Posts weergeven met het label weird menace. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label weird menace. Alle posts weergeven

woensdag 29 november 2017

mad scientist, weird menace

En toch begint het leven weer een beetje leuk te worden. Tuurlijk, er zijn nog wel vervelende aspecten, nare dromen en pijnlijke gevoelens en angsten die ik liever niet had, maar ik heb gemerkt dat het niet helpt om daar erg lang bij stil te staan of om die te gaan zitten verwoorden op een blog of in een dagboek. De tijd die je besteed aan verslaglegging ben je niet aan het leven, zoiets. Ruimte voor reflectie is er altijd, onder de douche, op de fiets in de rij naar de kassa, in de leeszaal van de bibliotheek, aan het tafeltje in de kroeg of bij het beluisteren van een CD, etc...

Over de kroeg gesproken: ik heb inderdaad een soort stamkroeg gevonden in de H. Er komen daar meer mensen gewoon voor een beetje aanspraak. Er is zelfs een speciale praattafel bij het raam. Als je daar gaat zitten krijg je onherroepelijk gezelschap, als dat er al niet zit. Nee, ik blijf alcoholvrij en dat gaat prima. Het enige waar ik een beetje last van heb is dat je een enkele medebezoeker veel meer en sneller ziet drinken dan ik uit ervaring weet dat goed is voor een mens. Helemaal pijnlijk vind ik het als zo iemand qua gedachten en denkvermogen (en beroep) dicht bij mij in de buurt komt. Maar ja, ik ken het pad, niet iedereen zit hetzelfde in elkaar en je laat elkaar in je waarde. Kennelijk heb je als je nu eenmaal van nature zó diep over het leven nadenkt dingen nodig die je verdoven, om niet gek te worden. Men verbaast zich soms over mijn alcoholvrij witbier, maar ik heb niet altijd zin om uit te leggen dat ik van de avondmedicatie die ik nam vlak voor ik de deur uitging geleidelijk ongeveer net zo rozig wordt als zij en dat ik om die reden ook voor elven weer vertrek.
Maar uiteindelijk heb ik ontdekt dat ik twee dingen nodig heb, naast ademhalen, slapen, eten en drinken: gesprekken/ mensen om mij heen en knutselen met geluid en muziek. Zondag had ik 'per ongeluk' een hele mooie loop (beat) gemaakt en ik kon daar echt meer dan een kwartier naar luisteren, 'zitswingen' en in mijn gedachten alle dingen voorbij laten komen die je daar doorheen kon spelen en plakken. Ik werd daar zó gelukkig van. Ik voelde bijna letterlijk de stofjes in mijn hoofd vrijkomen. Nee, die krijgen jullie pas te horen als het ook echt af is.

zondag 19 april 2015

mad scientist (5)

Gisteravond bij de laatste honderonde moest ik bijna hardop lachen toen ik een jongen zijn witte dwergpoedel Suzuki hoorde noemen. Eergisteravond vond ik het ook buitengewoon komisch om een echtelijke ruzie in uitermate luidruchtig papiaments te horen in een verder muisstille wijk. Aan de andere kant van de vijver zag ik vaag een man en een vrouw. De man stapte op de fiets en reed langzaam weg. De vrouw trok alle registers open terwijl hij zich verwijderde. Af en toe draaide hij zich om en antwoordde in haar adempauzes met steeds hetzelfde korte zinnetje. Ik probeerde het te onthouden om op te zoeken, maar thuis vergat ik mijn voornemen omdat er een mailtje binnenkwam. Op zeker moment stapte de vrouw ook op haar fiets en reed, ook behoorlijk langzaam in zijn richting, alsof ze er zeker van wilde zijn dat hij haar bleef horen. Ik stelde me zo voor dat het zinnetje: 'je kan me rug op' of 'ik ben klaar met je' of 'hou toch je bek' betekende. De volgende ochtend toen ik me weer herinnerde dat ik het op wilde zoeken was ik het zinnetje vergeten, maar het klonk als kadoepatoe of zo.
Gisteren had ik met een vriendin online een gesprek over laten we zeggen vanille-sex versus bdsm, waarbij ik me verbaasde over enkele deels onterechte aannames met betrekking tot dat laatste. Later associeerde ik dat met de veelgehoorde opmerking waar ik me als baarddrager vroeger nog al eens over op kon winden: "ik hou niet van mannen met baarden, want die hebben iets te verbergen." Ik vond/vind dat je die redenering net zo goed om kan draaien: ik hou niet van mannen die zich scheren, die zijn onecht, want ze verbergen het feit dat er eigenlijk haar op hun gezicht groeit. Dat slaat ook nergens op. Nouja, u begrijpt wat ik bedoel.
Ik ben wel weer heel erg moe, hoor. Ik weet niet meer precies hoeveel graden gesloopt ik me vorig weekend voelde, maar het is dat ik vandaag lekker in mijn pyama in de zon kan zitten, anders had je me kunnen opdweilen. Jammer vind ik het wel, want ik kreeg een leuk idee om weer muziek te gaan maken. Zoals Frits Jonker spreuken lettert, zo zou ik ze op muziek kunnen zetten. Componeren is leuk, maar het keuzes maken is zo moeilijk: je kunt van alles gaan doen en er is zoveel materiaal. Ik vergeleek mezelf vroeger weleens met een schilder die meer bezig is met het verzamelen van doek en verf, dan met schilderen. Dat is eigenlijk nog steeds zo: ik heb genoeg spullen om iets moois te maken, maar ik mis een onderwerp, die één procent inspiratie. Een tekst is voor componisten altijd een dankbaar medium om muziek op te vervoeren. Maar dan moet mijn werktafel eerst opgeruimd, want zo kan ik niet werken en als ik de meest urgente standaardhuishoudklussen heb gedaan heb ik al geen puf meer om daar wat aan te doen. Misschien dat het me komende week lukt om de achterstand een beetje in te lopen en wat fraais te scheppen.

bruggetje? geen bruggetje...