Ja, ik kreeg het opgestuurd door een vriend, die mijn eerste kamergenoot was in de Therapeutische Gemeenschap Amstelland midden jaren 80. Zelf had ik het expres niet gekocht, omdat herlezing van Mike's eerdere boek 'Pil' tegenviel. Ik herlas dat, omdat ik het E. had aangeraden, omdat ik er indertijd zoveel in herkend had. Nu zag ik vooral veel verschillen.
Wat indertijd de eye-opener was, dat iemand uit een heel ander milieu, andere opvoeding, ander soort familie, met een heel ander karakter, precies dezelfde symptomen en gevoelens beschrijft en dat het dus een ziekte is en dat de nadruk die indertijd in die TG op omgeving en opvoeding werd gelegd op zijn minst overdreven was. (Nu weet ik: het speelt wel degelijk een rol, maar blijft ondergeschikt aan de aandoening/aanleg zelf).
Ik had het "vervolg" dus niet gekocht, want ik volg Mike op facebook en mij was al opgevallen dat hij nogal druk en m.i. lichtelijk van het padje is momenteel en eigenlijk had ik geen zin meer in alwéér een ego-document van iemand met een psychische stoornis. Ik heb er heel veel gelezen en ik was het ook een beetje zat.
Maar ik kreeg het opgestuurd, zat zelf ook een beetje in de drukke "doe"stand, dus ik heb het in één ruk uitgelezen (hierbij al gauw al die m.i. nogal matige gedichtjes overslaand) en mijn reactie was: sodeju hee... wat een lijdensweg en wat doet hij zichzelf allemaal áán, man...
Uiteraard herken ik ook weer veel dingen, maar dit zó opschrijven... Op enkele verstandige analytisch verduidelijkende stukjes na, kom je in een (teveel) met absurde, groffe grappen doorspekte hypomanie terecht. Vorm en inhoud zijn in die zin wel één... Het ergste is natuurlijk dat hij niet van David Bowie houdt, want dat is uiteraard een dealbreaker bij mij (grapje mijnerzijds), maar hij is duidelijk in de manier waarop hij met zijn aandoening omgaat en wat hij onzinbehandelingen/benaderingen vindt. En u raadt het al: daar sta ik anders in.
Ik snap hem wel, maar het is niet mijn manier. Hij is iets jonger dan ik, dus misschien raakt de energie om aan al die impulsen en hypomanieën toe te geven bij hem ook een keer op, maar ik hoef niet meer zo nodig van de hak op de tak en alle absurde kunstzinnige ideeën die mijn brein helemaal gratis en voor niets produceert vast te pakken en uit te werken, al dan niet halverwege stoppend of met een halfbakken resultaat eindigend.
Ik lees dat boek en ik zie en herken zijn geworstel en zijn keuzes daarin, want die heb je wel degelijk ook, alleen ja: in zo'n creatieve flow zitten voelt zo lekker en de rest van de tijd voel je je nìet zo lekker dus ik snap het 'kammeniksmeerschelen, en oprechte excuses aan wie ik onderweg platwals, maar ik geef hier godverdomme gewoon aan toe' wel, maar ik kies zelf steeds meer voor de
'Tem-Je-Geest'-pogingen van Ruby Wax.
Ik zat net de laatste hoofdstukken, met name die over ouder worden nog eens door te lezen en in de grond herken ik het ook wel weer: steeds minder energie kunnen opbrengen om je anders voor te doen dan je je voelt, om je iets aan te trekken van wat anderen van je zullen vinden. Bij Mike uit zich dat in steeds meer ongezouten zijn mening geven en bij mij in niet meer mee doen met wat anderen leuk vinden, niet naar die barbecue, niet naar die jam-sessie, die zoom-meeting, dat etentje, die afspraak, sorry jongens, ik mail af, want ik heb vandaag gewoon geen zin ... ik vind jullie allemaal nog even aardig en mijn aard om aardig tegen iedereen te blijven blijft, dus van mij weinig ongezouten meningen, maar ik heb steeds minder zin in jullie yolo, ik heb geen bucket-list, maar een steeds langerwordende excusez-moi: fuck-it-list, veel plezier ermee, het is jullie gegund.
