Posts weergeven met het label van die dingen. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label van die dingen. Alle posts weergeven

maandag 5 maart 2018

van achteren

Ik ben toch wel blij dat de kou voorbij is. De zon komt ook steeds weer hoger en ik ga het zeil van partytent alvast weer over het skelet trekken. Dat laatste is vooral om wat er in de tuin gebeurt aan het zicht van een onprettig nieuwsgierige buur te onttrekken. Er zit ook weer een nieuwe VG aan te komen. Maandag is ook steeds meer de dag van de huishoudelijke en administratieve verplichtingen. Ik kom de dag dus wel door.

donderdag 4 januari 2018

vulkanen en kringloopbios

Ok, nieuw project, we gaan het zien, letterlijk en figuurlijk. Ik heb hele kratten met films op VHS-banden en ik doe daar al heel lang niets mee. Ze komen vrijwel allemaal uit kringloopwinkels en sommige gingen zelfs weg voor 6 voor 1 euro, omdat ze niet kwijt te raken waren. Ja en dan gaat Jan hamsteren: soms is het kijken van films namelijk het enige waar ik me toe kan brengen in een depressieve periode, dus het leek me goed om een voorraadje te hebben. Daarbij hadden veel filmnamen en omslagen ook een intrinsieke aantrekkingskracht: die moest ik gezien hebben. Inmiddels heb ik ook al DVD's voor dumpprijzen van 6 voor 5 euro meegesleept.
Omdat het voorlopig toch een beetje moeilijk blijft om de avonden door te komen, ga ik gewoon iedere avond zo'n film kijken en die, indien er iets over te zeggen valt hier bespreken. Als ik denk dat ik hem toch niet meer zal herzien, dan gaat hij weg en te bewaren dvd's gaan uit het doosje en in een mapje.
Bij de eerste ging dat eigenlijk al een beetje mis: ik keek gisteren Starship Troopers op VHS, overigens de eerste keer dat ik écht merkte dat het in beeldkwaliteit scheelt als je de band eerst een keer heen en weer spoelt. Ik wist niet zeker of ik hem al eens helemaal bekeken had, of dat ik er een keertje halverwege op TV ingevallen was. Hij was prima uit te zitten (oja, nòg een projectregel, films die ik na een minuut of 20 nog niet leuk vind, kijk ik niet uit en die gaan meteen naar de wegbrengkast) maar deze ga ik niet nòg een keer draaien, maar ja... het is wel een SF-klassieker, moet ik die dan niet in de SF-kast bewaren... ahum... jullie merken het al, dit zijn breinkrakers...


Indrukwekkend vond ik overigens de aftiteling: er kwam geen einde aan de lijst met mensen die aan de film hadden meegewerkt, tot in de kleinste details, behalve, en dat moet me toch even van het hart, de leden van het orkest die deze zeer kundige filmmuziek hebben gespeeld. Dan moet er ook bij staan wie de eerste viool, de tweede, etc... speelde. Toch? De lijsten met supervisor dit en productie-assistent zo hielden maar niet op, ondertussen klonk dreigende muziek die de omvang van dit project nog eens benadrukte en de mensen die die muziek uitvoerden werden niet met naam en toenaam genoemd.
Verder: ja, het is jammer dat ik geen huisgenoot meer heb, want er was niemand die mijn grinnikend "volkomen ongeloofwaardig" kon horen dat af en toe uit mijn mond ontsnapte. Bij The Big Bang Theory komt dat ook vaak voorbij. Kijk, zo'n heel verhaal is natuurlijk ongeloofwaardig, maar àls je aannneemt dat wij een invasie kunnen organiseren aan de andere kant van de Melkweg (!) en je daarom moet aannemen dat zoiets als "warp-drive" in de nabije toekomst praktisch realiseerbaar is, dan heeft een astroïde die aan de andere kant van de melkweg uit zijn baan wordt gestoten nog geen warp-snelheid. Die heeft hooguit de hoogst haalbare impulssnelheid en dan is er in ieder geval ruimschoots de tijd om de Aarde te waarschuwen als hij voorbij Jupiter scheert. Dan hebben ze nog jaren om dat ding op te blazen, want die techniek is in de film ruimschoots voor handen. Onmogelijk dat Buenos Aires diezelfde dag nog wordt vernietigd, zonder dat men het ziet aan komen. Van die dingen, ja. En dan heb ik het nog maar even niet over het nog bij bewustzijn zijn, met verwondingen waarbij je normaal gesproken op slag dood zou zijn, het kunnen praten met een staak door je long en het bestaan van nucleaire handgranaten, waarbij de werper het overleeft als hij maar hard genoeg wegrent...
Overigens moet ik zo'n film voortaan ietsje vroeger op de avond instarten, want nu droomde ik dat ik een ruimtevaarder was die gestrand was op een planeet met een door Paul Verhoeven bedachte dystopische maatschappij, waar ik gedwongen werd om aan een burgerschapstraining mee te doen, wat niet echt van een leien dakje ging, maar ik moest daar blijven want mijn vader lag daar in het ziekenhuis na een hartinfarct. (Dat laatste heeft overigens echt plaatsgevonden op nieuwjaarsdag, maar het was een relatief lichte en het gaat alweer vrij goed met hem. Ik hoef niet van alles uitgebreid verslag te doen hier, had ik al eens besloten...)

en dan het thema van vandaag:

zaterdag 9 december 2017

geweten en creatief proces

Vanochtend regen, wind en vooral kou getrotseerd om naar een optreden van het Keltisch Ensemble van Karin Kuiper te gaan kijken en luisteren in de stadsbieb (ja, zo blijf ik het noemen anders denken mensen buiten Zwolle bij Stadkamer dat het een café is of zo), maar het was net afgelopen. Daar het in het kader van een schrijfmarathon voor Amnesty was, ben ik toch maar even gebleven om brieven te schrijven. Dat was al héél lang geleden. Nog wat leuke mensen aan mijn tafel ontmoet en onverwacht toch weer een goede daad verricht, altijd prettig voor iemand met zo'n ingewikkeld geweten als ik.
Af en toe wat extra geld toestoppen of een broodje kopen voor een straatkrantverkoper en zo vegetarisch mogelijk eten wordt daar ook een beetje door ingegeven. Hoe doen jullie dat eigenlijk? Hoe gaan jullie om met het besef dat je in een enorm bevoorrechte situatie zit op het moment dat je wordt geconfronteerd met een medemens die een aanmerkelijk minder prettig, sterker nog: schrijnend lot heeft?

De obsessie voor Alone again or was gisteren ineens over. Ik had plots geen zin meer om het 100% nootje voor nootje uitzoeken en het vinden van de juiste klankcombinaties voor wat ik in mijn hoofd heb voort te zetten. Maar dan moet ik ook weer in gevecht met de verschillende kamerleden in mijn hoofd, want er beginnen er twee tegen elkaar te schreeuwen: één die vindt dat ik het koste wat kost moet afmaken, want het is een geniaal idee waarmee ik iedereen zal verbluffen en een andere die vindt dat ik het meteen op de plank moet leggen naast Hyperspace, het vervolg op In My Spaceship dat ook al 8 jaar wacht op voltooiing, want de wereld draait tòch wel door en loslaten is ook een kunst! Alles of niets dus en dan zijn er ook nog veel zachtere genuanceerdere stemmen die voortdurend wisselende coalities sluiten met de hoofdrolspelers. Twijfelen heet dat proces.

Er viel net een envelop door de bus: een pakje briefpapier, een balpen en adresstickers op mijn naam van de stichting Viervoeters en een paar gruwelijke foto's: 'Dieren in nood' hebben mijn hulp nodig. Nee, hier wint het opstandige stemmetje in mijn bovenkamerparlement het. Zo'n manipulatief beroep op mijn geweten, daar kan ik nìet tegen... erg hè. Bedankt voor de balpen, de stickers en het blok papier, die komen goed van pas (net als die van het Leger des Heils).