Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label splogwerk. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label splogwerk. Alle berichten weergeven

donderdag 13 juli 2017

middelvinger (Suzanne 2)

Misschien dat sommigen onder jullie gisteren gedacht hebben: 'jan, wees toch niet zo altijd zo aardig en netjes. Waarom doe je niet hetzelfde als Tim, maak er je eigen kunstwerk van, ongeacht het basismateriaal: strooi nog wat suiker over dat met koffie besmeurde aquarelletje en teken er een doodshoofd in of een middelvinger voor mijn part!'

Oké, ook déze mensen stel ik graag tevreden. Ik zou namelijk nog wat met de verkregen loops doen en ergens maakte Tim's geluidskaart per ongeluk iets van een melodietje en daar heb ik inderdaad flink wat suiker aan toegevoegd. Zet de speakers of je koptelefoon maar lekker hard!



En tòch heb ik het idee dat dit nog te braaf is ...



vrijdag 7 juli 2017

Eleanor Rugby

Zoals beloofd:

en de luisteraarsvraag voor vandaag: hoeveel versies van het liedje zitten hierin verwerkt?

Ik vind dit toch ongelooflijk fijn om te doen, hoor en ik heb hier nog niet eens alles uit de kast gepakt. Het is het eerste dat ik op deze computer maak en Magix heeft weliswaar altijd bugs, maar in deze configuratie maar één merkwaardige waar ik geen last van heb: hij crasht als je het programma afsluit, waarna het opnieuw opstart en je nog het een keer moet afsluiten. Hij is gisteren niet vastgelopen tijdens het mixen, terwijl ik hem toch extra op de staart heb getrapt qua effect-rekenwerk. Het opnemen van tracks via de microfoon zorgt ook voor vastlopers, maar dat was al moeilijk door het latentie-probleem van de geluidskaart(vertraagde verwerking van live opgenomen geluid, wat onmogelijk inspelen/singen is, omdat je jezelf een halve seconde later in de koptelefoon terughoort. Hier haalden ze vroeger met Een van de Acht leuke grappen mee uit).

zondag 4 december 2016

droodle20161202 (2)

Dat einde van de eerste versie sloeg nergens op. Hij begint nu wat meer vorm te krijgen. Dat kostte niet eens zoveel tijd. Het meeste werk is sowieso het knippen van de samples. Als ik vind dat ik er daar genoeg van heb, dan begint het droodlen pas.



Ik ben van plan om er nu langer mee bezig te zijn dan vroeger en wat meer te experimenteren met het gegeven materiaal. Misschien is dat minder interessant voor de toehoorder. Ik heb vaker op het punt gestaan om de stappen in het proces te laten horen, maar zag daar altijd van af, omdat ik bang was de luisteraar te vervelen en dat het succes van het uiteindelijke resultaat zou lijden onder de indruk die de minder geslaagde versies zouden achterlaten. Dat kan mij nu niet zoveel meer schelen. Dit is een blog voor de die-hards, niet voor mensen die niet graag luisteren. Ziekte van deze tijd, heb ik de indruk. We luisteren niet meer. We worden zo overspoeld met informatie dat steeds meer mensen vooral zichzelf wil horen en niet de ander. Ik merk dat aan de reacties op de speech van Jan Terlouw. Het lijkt wel of mensen alleen maar willen laten zien hoe slim ze zijn en daardoor gaan ze trappen tegen hen die gewoon ouderwets geïnspireerd worden door een mooie toespraak. Nouja, daar gaat dit blog niet (meer) over.

Ik heb 'second thoughts' over exoticamusic.net. Het aloude copyright-dilemma en het deel uitmaken van een groepsredactie waarin van alles 'gebeurt'. Met dat laatste ben ik een beetje klaar, eigenlijk. Ik ben toch een beetje een einzelgänger en ik heb nu zoveel meegemaakt op het gebied van groepsdynamiek, dat ik daar eigenlijk gewoon geen zin meer in heb. "Found out who you are and start doing it on purpose" Dat schijnt een uitspraak van Dolly Parton te zijn. Dat valt me dan toch weer mee van Dolly Parton.

Nog wat losse gifjes:


zaterdag 3 december 2016

droodle 20161202

Nou, dit is dus wat ik in een avondje in elkaar draai, als ik een paar uur sampletjes heb zitten knippen. Ik zie dat dit mijn eerste droodle sinds praktisch een jaar is... Uiteindelijk moet je goed luisteren waar de Beatles-samples zitten. Wat overheerst is een loop geknipt uit een werk van Simon Fisher Turner, een componist waar ik erg van hou, omdat hij met de combinatie geluidscollages, gesproken woord en "echte" instrumenten een prachtige sfeer en stemming weet te creëren. Je hebt helemaal geen drugs nodig als je naar zijn muziek luistert. Verder nog wat pianosnippers uit Emiel Burian's American Suite en Aaron Coplands' Four Piano blues, een kreet van Little Richard en wat opvulklankjes uit het standaard-archief



Hij is niet af. Ik was gewoon moe en ik heb er letterlijk een "end" aan gebreid. Ik denk dat ik hem nog langer ga maken.

zondag 3 januari 2016

knees

Gisteren ben ik met een neef en nicht, waarvan ik de laatste afgezien van mijn moeder´s begrafenis al 30 jaar niet meer gezien had naar de Bowie-tentoonstelling in Groningen geweest. Het was een mooie ervaring, zowel om elkaar bij te praten over ieders leven in de tussentijd als de multimeediale ervaring van de expositie. We liepen met een soort radiootje om ons nek en een koptelefoon op, waarbij op elke plek de radio automatisch op de bijbehorende zender sprong, althans meestal. Soms moest je best even wachten, maar niettemin typisch Bowie om met nieuwe technieken mee te gaan. Alleen het einde van de ´rondleiding´ vond ik minder: David is Live, met keiharde muziek uit de luidsprekers en vage beelden van concerten overal om je heen op de muren geprojecteerd. Wij hadden het idee dat het idee was, dat je aldaar zo snel mogelijk het restaurant in gejaagd werd.
Uiteraard was er veel aandacht voor het visuele aspect van Boiwe´s kunstenaarsschap: de hoeveelheid pakken/kostuums was indrukwekkend, maar ik had niet de sensatie die ik van vroeger ken, zo van wow, dit heeft hij dus echt aangehad, zo´n connectierealiseergevoel. Waar ik vooral op gefocussed was waren de inkijkjes in de creatieve processen die ten grondslag liggen aan zijn liedjes. En gekgenoeg had ik er heel concreet iets aan. Ofschoon ik wist dat Bowie allerlei onconventionele en door sommigen verguisde methoden toepast om tot teksten te komen, realiseerde ik me dat er een eigenlijk een vrij simpele oplossing bestaat voor het grootste probleem waar ik bij liedjes tegenaanloop. Tot nu toe trad ik altijd in de voetsporen van Boudewijn de Groot en later Spinvis en zo: eerst de tekst voor minstens één mooi couplet, of een gedicht dat helemaal af is en dat als uitgangspunt nemen, maar toen ik er gisteren achter kwam dat Bowie meestal éérst de melodie schrijft en dan allerlei methoden aanwendt om daar een tekst op te verzinnen, was dat een eye-opener voor me. Toen ik ergens las dat hij vooral met zijn latere werk soms maanden wachtte met het schrijven van teksten op liedjes die instrumentaal al helemaal opgenomen waren viel mijn kwartje helemáál... En zo waren er meer dingen die voor inspiratie zorgden. Thuis heb ik in mijn notitieboek een lijstje gemaakt van ´Bowie´s way of working´ wat dan verder uitmondde in een stortvloed aan ideeën voor onderwerpen, leuke zinnetjes, aanvullingen op eerdere brainstormnotities, etc...
Ook heb ik de Bowie-albums die ik zelden draai, omdat ik ze minder vond achter elkaar door de koptelefoon aan een onderzoek onderworpen omdat ik nu het verhaal achter het ontstaan er van kende. Misschien dat je die dingen ook ergens op internet kunt lezen, maar zo'n totaal-ervaring slaat toch beter aan. Ineens vond ik die 'mindere albums' bij nauwkeuriger beluistering een stuk minder minder, om het zo maar eens uit te drukken: ik luisterde er nu analytischer naar en hoorde hoe creatief ze eigenlijk in elkaar zaten. Dat hoor je niet zo als je het als behang op zet... Niet dat ik nu bewust ga imiteren, maar wat bij Bowie zo opvalt is dat hij muzikale grenzen overschrijdt, waarvan je je niet realiseerde dat die er waren, de ongeremdheid aan ideeën en tegelijkertijd het incorporeren en verwijzen naar eerdere vondsten werkt heel geestverruimend op me momenteel.

en dan nu iets heel anders: