heeft als in: wat een onzin! Het kan ook toeval zijn.) Ik dacht dat het een goed idee was om het ontbrekende ook handgeschreven samen te vatten. Ik heb een paragraaf weggelaten omdat dat niet nodig was voor de continuïteit (sorry voor het contrast door mijn erbarmelijke handschrift. Met een krijtje op het bord is het netter, hoor.)

vrijdag 26 augustus 2016

lezen

De laatste tijd ben ik weer aan het lezen. Ik heb begin deze week weer een SF-boek opgepakt dat al meer dan een half jaar in mijn rugzak zat.


Het was nèt interessant genoeg om toch weer een keer in verder te lezen. Het verhaal is gebaseerd op een soort ouderwets Freudiaans mensbeeld. Het is dan ook uit 1975, toen we nog niet goed wisten dat Freud wel enkele belangrijke zaken op het spoor was, maar toch niet wetenschappelijk genoeg te werk ging om de klepel écht te vinden. Het apocalyptische verhaal over het leven op een futuristische flat (wel grappig dat de schrijver in 1975 dacht dat iedereen in het begin van de 21-ste eeuw nog grammofoonplaten op feestjes zou draaien, etc...) die op een gegeven moment helemaal van de buitenwereld geïsoleerd raakt en waar processen gaandeweg een vrij lugubere wending nemen, omdat de bewoners jarenlang onderdrukte oerdriften de vrije loop laten. Dat dit kan gebeuren zonder dat de buitenwereld er iets van merkt is erg ongeloofwaardig, maar ik zag er al lezend toch een hele leuke B-film in. Misschien had iemand dat al eens geprobeerd. Even googlen, dus... En wat blijkt nu?



Uit 2016... toeval bestaat. Deze trailer geeft de sfeer van het verhaal wel aardig weer, moet ik zeggen. Ik ben alleen benieuwd wat ze met de gruwelijk expliciete laatste twee hoofdstukken hebben gedaan...

http://www.volkskrant.nl/recensies/roman-high-rise-blijkt-toch-niet-onverfilmbaar~a4330141/

Zo te lezen heeft de film het drievoudig perspectief laten vallen en ook de poging tot engagement, maar dat laatste zou nu ook erg gedateerd overkomen. In mijn brainstorm over een verfilming liet ik dat er ook uit en dacht ik meer in de richting van een griezelfilm met de suggestie van een duistere externe invloed, of als in "De Lift" intern. 

Het andere boek haalde ik gisteren bij de afschrijvingsopruiming van de bieb en heb ik in één ruk uitgelezen. Het bleek een kinderboek (ik had het c-tje op de rug niet gezien), dus ik moest een beetje door de adolescentieproblematiek van de hoofdfiguur heenbijten. Verder las het als een spannend stripverhaal, ook wel verfilmbaar denk ik:



Er zat één denkfout/tegenstrijdigheid in de plot, maar het zou een spoiler zijn om te noemen. Ik denk dat ik nu toch weer richting Kurt Vonnegut ga of zo...

vrijdag 20 november 2015

Kijk...

Kijk, hier knapt een mens van op:


Met verheugde verbazing las ik dat Frits Jonker hoofdredacteur was geworden, maar dat bleek na nauwkeurig onderzoek iets genuanceerder te liggen. Ik weet niet of ik deze durf mee te nemen naar het ziekenhuis waar mijn lief, opmerkelijk goed lijkt te herstellen van de longontsteking die haar vorige week bijna het leven kostte, of haar in ieder geval aan de invasie beademing had kunnen helpen. Dat dat is voorkomen vind ik voornamelijk te danken aan de voortvarendheid van het personeel ter plekke. We lijken ons weer wat meer tijd gekocht te hebben.

We hebben alweer een tijdje geen 'skulls' geplaatst: