Posts weergeven met het label autobio. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label autobio. Alle posts weergeven

maandag 2 april 2018

Pasen

Tja, waar zal ik eens over gaan vertellen vandaag... Toen ik net wakker werd speelde ik met de gedachte om tòch maar een autobiografisch hoofdstukje te beginnen en wel over hoe ik ontmaagd ben. Dat was in de Nieuwjaarsnacht van 1985-86 in Tilburg door Annemiek die helemaal smoor op mij was en ik vond haar ook leuk. Hoewel ik enkele jaren eerder tijdens een Pax Christi Voettocht wel een slaapzak met een meisje had gedeeld, was ik er wat de coïtus betreft vrij laat bij als ik de verhalen van leeftijdgenoten zo hoorde (en hoor), maar eindelijk was het dan zo ver. Het vond plaats in een tot studentencomplex omgebouwd klooster waar onze gezamelijke vriend Steven woonde en ik verdenk hem ervan dat hij ons beiden ook met dit doel had uitgenodigd. Ja, daar zou ik wel een kort verhaal over kunnen schrijven, maar ik ben bang dat ik daar toch te verlegen voor ben. Om het echt interessant te maken moet ik er details, geschiedenissen, achtergronden en namen bij betrekken die ik liever voor me hou. Maar nu weten jullie het dus. Ik ben al ruim 32 jaar geen maagd meer. Toen was dat best wel iets, om het maar zachtjes uit te drukken. Ik was MAN geworden! En het was wel niet met een rondborstige boerendeerne of mysterieuze zigeunervrouw bij zonsondergang in een hooiberg, gefotografeerd door Peter Hah.. Hah.. Hamilton, maar het kon slechter. Het horen van onze 'soundtrack' U2s New Years Day laat mij nog steeds niet koud. Het droeg ook zeker bij tot het genezen van de depressie die zich toen al enkele jaren voortsleepte. Misschien kon het leven toch nog best wel aardig worden.
In de afgelopen jaren is het belang van sex steeds meer naar de achtergrond gedreven. Het zakte behoorlijk in mijn behoeftenhiërarchie. Leeftijd, wat je zoal meemaakt en ook medicijnen remmen je libido. Het hoeft niet meer zo nodig. Jawel, het verlangen naar genegenheid en aanraking (ok, en een héél klein beetje spanning...)  is groot, men noemt dat ook wel "huidhonger", maar DE daad...nee, hoeft niet per sé...

Ik vermoed echter dat als ik écht weer iemand vind waar ik veel van hou en vice versa, dat ook dit weer op zijn pootjes terechtkomt... of niet ...dat zien we dan wel...

donderdag 27 februari 2014

horror

Nou, er gebeurde wel iets onverwachts, maar dat had niets met dit blog te maken. Altijd fijn om 's ochtends te zien te krijgen:



pure horror, pure horror! Dit is dus het resultaat van mijn kop-in-het-zand-politiek, wat betreft opnieuw installeren. Nee, beste lezers, dat heb ik ondanks veelvuldig aankondigen nog steeds niet gedaan. Ik begin altijd vol goede moed met back-uppen en blijf dan halverwege het proces steken met de gedachte dat als het beestje met veel pijn en moeite is opgestart hij verder perfect werkt. Ik zet hem meestal aan als ik uit bed kom en tegen de tijd dat ik me heb gewassen en een kom met bananenyoghurt naar binnen heb gewerkt is hij startklaar. Vandaag ging dat dus met een tegenwerking die ik nog niet eerder van het apparaat had meegemaakt. Ik zie ook net dat de klok een uur achterloopt...

Het importeren van het Vreemde Geluiden-blog, van nadat de eerste versie van het programma ophield, is gelukt, maar ik merk nu dat ik wel een beetje een zooitje heb gemaakt van de tags, u weet wel: die steekwoorden die onderaan staan waarbij je op deze site artikeltjes over hetzelfde onderwerp kunt terugvinden. Ik ben bezig grote schoonmaak te houden, en ik 'repareer' en passant dingen, zoals videos en geluidsbestanden die inmiddels van youtube en andere hosten zijn verwijderd.
Vaak heb ik blogs rigoreus verwijderd als ik ze zat was: weg met dat (stomme) verleden. Maar nu ik dingen zo teruglees vind ik het toch wel jammer. Zo stom was het allemaal niet en ik kan me bepaalde creaties soms helemaal niet meer herinneren en sta er bij teruglezen of luisteren versteld van dat ik dat zèlf heb gemaakt.
Ik kan weliswaar niet alles terugtoveren en al helemaal niet exact in de goede volgorde, maar ik kan zo nu en dan een poging wagen. Het moeilijkste zal Felikz-blog zijn, het minst 'preutse' blog van mij, dat ik maakte vanaf een ander account. Dat is door blogger een keer verwijderd wegens 'illegale' activiteiten. Dit konden verschillende dingen zijn, waaronder geslaagde hack-pogingen van buitenaf. Ik denk dat het dat was, want zó stout waren mijn stukjes ook weer niet, maar toen het gebeurde was ik mijn belangstelling ervoor sowieso al een tijdje kwijt, ik twijfelde wat ik er nu mee aanmoest en blogger hakte eigenlijk een knoop voor me door.

Om nog even terug te komen op de horror:



Geweldig, niet?

maandag 16 september 2013

dagboek

Gisteren heb ik een bijzonder concert meegemaakt van enkele van mijn oude muziekvrienden van het RK jongerenkoor in Vinkeveen. Één van de dingen die het bijzonder maakte was dat het in de open lucht was op een plek die nog nèt herkenbaar genoeg het oude openluchtzwembad was, waar generaties Vinkeveners hun zwemdiploma's A en B behaalden. Velen hebben daar niet zulke goede herinneringen aan. Wij woonden er vlakbij en in onze tuin kon je de bulderende stem door de megafoon horen: "ARMEN SPREIDEN, BENEN SLUITEN... NIET SMOKKELÚÚÚÚÚÚ!!!" Badmeester D. had ook de stiekem uitgesproken bijnaam: 'Badmeester Brulboei' Ook al kan ik hem als volwassene met terugwerkende kracht en gezien de tijd waarin we leefden niet veel kwalijk nemen, toch heb ik zelf uitermate slechte herinneringen aan hem. Vier jaar heb ik tevergeefs op zwemles gezeten. Het was een nachtmerrie! Ik deed het verkeerd. Ik "smokkelde", maar ik had geen idéé wat daarmee bedoeld werd. Ik zwom op de plassen allang in het diepe, aan een lang touw, voor de zekerheid zodat mijn vader me omhoog kon hijsen als het misging, wat nooit gebeurd is. Ik kon me prima drijvende houden, maar het ging niet volgens de regels. Pas toen de badmeester ziek werd en er een andere badmeester en -juf kwamen, had ik in enkele weken mijn diploma. Mijn vader herkende in de nieuwe badjuf een nichtje van hem en ging eens praten. Ik werd apart genomen en het bleek dat ik mijn hakken niet tegen elkaar liet komen bij het benen intrekken. Dat was alles... Enkele privé-lesjes waren genoeg om het euvel te verhelpen.
Gisteren hoorde ik om mij heen soortgelijke verhalen gonzen en in een gesprek met de oude dirigent van het jongerenkoor zei deze dat het wellicht therapeutisch voor velen was om deze plek eens op zo'n positieve wijze te beleven. En positief was het. Een 'vriendenconcert' vóór, dóór en met vrienden. Als klap op de vuurpijl was er voor het laatste lied nog een spectaculair huwelijksaanzoek van één van de leden van de optredende groep aan zijn vriendin in het publiek. We hielden het niet droog.
Voor mij sloeg dirigent Louis de spijker op zijn kop. Deze middag zou de openingsscene van mijn autobiografie kunnen zijn.


Op dit moment ben ik bezig in het boek: 'Hässelby, het demonteren is begonnen' van Johan Harstad. Ofschoon de auteur 15 jaar jonger is dan ik, weet hij uitstekend de sfeer van de jaren 80 te omschrijven zoals mijn generatie die meemaakte. In dezelfde periode deed ook ik mijn eerste grote reizen met de interrailkaart en zoals zijn hoofdpersoon in Parijs bleef plakken deed ik dat in Antwerpen. Ook ik keerde terug om in een winkel te gaan werken, waar ik ondanks de leuke collega's en één van de weinige bazen waarmee ik nooit ruzie had, doodongelukkig was. Ook mijn leven en dat van mijn levenspartner werd zeer sterk beïnvloed door het sterven van een ouder. Het boek is verder in een stijl en op een toon geschreven die mij heel erg aanspreekt. Ik kan mij volledig in de hoofdpersoon inleven. Ook therapeutisch...

Ik werd gisteren weereens aangesproken op de jongerenkoor-gerelateerde opnamen die ik online had gezet in mijn 52 weeks-project. Het project zelf heb ik begin dit jaar offline gehaald, om zegmaar persoonlijke redenen, maar delen ervan zijn nog te vinden, omdat de geluidsbestanden op archive.org gehost zijn:

RK Jongerenkoor Vinkeveen - Kerstmis 1970

Jan en Emiel musiceren

Het Onze Vader

Er was er nòg een, maar die schijnt verdwenen of onvindbaar te zijn, of ... oh ik word oud... Binnenkort maak ik nog wel een paar retro-berichten.

Sowieso gaat mijn website-gebeuren op de schop, omdat het hosten van splogman.com op de huidige wijze iets te duur voor mij is geworden. Aan de naam ben ik echter nogal gehecht geraakt, dus die zullen we moeten overbrengen naar een goedkoper bedrijf. Dat is een gedoe waar ik nogal tegenop zie, maar we hebben de tijd ervoor...

maandag 5 augustus 2013

dansen

Vandaag een dipdagje gehad. Zo aan het einde kan ik hem ook nauwelijks meer reconstrueren; véél te warm, véél te moe, véél te van alles. Het onweer uit de verte komt steeds sneller naderbij. De lichtflitsen zijn soms verblindend en laten nabeelden achter in mijn gezichtsveld. De donder wordt luider, de regendruppels groter. Ik ben maar naar binnen gegaan. Nee, ik twijfelde niet over homeopathie, hoor. Die dierenarts met zijn paarden waarvan er enkele met geschud water waren genezen van Cushing Syndroom maakte weinig indruk op me. Cushing is helemaal niet zo ongeneeslijk als men dacht, getuige onze eigen hond die er na jaren ineens van genas, zonder enige vorm van behandeling, of hebben er in haar drinkbak per ongeluk gepotentiëerde watermoleculen gezeten? Ja doei ;)

Plaatjes ehm... raad eens waarop ik heb gegoogled:











dinsdag 2 juli 2013

covers

De groep 8 musical heb ik overleefd. Ja, de kinderen deden hun best, maar het vuur zat er nog niet echt in. Ik weet dat dat vanavond pas werkelijk komt. Verder kostte het me heel veel plaatsvervangende ergernis in de trend van "Welke amateur heeft deze microfoon/speaker-opstelling gemaakt?" "Heb je zulke duur uitziende spullen, is er nòg geen reet van te verstaan" etc... Ik zit me dan echt in te houden om me er mee te bemoeien.

Het filosoferen over "De Band" gaat nog steeds verder. In eerste instantie wil ik vooral covers spelen. Als ik dan een beetje ga bladeren door de geschiedenis van de psychedelische rock, kom ik tòch al gauw tot de conclusie dat we wèl een beetje goeie drummer moeten hebben. Ook van deze band zou ik graag wat op het repertoire zetten, hoeft niet per sé dit nummer te zijn, maar ik kon er maar twee vinden op youtube :


dinsdag 14 mei 2013

blokfluitmap (2)

Het is af en toe 'a la recherche du temps perdu' hier. Volstrekt zinloos, of toch niet? Frits bespreekt in zijn blog de zinloosheid van zijn (en daarmee ook mìjn) blogactiviteiten en ik denk er eigenlijk nèt zo over. Ook ik kan maar beter met ogenschijnlijk zinloze zaken bezig zijn, dan geconfronteerd worden met het oorkussen van de duivel. Overigens las ik vanochtend ook nog wat andere blogs, maar tot mijn teleurstelling heeft niet iederéén iets interessants aan de werkelijkheid toe te voegen. Nuja, dat vinden diezelfde mensen ongetwijfeld ook van mij.

In hetzelfde mapje dat ik gisteren besprak heb ik later ook alle liedjes gestopt die we van de muziekles na schoolverlaten mee naar huis mochten nemen. Dit waren liedjes van Benny Vreden Producties, 45 toeren plaatjes met op de éne kant twee liedjes ingezongen door een kinderkoor en op de andere kant de instrumentale versies. Ik heb van deze singeltjes intussen een hoop verzameld via kringloopwinkels e.d.
Erg jammer dat deze er niet tussenzit,

 want hij kwam op facebook ter sprake nav het liedjes Hé, De wereld is een toverbal. Blijkbaar heb ik deze dus ook gezongen, maar ik kan mij de melodie absoluut niet meer herinneren. De tekst doet slechts vaag een belletje rinkelen.
Gisteren wilde ik deze map nog weggooien, maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen. Er is een hele sterke kracht in mij die roept: NÉÉÉÉÉÉÉÉ!!!!! Niet wegdoen, dan komen al jouw dierbare jeugdherinneringen tussen de gebruikte theezakjes en andere kleverige troep!  Hoewel ik het wel een beetje genant vind als mijn erfgenamen later die foto van Patricia Paay op de achterkant zullen treffen, zet ik hem dan maar in zo ongeschonden mogelijke staat in de kast tussen de liedbundeltjes die de opruimwoede hebben overleefd. Per slot van rekening vonden wij het ook niet gek toen we bij het leegruimen van het huis van mijn overleden oom boeken van Xaviera Hollander troffen. Ik weet eigenlijk niet wat 'erger' is Paay of Hollander.
Wat ik ook fijn vind om te bewaren is mijn vader's transcriptie voor mij van 'El Condor Pasa' dat ik heel graag op de blokfluit wilde kunnen spelen. Kennelijk was dat toch iets te moeilijk om op het gehoor na te doen:

 Dit werd uiteindelijk een 'show piece' voor als ik iets voor familieleden op verjaardagen moest spelen, wat ik op zich vréééééééselijk vond! "Toe Jantje, laat oma eens horen hoe ver je al bent op de blokfluit.." ieuuuwww....  Ik ging dan zoveel mogelijk uit het zicht inééngedoken zitten en raffelde dit stuk zo snel mogelijk af, om daarna weer naar zolder te sprinten om verder te gaan met de bouw van mijn lego-meccano- raketlanceerbasis, waar ik toen véél trotser op was.

maandag 13 mei 2013

blokfluitmap van de lagere school

Het onderstaande plaatje zal niet het eerste zijn dat in u opkomt als u de titel van dit stukje leest. Het is een foto uit de Hitkrant die ik op de achterzijde plakte toen ik alweer een tijdje op de Rooms Katholieke MAVO in Uithoorn zat. Dit vond ik toen één van de spannendste zangeressen van dat moment, om te zien dan hè! Haar liedjes konden mij toen niet zo bekoren. Mijn muzikale vorming was toen duidelijk verder gevorderd dan de beeldende...


Ja, de foto is nog enigszins actueel ook, omdat ik vandaag hoorde van enkele ex-collega's die de ranzigheid op TV nog nìet moe zijn, dat La Paay een boekje heeft uitgegeven waarin ze opsomt met wie zij allemaal geneukt heeft, naast de vader van haar dochter. Dit feit zelf is al lachwekkend genoeg, dus daar hoeven we verder geen grappen over te maken.

De voorkant van deze multomap ziet er zo uit:

 

Het is jammer dat de stickers die er eerder op zaten, er af zijn gehaald. De contouren zijn echter nog zichtbaar. Het aannemersbedrijf waar mijn vader voor werkte had in die tijd een langdurige klus bij een stickerfabriek en bijna dagelijks viste hij voor mij stukjes strook met allerhande stickers en etiketten uit de afvalcontainer aldaar. Ja, jammer dat die allemaal op het schoolplein verhandeld werden voorzover ze niet op boekenkaften en slaapkamermuur belandden (én jammer dat daar geen foto's van zijn gemaakt) want ik weet nu wel mensen die ik daar héél blij mee gemaakt zou hebben.

Het etiket 'lagere schoolmuziek' moet van véél later zijn, of althans het opschrift, want zo begonnen mijn blokletters er pas uit te zien toen ik van school af was. Ik meen ook dat deze specifieke multomap verschillende doelen heeft gediend alvorens ik er instopte wat er nu in zit.
Hoe mijn lagere schoolhandschrift er uit zag kunnen we opmaken uit mijn pogingen om de slecht gelukte muziekstencils òver te trekken (kennelijk waren stencils op de bon, want geen docent zou tegenwoordig zóiets vaags uitdelen). Dit overtrekken kwam de leesbaarheid niet ten goede, vandaar dat meester er de notennamen later alsnog onder zette, alleen onder het voorspel, want daarna "zette de kerk" op vrijdagochtend gevuld met kinderen "genadeloos in" en was er tòch haast geen blokfluit meer te horen. Bovendien was ik iemand die alle melodieën die hij eenmaal van gehoor kende op de blokfluit kon reproduceren. Alleen bij het voorspel had ik enige notatie-ondersteuning nodig, hoewel ik de ritmes soms niet begreep. Ik playbackte meestal een paar keer om het van de oudere meisjes (nee, nauwelijks tot geen jongens in de blokfluitgroep...) af te luisteren.



woensdag 8 mei 2013

Dagboek (beer op de weg)

Zo, geen gedoe meer met de megalomane termen bevrijding en gevangenschap. Ik gebruikte die laatste omdat eergisteren dat hele bevrijdende gevoel plotsklaps was verdwenen door een incidentje met iemand in de straat, die zich niet kon voorstellen dat IK afgekeurd was, omdat haar schoonzoon die "het in zijn rug heeft" maar geen wia-uitkering krijgt.
Ik weet dat het UWV streng is en dat de regels voor sommige mensen nogal onrechtvaardig uitpakken. Vooral als je (net als ik overigens) uit zelfbescherming al part-time werkte en men dus snel een theoretische baan kan vinden waarbij je 65% van je vorige loon kan verdienen, ergo arbeidsgeschikt bent, maar wèl op bijstandsniveau uitkomt. Waarschijnlijk heeft die jongen te horen gekregen dat hij nog callcentre werk kan doen oid. Zo gaat het namelijk: er wordt een pagina's tellende "functie mogelijkheden lijst" samengesteld. Hierop worden dingen sec afgevinkt: kan een uur achtereen zitten en eenvoudige handelingen achter een computer verrichten: check!, etc...
De reden dat IK afgekeurd ben is dat ik veel van die dingen op zich weliswaar kan, of enigszins, mits ik in een betere periode zit, maar dat ik al mijn hele leven, iig sinds mijn 18e, maar eigenlijk al sinds mijn 12e worstel met het zo goed mogelijk omgaan met wat uiteindelijk een vorm van manisch depressiviteit bleek te zijn, tegenwoordig bi-polaire stoornis geheten. Met name het aantal depressieve perioden (officieel "episoden"), alsmede het aantal paniekaanvallen is de afgelopen jaren dusdanig in duur en intensiteit toegenomen, dat ik ongeschikt wordt geacht voor duurzame arbeid, m.a.w. ik heb de grootste moeite mij twee, drie dagdelen per week op de werkvloer staande te houden en ik moet mij zelfs dàn te vaak ziek melden om voor welke werkgever dan ook interessant te zijn.
Met free-lance werk als componist kan ik weliswaar mijn tijd beter indelen, maar niet genoeg verdienen om aan 65% van mijn laatst verdiende loon te komen en ook hier speelt het probleem dat deadlines funest zijn voor mijn aandoening. Dit is ook de reden dat ik geen 'leuke' lange internetprojecten meer doe, die ik niet of slechts met veel hulp van vrienden kan voltooien en waarom ik niet meer in opdracht componeer.
Maar ja, leg dat maar eens uit aan een buur die je slechts oppervlakkig kent. Dus ik zei iets als: "ja, het had ook heel wat voeten in de aarde, ik heb met allerlei specialisten moeten praten en misschien heb ik hier en daar een klein beetje overdreven, maar toch ben ik volstrekt eerlijk geweest. Het dossier klopt. Het is ook zo dat ik vóórdat ik muziekleraar werd, al verschillende andere beroepen heb uitgeoefend waarbij ik steeds om dezelfde reden vastliep, die eeuwige depressie."

Wat er daarna gebeurde was niet zo leuk en ik vertel het toch omdat ik niet wil meegaan met dat vrolijke mooi weer spelen op facebook. Er begon iets door mijn hoofd te spoken."Klootzak, waarom zeg je nu, 'wellicht heb ik hier en daar een beetje overdreven.' Voel je je weer schuldig omdat het alweer twee hele weken goed dreigt te gaan? Als je een paniekaanval hebt, of dagenlang zo depressief bent dat je niemand onder ogen wilt komen, dan denk je daar absoluut anders over." In feite voelde ik nu een enorme angst opkomen, want wat nu als zij met het UWV ging bellen, om te zeggen dat ik volgens haar de boel heb lopen flessen? Want een psychische aandoening wordt vaak niet begrepen. Ja, dit is niet helemaal denkbeeldig, want wij hebben toen we hier nog niet zolang woonden ook iemand van de fraudebestrijdingsdienst op bezoek gehad. Er was helemaal niets aan de hand, want we hadden géén uitkering, mijn vrouw werkte en ìk studeerde geheel van het geld dat wij enkele jaren gespaard hadden en van mijn klusjes als koordirigent, omdat ik te oud was voor studiefinanciering, maar op mijn vraag waarom deze man langskwam, was zijn antwoord: "ik word alleen maar op pad gestuurd als er iemand in de omgeving een telefoontje pleegt of brief schrijft." 

Van die dingen ja. Zo werkt de roddelmachine dus in een willekeurige Nederlandse straat. Wat er dus de afgelopen dagen in mijn hoofd gebeurde was naar. Binnen enkele minuten verdween het fijne gevoel dat ik me tegenover niemand meer hoefde te verantwoorden. Allerlei worst case scenario's doemden voor mijn geestesoog op. En het vervelende is, dat ik met mijn gezonde verstand weet dat de kans dat men op basis van een (waarschijnlijk) anonieme tip al die expertise-onderzoeken nog eens dunnetjes over zal gaan doen nihil is, maar toch ... Ik noem het het ricochet-effect: het begon steeds meer te malen en mijn vermogen om te mediteren verdween als sneeuw voor de zon. Ik perste er nog een op facebook gewaardeerd droodletje (of is het droodeltje?) uit en gisteren was ik al bijna zover dat ik overwoog dit blog maar te deleten, of in ieder geval alle berichten over depressies, omdat die verkeerd uitgelegd kunnen worden. Ik had namelijk gegoogeld op 'UWV fraude aangifte' en daar een formulier aangetroffen, waarop je kon invullen of degene die je van fraude verdenkt actief is op facebook, twitter of dat deze een website heeft. Weliswaar was dit formulier bestemd om mensen te verklikken die naast een uitkering wèrken (iets wat ik niet doe, want ik ben ZO blij dat ik niet meer HOEF), maar tòch... er is ruimte onderin voor mededelingen e.d. En ook al had ik onlangs gelezen dat men bij het UWV héél goed beseft dat een groot deel van dit soort aangiften uit afgunst of pure pesterij gedaan wordt  en dat men voornamelijk die gevallen onderzoekt waarbij bedrijven betrokken zijn, ik kreeg mijn hoofd niet rustig en ik voelde hoe er een proces op gang kwam waarop ik al snel de greep zou verliezen en dan zit er maar één ding op en de ervaring leert dat ik daar niet te lang mee moet wachten, zeker gezien ik een hele nacht nauwelijks geslapen had ...
Ja jammer... ik zat zo lekker al een paar weken op de onderhoudsdosering van mijn medicatie, maar ik heb het gisteren tòch maar even een tandje opgeschroefd. Ook heb ik het met enkele mensen besproken en het van me afgeschreven om het weer in het juiste perspectief te krijgen en ik ben driftig heen en weer naar de bibliotheek gefietst. Dat heeft gelukkig geholpen. Vannacht heb ik relatief normaal geslapen en de vicueuze cirkel lijkt voorlopig gestopt. Ik heb besloten gewoon door te gaan met waar ik de afgelopen weken mee ben bezig geweest en ja, sorry, dat ik jullie zal blìjven lastigvallen met mijn worstelingen. Dat is o.a. mijn manier om mijn angsten onder ogen zien.
Ik probeer de wereld en mezelf te begrijpen. Naast de boeken en cds en dvd's die ik van de bieb leen om even de werkelijkheid te ontvluchten, neem ik dingen tot mij om een hanteerbaar beeld in mijn hoofd te vormen.
Wat ik denk dat er in mijn bovenkamer gebeurde is een uit de hand gelopen oerproces dat heel handig was voor onze voorouders 100.000 jaar geleden als ze een beer op het spoor waren: het was belangrijk dat de hersenen alle mogelijke scenario's de revue lieten passeren en dat er stoffen vrijkwamen die onrustig en alert maakten, om de bekende "fight or flight" reactie mogelijk te maken. Wat ik op het spoor was, was net zo'n potentiële bedreiging voor mijn bestaan als een beer voor een holbewoner en ook mìjn bewustzijn ging over op alarmfase rood: all systems are set, where's the enemy? Maar ja, ik kan moeilijk met een speer in de hand achter die buurvrouw aan gaan rennen... en vluchten? Dat kan al sinds Frans Halsema en Jenny Arean niet meer...  dus...

Zo, zullen we eens kijken of ik in mijn plaatjes-directory nog wat afbeeldingen van beren en andere gevaarlijke dieren kan vinden dan?












dinsdag 7 mei 2013

gevangenschap

Het nare gevoel van gisteren liet zich niet wegjagen door een droodletje. Je zou denken dat ik dan vandaag wéér zo'n goede likeable droodle zou moeten hebben kunnen maken, om het af te reageren, maar zo werkt dat niet helaas. Het is zelfs zo dat ik de wereld weer zó verschrikkelijk naar en gemeen vond vandaag, dat ik weer spaceshipfantasieën kreeg. Derhalve zult u zich tevreden moeten stellen met onderstaande afbeeldingen:





zondag 5 mei 2013

slapjes

De afgelopen dagen was/ben ik wat slapjes. Ik vermoed dat ik een of ander virusje heb opgelopen, maar dat weet ik eigenlijk nooit: vermoeidheid en spierpijn ken ik ook als manifestaties van depressie, maar hoe dan ook: hoe langer je je er tegen verzet hoe langer het duurt. Ik ben alleen nu niet somber. Ik vraag me af of dat komt omdat het er nu toch niet meer toe doet: ik hoef me morgen bij niemand ziek te melden, ik hoef ook niet meer naar de bedrijfsarts, ik hoef ook niet met goedbedoelende collega's te praten die "ook wel eens over hun grens zijn gegaan", of de "thuis-zitten-is-toch-ook-niets"-mensen en te proberen in hun idioom uit te leggen hoe het met me gaat. Ik duik gewoon in bed als ik een 'slaapaanval' voel opkomen, zonder me tegenover wie dan ook te hoeven verantwoorden.
Nodeloos te zeggen dat ik me niet naar een festivalterrein zal begeven vandaag. Sowieso ben ik al huiverig voor mensenmassa's, maar als ik me slapjes voel, moet ik er helemaal niet aan denken.

Ik ga een programma installeren dat ik onlangs in de bibliotheek trof. Het is al uit 2004, uitgegeven door www.ejay.com  en het zegt dat je er je eigen dance-muziek mee kunt maken. Als het goed is hoort u binnenkort echte dancedroodles voorbijkomen hier en als u de komende dagen helemáál niets hoort dan heeft het progje mijn computer overhoop gegooid..
De plaatjes van vandaag: